Arsacal
button
button
button
button


“Ik had altijd een kruisje bij me...”

Ja, Hij is waarlijk verrezen!

overweging_preek - gepubliceerd: zaterdag, 15 april 2017
Fraai versierde Jozefkerk
Fraai versierde Jozefkerk
Maria-altaar in de Jozefkerk
Maria-altaar in de Jozefkerk
Het paasvuur smeulde nog lang na...
Het paasvuur smeulde nog lang na...

Allereerst wens ik iedereen van harte een zalig Paasfeest toe. “De Heer is verrezen, ja, Hij is waarlijk verrezen” : dat is de paasgroet waarmee vele christenen elkaar deze dagen groeten, in oost en west, want het Paasfeest valt dit jaar ook voor de oosterse christenen op dezelfde dag. Ook in Rusland, dus. Op de avond van 15 april was ik voor de Paaswake in de fraai versierde en goed bezochte St. Jozefkerk in Zaandam, waar een Russische dirigente het koor voortreffelijk leidt. Zij hielp mij tijdens de preek met het uitspreken van de paasgroet in het Russisch.

Homilie

Een beetje hoop...

We zijn van­avond
met een klein lichtje begonnen:
Dat van de paaskaars.
Dat licht hebben we doorgegeven aan elkaar,
zo groeide het licht
en werd het duister verdreven.
Dat had natuurlijk een symbolische betekenis:
het was het licht van Christus
wat we aan elkaar hebben doorgegeven.
Het klopt wel met de situatie waarin we leven,
dat dit licht maar klein was:
oorlogen, vluchtelingen, honger, geweld, dood,
lijden en verdriet in ons eigen leven,
er is in onze wereld zoveel duisternis,
dat we ons weleens afvragen
hoe dat nog goed kan komen
en wat de zin van dit leven kan zijn.

Elkaar bemoedigen

In die duisternis
is een klein licht gaan schijnen,
het licht van God
die ons leven is komen delen,
die naast ons is komen staan in Jezus Christus,
die lijden en de dood heeft overwonnen,
die ons de bood­schap geeft
dat er hoop is en leven
door lijden en dood heen.
Dat licht hebben we aan elkaar doorgegeven:
het was een teken
dat we elkaar willen bemoedigen
om geloof en vertrouwen te bewaren,
want Christus is verrezen,
Jezus heeft lijden en dood overwonnen.

Christos voskrese

In de tijd van Stalin,
toen Rusland een communistische dictatuur was,
zaten veel mensen opgesloten
in concentratiekampen in het koude Siberië,
meer nog dan in de concentratiekampen
van Hitler-Duitsland.
Het leven was er hard, heel hard
en velen zijn er gestorven,
Het was een atheïstisch regime,
geloof was er verboden.
Toch werd het Pasen, ook in die kampen.
Het verhaal gaat
- doorgegeven door een Russische schrijver
die zelf gevangen en daar bij was -
dat in zo’n kamp op Paas­morgen
iemand begon te fluisteren:
Christos voskrese, Christus is verrezen;
een ander hoorde dat en name het over,
het geluid zwol aan en het klonk door dat kamp:
Christus is verrezen, ja, hij is waarlijk verrezen!
Dat was een moment
dat de gevangenen zich niet
door angst lieten regeren,
want natuurlijk zouden ze hiervoor moeten boeten.
Voor velen was dat het mooiste moment van hun kamptijd.

Geen God, geen hoop

Stalin had het geloof eruit proberen te slaan:
er was niets, werd de mensen geleerd,
alleen deze aardse, harde werkelijkheid,
geen hoop op een beter leven,
niks geen mooie toekomst.
geen verlossing en geen God.
Maar de hoop en het geloof waren sterker
en men gaf dat aan elkaar door,
zoals wij het licht aan elkaar hebben doorgegeven.

Altijd een kruisje

Na zeventig jaar communisme,
was er in Moskou op Pasen een belangrijke voetbalwedstrijd
tussen Dynamo en Lokomotiv,
het Lokomotiv-stadion zat propvol.
Daar klonk van de ene kant van het stadion
uit duizenden kelen de paasgroet:
Christos voskrese
Christus is verrezen.
En de andere kant van het stadion daarop:
“Ja, Hij is waarlijk verrezen”.
zo ging het op en neer tussen
de duizenden supporters
door dat moment.
Op het Paasfeest kwam na de omwenteling
een kosmonaut uit de communistische tijd
op de Russische TV.
Ooit was het bericht de wereld over gegaan
van die kosmonaut die vanuit de ruimte berichtte:
“Ik ben hier boven, maar een God zie ik niet”.
De Russische TV vroeg dus deze kosmonaut
of hij ook nog steeds ongelovig was.
Hij antwoordde: Ik had in de ruimte
altijd een kruisje bij me
dat een tante me ter bescherming had gegeven.
Mensen hadden gezegd
dat het geloof dood was, afgelopen,
dat het iets was uit vroeger tijden,
toen de mensen niet beter wisten,
Maar nee, het licht was doorgegeven,
stiekem vaak, verborgen,
door een tante of oude oma bijvoorbeeld
die het nog had verteld
aan de kleinkinderen.

Blijven doorgeven

Ook de leerlingen van Jezus
zaten in een trieste situatie,
bedroefd om de dood van Jezus hun Heer,
bang dat dat ook voor hen gevolgen zou hebben,
totdat de opgestane Heer
aan hen verscheen
en hun hart vol van vreugde werd.
En zij begonnen toen
die bood­schap door te geven:
Hij is verrezen!

Misschien denken we dat vaak ook nu:
dat alles afgelopen is,
dat het geloof verdwenen is,
dat God dood is
in onze samenleving.
Toch zit er een verlangen
in het hart van de mensen
en is er een zoeken naar God.
Als wij dat licht maar blijven doorgeven.
Ja, laten we dat licht aan elkaar blijven doorgeven:
geloof, hoop en liefde,
want

Christus is verrezen!

tags: PaaswakePasenJozefkerk Zaandam
Terug