Arsacal
button
button
button


Negen eeuwen parochie in Alkmaar

Slachtoffers Nice, Turkije en MH17 herdacht

nieuws - gepubliceerd: zondag, 17 juli 2016
het altaar met de reliek van het H. Blioedwonder
het altaar met de reliek van het H. Blioedwonder
Schilderij van Everardus Witte in de sacristie
Schilderij van Everardus Witte in de sacristie
De St. Laurentiuskerk, click:  tijdens de feestelijke Mis
De St. Laurentiuskerk, click: tijdens de feestelijke Mis (foto: 2e foto: Kees Groenland)

Op zon­dag 17 juli werd in de Laurentius­kerk in het centrum van Alkmaar 900 jaar pa­ro­chie gevierd met een pontificale Mis. Het was op 16 juli 1116 dat Alkmaar een eigen pa­ro­chie werd. De kerk was heel fees­te­lijk versierd, de koren van Oudorp en Alkmaar hebben een mooie meerstemmige Mis gezongen, de kerk was bijna geheel gevuld en er was een tiental priesters gekomen om het feest mee te vieren, waaronder na­tuur­lijk de pa­ro­chie­pries­ters, pastoor Franklin Brigitha en kape­laan Diego Pildain. Ook deken Eduard Moltzer en Abt Gerard Mathijsen waren aanwe­zig. Vader Abt van Egmond sprak een inlei­dend woord vanwege de his­to­rische ban­den: Alkmaar viel pa­ro­chieel onder de Abt van Egmond en die was er dus in 1116 ook al bij geweest.

Foto's van de viering op: www.matthiaslaurentius.nl.

Tijdens de Eucha­ris­tie­vie­ring wer­den niet alleen de slacht­of­fers van Nice en Turkije her­dacht, maar ook werd gebe­den voor de slacht­of­fers van de MH 17 ramp in de Oekraïne nu twee jaar gele­den, die deze zon­dag met een speciale plechtig­heid wor­den her­dacht in Hilversum en Vijf­hui­zen.

Deze zon­dag werd de patroon­hei­lige van Alkmaar, de heilige Laurentius, gevierd. Zijn feest­dag is eigen­lijk op 10 au­gus­tus, maar het patroons­feest kan naar de zon­dag wor­den verschoven en vanwege de vakantie tijd en de viering van 900 jaar pa­ro­chie, is Laurentius' feest op deze dag gevierd. Tijdens de Mis heb ik de volgende homilie gehou­den

Homilie

Nice en Turkijke en...

We vieren een feest vandaag, zeker,
een heel bij­zon­dere dag
maar ik wil toch ook even stil staan
bij de vele slacht­of­fers
van de aan­slag in Nice
en de doden die in Turkije zijn gevallen.
Het zijn overal meestal
de on­schul­dige mensen
die de reke­ning betalen,
mensen die nergens iets mee te maken hebben,
niet met het regeringsbeleid van Erdogan
en niet met IS of de frustratie van Mohamed Bouhlel.
Tege­lijk mogen we niet vergeten
dat er alleen al in deze juli­maand
tot nu toe we­reld­wijd
bijna honderd ter­ro­ris­tische aan­slagen
hebben plaats gevon­den!
Over de meeste aan­slagen horen we nau­we­lijks iets.
Laten we bid­den voor de slacht­of­fers,
hun fami­lie­le­den en vrien­den
en om rust, vrede en ver­zoe­ning
voor heel de wereld
en voor de gewonde mens­heid.

Negen eeuwen

Het is vandaag een bij­zon­dere dag:
we vieren dat het gisteren 900 jaar gele­den was
dat Alkmaar een zelf­stan­dige pa­ro­chie werd.
Dat werd negen eeuwen gele­den
groots gevierd
in aanwe­zig­heid van de Graaf van Holland
en tal van notabelen.
Het is bij die gelegen­heid ook
dat de heilige Laurentius
voor het eerst als patroon van Alkmaar
en van de pa­ro­chie werd genoemd.
We vieren vandaag dus
een be­lang­rijk moment
in de ge­schie­de­nis van Alkmaar
en van katho­liek chris­ten­dom hier.

