Arsacal
button
button
button
button


Hoe had dit kunnen gebeuren?

Koninklijke onderscheidingen in Wormer

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 30 april 2017
Met de gedecoreerden op de foto
Met de gedecoreerden op de foto

Op de derde zondag van Pasen was ik in de H. Maria Magdalenakerk in Wormer. Daar werd gevierd dat drie vrijwilligers van de parochie deze week een koninklijke onderscheiding hadden gekregen.

De heer en mevrouw Gerard en Corrie Schavemaker-Conijn en de heer Cor Bijvoet werden lid in de Orde van Oranje Nassau en hadden die onderscheiding met een mooie persoonlijke toespraak van de burge­meester opgespeld gekregen. Ze hebben grote verdiensten voor de parochie en voor de Wormerse gemeen­schap. Er was een toespraakje na afloop van de Mis van de voorzitter van de lokatieraad, er werd gezongen voor de gedecoreerden en er was koffie met een gebakje.

 

Homilie

Hoe kon het gebeuren?

De twee mannen die van Jeruzalem naar Emmaus lopen,
zitten vol van hun eigen gevoelens.
Het is allemaal anders gegaan
dan ze hadden gehoopt of verwacht:
Jezus, zo machtig in daad en woord,
zo geliefd onder de mensen
was als de eerste de beste misdadiger
aan de kant gezet
en ter dood gebracht.
Het was allemaal niet te begrijpen.
Hoe had dit kunnen gebeuren?
Deze gevoelens zijn, denk ik,
voor bijna ieder van ons wel herkenbaar.

Opgesloten

Als wij iets ergs mee maken,
zeker als het iets is
wat we moeilijk kunnen begrijpen en vatten,
overkomt het ons ook wel
dat we als het ware
helemaal opgesloten zitten
in dat vreselijke verdriet, die pijn
over wat er gebeurd is en we niet kunnen plaatsen.
Zo’n groot verdriet, zo’n pijn vraagt tijd,
tijd om de blik weer naar voren te kunnen richten..
Ze zeggen dat de tijd alle wonden heelt,
dat is niet altijd waar,
maar wel wordt het anders door de tijd.
Wat altijd wel belangrijk is:
dat we met iemand kunnen praten
over alles wat is voorgevallen.
We merken ook:
sommige gesprekken helpen,
andere juist niet.
De twee leerlingen zijn eerst met elkaar in gesprek,
maar ze komen er niet uit,
het is doffe ellende.
Dan mengt die derde, die vreemdeling
zich in dat gesprek
en dan opent zich geleidelijk een nieuw perspectief.

Hij spreekt tot hun hart

Het is belangrijker dat die ander
met wie we erover kunnen praten,
goed kan luisteren,
dan dat hij of zij de antwoorden weet.
Zo begint het ook in het evangelie vandaag.
Die vreemde man die bij de leerlingen komt lopen,
zegt zelf eerst niets,
hij begint te vragen, hij laat hen vertellen:
“Wat is er dan gebeurd?”
en de leerlingen krijgen alle tijd
om te vertellen
hoe ze de gebeur­te­nissen hebben ervaren.
Daarna komt die vreemdeling
pas met antwoorden, uitleg,
maar niet op een theoretische manier,
Hij spreekt tot hun hart:
“Brandde ons hart niet in ons,
zoals Hij onderweg met ons sprak?”

Inspiratie

Eigenlijk is dit al iets
om ter harte te nemen.
De manier waarop wij dingen, gebeur­te­nissen ervaren,
is niet de enig mogelijke
en soms ook niet de beste.
We moeten onze eigen negatieve gevoelens
niet verabsoluteren, er is meer!
Wie het weleens heeft meegemaakt
kan bijvoorbeeld bevestigen
dat als ons geloof een beetje is weggezakt,
we ineens weer geïnspireerd kunnen raken
door een nieuwe ervaring op te doen,
ons te laten inspireren
door een mooie cursus, een bedevaart,
een bijzondere viering, een retraite
en noem maar op.
Alleen al de sfeer waarin we verkeren
kan een heel negatieve
of juist een positieve invloed hebben

Verrijzenis!

In het evangelie worden die terneergeslagen leerlingen
dus geïnspireerd en bezield
door de woorden van die vreemdeling
die bij hen kwam lopen
en door een heel bezielde viering
wanneer ze Hem herkennen
aan het breken van het brood.

Zo werd de belangrijkste bood­schap
van heel de christenheid,
dat centrale gegeven van ons christelijk geloof
aan hen doorgegeven:
De Heer is verrezen!
Hij is werkelijk verrezen!
Dat ging leven in hun hart.
Somberheid en triestheid
maakten plaats voor vreugde en vrede.

Opstaan, hoop en vertrouwen

Die centrale bood­schap van de verrijzenis,
dat fundament van ons geloof,
geeft ook aan dat het laatste woord
dat over het leven van ieder van ons
zal worden gesproken,
geen woord van aftakeling, ziekte en dood is,
maar een woord van leven,
van eeuwig leven en eeuwige vreugde.
Van ons wordt eigenlijk alleen gevraagd
dat we ons aan dat woord,
die bood­schap van hoop en toekomst,
van verrijzenis en opstanding
toevertrouwen,
niet alleen aan het eind van ons leven,
maar ook tijdens onze levensweg.
Want op die levensweg
komen talloze momenten voor
van neerliggen en het niet zien,
van verdriet en niet begrijpen
en dan mogen we opstaan, vooruit zien,
verder gaan, vertrouwen,
want dat donkere duister
heeft niet het laatste woord,
maar het licht en de vrede.
Heer, geef dat we dat mogen zien!

Op weg, op zoek

Dat is niet altijd gemakkelijk,
het gaat niet vanzelf dat we dan weer
dat gelovig en vertrouw-vol perspectief
te pakken krijgen.
We hebben Iemand nodig die ons inspireert,
iemand die ons hart laat branden,
iets dat ons vuur geeft
en onze ogen open doet gaan.
Laten we dus allemaal
steeds op zoek blijven gaan naar dat vuur,
naar plaatsen en momenten
die ons kunnen inspireren en sterken
om onze weg met Jezus te gaan.
AMEN

tags: EmmausgangersWormerOranje NassauLintje
Terug