Arsacal
button
button
button
button


Waarom geen stervenshulp?

“Hij die U liefhebt, is ziek”

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 2 april 2017
Met de priesters en misdienaars
Met de priesters en misdienaars

Zondag 2 april was ik op bezoek in de Sint Vitus­kerk in Naarden, onderdeel van de parochie van de heilige Drieëenheid (Naarden-Bussum). We vierden de heilige Eucharistie en daarna had ik gelegenheid de parochianen te ontmoeten tijdens de koffie. Wat opviel was de goede, liturgische verzorging van de viering, de actieve deelname van de gelovigen, de goede sfeer en een goed kerkbezoek.

Pastoor Carlos Fabril en de emeritus pastoor Michi Costa concelebreerden.

Homilie

Ziekte en dood

“In die tijd was er iemand ziek...”
met die woorden begon het evangelie van vandaag.
Die zieke heette Lazarus
en het ging niet goed met hem:
toen Jezus arriveerde
was hij al vier dagen dood.

Dit is iets
waar we allemaal
mee te maken hebben,
ja, dat we zullen sterven
is zelfs zo ongeveer
de enige zekerheid die we hebben!

Als je geen regie meer hebt...

Gezondheid noemen we wel
het grootste geschenk
en een belangrijk aspect
van de discussie over ‘voltooid leven’
is dan ook
dat mensen angst hebben
voor afhankelijkheid, voor ziekte en dood:
wat zal er met me gebeuren,
hoe zal het gaan als ik ziek word
en de regie over mijn leven
zelf niet meer in handen heb?
Bijna iedereen denkt met een zekere schrik
aan het moment
dat hij of zij van de zorg van anderen
afhankelijk wordt.
De grootste vrees gaat meestal over de vraag:
zal ik dan nog een mens­waardig bestaan kennen,
is er zorg met respect voor wie ik ben,
hartelijke aandacht en liefde?
Zal ik dan nog geluk kennen?

In feite is dat laatste heel belangrijk.
Als mensen bij ziekte en handicap
hartelijk en goed wordt opgevangen
in een fijne omgeving,
zijn zij vaak gelukkiger
dan iemand die weliswaar gezond
maar eenzaam en alleen
in zijn huis zit.

God huilt mee...

Martha en Maria
en die Joden die hen kwamen bezoeken,
huilden en waren verdrietig
en de dood van Lazarus
had ook Jezus zelf flink aangegrepen.
Dat laatste is bijzonder mooi;
het laat ons zien dat God,
die in Jezus ons leven is komen delen,
niet onverschillig staat tegenover het verdriet.
God huilt met de mensen mee.
Het is goed dat we ons dit bedenken,
want rond lijden en dood
zitten wij met vele vragen:
waarom die wel en die ander niet?

Ook Hij stierf jong...

Waarom helpt God de één wel
en de ander niet?
Het zijn vragen
waar we niet uitkomen
met ons menselijk verstand,
dit is een mysterie voor ons,
ook al worden wij - net als Martha -
uitgenodigd om te blijven geloven en vertrouwen,
want dan zullen we Gods heerlijkheid zien
en Zijn liefde voor ons ervaren.
Het is niet dat degene die geholpen wordt
beter is dan die ander die sterft,
want Jezus zelf, de Zoon van God,
werd niet geholpen, maar stierf jong
en op een nare manier
en ook Hij zat op Zijn kruis met die vraag:
“God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten”.
Dat is menselijk en begrijpelijk,
maar we moeten daar doorheen,
we moeten verder...

Als Jezus bij de verdrietige zussen komt,
bij Marta en Maria,
spreekt Hij over het geloof,
over de verrijzenis en het leven.
Dat is de troost die Hij geeft:
ook al heb je nu verdriet en mis je je broer,
weet en geloof dat hij eeuwig mag leven,
dat hij zal leven!
En dat ieder die leeft in geloof aan Hem
in eeuwigheid niet zal sterven.

Voor nu een kruis...

Het leven is een geschenk,
we hebben het maar gekregen;
hoe lang het duurt of hoe het gaat,
we weten het niet
en veel blijft voor ons een mysterie,
maar de Gever van dat geschenk,
de Gever van het leven,
heeft ons beloofd
dat dit wonderwerk,
die unieke mens die wij zijn,
niet verloren zal gaan,
maar zal leven.
Voor dit leven
belooft Hij een kruis,
voor het andere leven
vreugde en vrede.

Waarom geen stervenshulp?

Daar ligt het antwoord op die vraag,
die mensen in onze tijd zich stellen.
Ze denken of zeggen:
Waarom vragen die christenen
geen stervenshulp
maar slechts goede, mens­waardige zorg?
Het antwoord is dat we geloven
in een zin van het leven,
dat dit leven ons gegeven is,
dat ziekte en lijden niet het enige is dat telt,
dat de zorg en liefde méér tellen,
dat we daarop moeten inzetten
voor een mens­waardig bestaan.
De liefde is nummer één,
dat is onze inzet voor een goede samenleving:
structuren van liefde en zorg.
Waar de dood een optie en een uitweg wordt,
voelen juist zorg-afhankelijke mensen een druk
om die optie en die uitweg te kiezen
en niet tot last te zijn.

Hartelijke zorg

De bood­schap die Jezus kreeg van zijn vrienden was deze:
“Heer, hij die U liefhebt, is ziek”.
Dat moest Jezus inspireren tot zorg en attentie voor de zieke.
Dat dit bij ons en in onze samenleving
ook zo mag zijn:
dat de liefde mag blijven inspireren
tot hartelijke zorg.

tags: StervenshulpNaardengezondheidLazarusziektelijden
Terug