Egmondse abdij

Eigen­lijk gaat de ge­schie­de­nis
van ons geloof in deze stad
nog veel verder terug:
al zo’n 1300 jaar gele­den
moet hier een kapel hebben gestaan,
die toen afhing
van de pa­ro­chie Heiloo,
één van de vijf moeder­kerken,
die eerst onder de abdij van Echternach vielen,
waar Sint Wil­li­brord had geleefd
en later door de graven van Holland
aan de abt van Egmond
waren toe­ver­trouwd.
Ik ben dan ook bij­zon­der verheugd
dat de huidige Abt van Egmond,
Vader Abt Mathijsen
bij deze viering kan zijn.

Heiligen en boeven....

We kijken vandaag terug
op een lange, rijke en bewogen ge­schie­de­nis,
vele eeuwen lang
hebben mensen In Alkmaar
God gediend
en hun geloof beleefd,
soms hebben zij hun eigen belangen nagestreefd,
en wer­den zij geleid door minder mooie
men­se­lijke emoties.
Zo werd Alkmaar een stad
van heiligen en hel­den,
van boeven en alles er tussen in,
zoals dat wel geldt voor elke stad.

Bloed­won­der, mar­te­la­ren, Everardus

Alkmaar werd de stad
van het heilig Bloed­won­der
dat in 1429 plaatsvond,
Alkmaar werd de stad van de mar­te­la­ren,
de zes Fran­cis­ca­nen die in 1572 stierven;
op hen werd door wrede mar­telingen
grote druk uitgeoefend
om hun geloof op te geven.
Als ze had­den gezegd
niet meer te geloven
in de heilige communie,
waren ze vrij geweest.
Maar zij hebben stand gehou­den
en stierven op 25 juni en 24 no­vem­ber
van dat jaar.
En Alkmaar werd de stad
van Everardus Witte,
het heilig bruurke, die later in Megen
als Fran­cis­caan heeft geleefd.
Nog steeds denken veel mensen
terug aan zijn leven
en zoeken bij hem
voor­spraak en gees­te­lij­ke steun.

Op en neer

Het is op en neer gegaan,
die ge­schie­de­nis van de pa­ro­chie:
soms was er alleen maar
een kleine kapel
of een paar kleine schuil­kerken,
in een andere tijd
waren er weer talrijke kloosters
en zorgin­stel­lingen vanuit de kerk,
waardoor kerk en geloof
beeldbepalend waren in de stad.
Fran­cis­ca­nen en Dominicanen
hebben hun stempel gedrukt
op het kerk-zijn hier.

Zeker, we zijn terug gegaan,
kleiner gewor­den
de kerk is minder invloedrijk
en we hebben nu vaak moeite
om de jon­ge­ren te bereiken;
veel zorgin­stel­lingen en scholen
zijn verdwenen
of niet meer met de katho­lie­ke kerk verbon­den.

Wat is mijn doel?

Toch zullen geloof en kerk niet verdwijnen,
toch zijn er ook nu veel mensen
die zoekende zijn
naar de zin van hun leven,
die op een dag tot de ontdek­king komen
dat welvaart en een druk pro­gram­ma
hun leven niet kunnen vervullen
en uit­ein­delijk
komen we allemaal wel
voor de vraag te staan:
Waar leef ik voor,
waar doe ik het voor,
waarom besta ik,
waarom ben ik hier,
of is er geen zin,
is alles uit­ein­delijk zinloos?
Wat is mijn doel?

Per­spec­tief: wat is je horizon?

En dat hangt allemaal ook samen met de vraag:
of er toe­komst is;
is het afgelopen bij mijn dood
of is er meer?
Het ant­woord op die vraag
bepaalt de horizon
waar­mee wij leven.

