Arsacal
button
button
button
button


Wie is mijn naaste?

Uitsluiting leidt tot agressie

Overweging Bezinning - gepubliceerd: zaterdag, 9 juli 2016 - 481 woorden

Een gevaar dat onze samen­le­ving bedreigt is dat die uiteen valt in subculturen die zich niet met die maat­schap­pij willen iden­ti­fi­ceren. In de tijd van de ver­zuiling was die zuil juist een basis voor zelfrespect en par­ti­ci­pa­tie aan de samen­le­ving. Hoe is dat nu? In de Verenigde Staten zien we waar het toe kan lei­den als sommigen zich met reden meer burger van het land voelen dan anderen.

agressie

Overal in de wereld
zien we dat er mensen zijn,
groepen of soorten van mensen,
die uit­ge­slo­ten wor­den of achter­ge­steld
en we zien ook
dat die uit­slui­ting of achter­stel­ling
vaak tot agressie leidt.
Als mensen het gevoel hebben
dat zij niet de kansen krijgen
die aan andere mensen wél gegeven wor­den,
als zij ervaren niet of minder mee te tellen
om wie zij zijn,
ont­staat er ge­mak­ke­lijk
een gevoel van teleur­stel­ling en boos­heid.

Pesten

De meesten van ons
hebben daar wel iets van ervaren,
vroeger al
als we bij­voor­beeld
niet mee mochten doen
met het spel van andere kin­de­ren,
als we mis­schien gepest wer­den
of als we niet de kans kregen
om ons­zelf te ontplooien.

Subculturen

Waar achter­stel­ling toe kan lei­den
en hoeveel agressie dat kan oproepen,
hebben we deze dagen weer kunnen vernemen
uit de Verenigde Staten:
politie­ge­weld tegen zwarte mensen
staat onder ver­den­king van dis­cri­mi­na­tie.
We hebben helaas weer gezien
hoeveel woede er dan in sommige mensen ont­staat.
Maar ook in onze eigen samen­le­ving
is dat zo:
waar mensen, groepen
zich uit­ge­slo­ten voelen,
ontstaan afgesloten subculturen,
wor­den ghetto’s gecreëerd
van mensen die zich afzetten
tegen een maat­schap­pij
waarin zij geen kansen krijgen
of denken te krijgen,
een samen­le­ving
die zij zien als tegen­stan­der en vijand.
Dat is een gevaar
dat we moeten zien te vermij­den.

Niet als groep

Om dat gevaar inder­daad uit de weg te gaan
is het be­lang­rijk
dat mensen
niet als groep
wor­den weg gezet,
dat andere opvat­tingen
dan de witte, autochtone,
dominante seculiere visie
er mogen zijn.

Samari­taan

Deze zon­dag wordt in de katho­lie­ke liturgie
het evan­ge­lie
van de Barm­har­tige Samari­taan
gelezen:
Een pries­ter en een leviet
lopen in een boog
om een gewonde, beroofde man heen;
een Samari­taan
ontfermt zich over hem.
Die Samari­taan behoorde
tot een volk en een gods­dienst
die de Joden verachtten.

Naaste?

Jezus geeft door die parabel aan
dat ie­der­een
zich naaste van een ander kan maken
door over a priori oor­de­len heen te stappen
en naar die ander toe te gaan.
Dat is Zijn ant­woord
op de vraag van de wet­ge­leer­de:
“Wie is mijn naaste?”

Een veilige samen­le­ving

Niet ie­der­een die anders is
ligt gewond langs de weg,
maar het is van groot belang
dat we de afstand tot
die ander die anders is
overbruggen.
Niet om onze over­tui­gingen en waar­den
overboord te zetten,
maar wel omdat die ander
op de eerste plaats een mens is,
in wie het beeld van God is afgedrukt
en omdat een maat­schap­pij
pas samen­le­ving wordt
en veilig en harmonieus
als we ge­meen­schap zoeken.

Delen

Voor ons als chris­te­nen komt daarbij
dat het onze roe­ping is
om ons geloof
en de waar­den die daaraan ten grond­slag liggen
te delen met anderen.

Terug