En uit­ein­delijk, als we dat per­spec­tief
van het geloof in Gods liefde
in ons hart mee dragen,
wordt eigen­lijk alles anders.
Goed, we blijven allemaal
zwakke mensen
met fouten en gebreken,
maar het geloof geeft ons
een uit­zicht en een fun­dament..

Laurentius de Patroon

We zien het aan het leven
van de heilige Laurentius,
die sinds al die eeuwen al
de patroon van Alkmaar is.
Laurentius was een diaken in Rome,
in de tijd van de ver­vol­gingen.
De diakens waren meestal belast
met de zorg voor de fi­nan­ciën
en in het bij­zon­der met de zorg voor de armen.
Laurentius werd opgepakt door de Magi­straat
en moest de schatten van de kerk tonen.
Hij verzamelde toen op een plein
de armen van de stad:
“Dit zijn de schatten van de kerk”!
Daarna werd hij gemar­teld
en op een rooster boven de brandstapel gelegd,
geroosterd op het vuur
Hij wordt daarom weleens voor de grap
de patroon van de barbecue genoemd.
Maar zelf bleef hij nog vuriger:
Hij stierf met ver­trouwen
in Christus de Heer van het leven
en met een vast geloof
in het leven hierna.
Dat per­spec­tief gaf rich­ting aan zijn leven.

Steunpilaren

De kerk wordt kleiner,
maar zij gaat door.
Ook nu zijn er in de kerk en in deze pa­ro­chie
vele vrij­wil­li­gers actief.
Ik wil hen op deze bij­zon­dere dag
graag harte­lijk danken.
Zonder jullie gaat het niet.
De vrij­wil­li­gers zijn de steunpilaren
van het ker­ke­lijk leven.
En het is ook iets heel moois
wat jullie doen:
jullie geven tijd, jullie krachten
en jullie hebben je hart erin gelegd.

God zal het je lonen!

Iedere keer als we iets geven
zonder er iets voor terug te krijgen
in de vorm van geld of een aardse belo­ning,
geven we eigen­lijk onszelf.
Je doet het niet omdat het moet,
je doet het niet voor geld,
je doet het niet om er zelf beter van te wor­den.
Je doet het om iets moois te geven,
iets waarde­vols te betekenen,
iets bij te dragen.
Het is niet voor onszelf.
En als geloof en liefde erbij komen,
doen we het niet
vanuit een werelds per­spec­tief,
maar met een bredere horizon.
Vroeger zei­den ze dan:
“God zal het u lonen”.
En dat herhaal ik graag vandaag!

Graankorrel

Jezus zegt vandaag
dat de graankorrel veel vrucht draagt
als die in de aarde valt en sterft.
Dat is een beeld
voor ons leven.
Wie geeft wat hij heeft
is waard dat hij leeft.
Ons leven wordt mooi en waarde­vol
doordat we geven in liefde,
met het ver­trouwen
dat dat van blijvende waarde is,
omdat we zo een mooi spoor achterlaten
en dat we gelukkig zullen wor­den,
hier en in het hiernamaals.
Dat is het per­spec­tief
dat Jezus ons heeft voor-geleefd
en dat door Laurentius is nage­volgd.
Dat per­spec­tief
moeten we blijven uitdragen.
het is zo nodig,
juist in onze tijd.
Zo bouwen we
aan een betere wereld
dan die wereld van angst en terreur,
die steeds op ons afkomt.

Blijf ge­schie­de­nis schrijven!

Ik wens deze pa­ro­chie met die rijke ge­schie­de­nis
daarom van harte
een goed toe­komst toe:
blijf ge­schie­de­nis schrijven!
Dat Katho­liek Alkmaar
een ge­meen­schap mag blijven
en steeds meer wor­den
van levend geloof en actieve inzet,
gedragen door de liefde van God.
Amen.

Terug