Arsacal
button
button
button


Als je ziek bent... of als je een zieke bezoekt...

Een echte vriend... 80e ziekentriduüm in Zwaag

overweging_preek - gepubliceerd: dinsdag, 21 mei 2019
Mw. Afra van Kleef en pastoor Samuel Marcantognini
Mw. Afra van Kleef en pastoor Samuel Marcantognini
Als je ziek bent... of als je een zieke bezoekt...
Als je ziek bent... of als je een zieke bezoekt...

Dinsdag 19 mei was ik in Zwaag voor het ziekentriduüm dat daar voor de tachtigste keer werd gehouden! Een mooie mijlpaal en een prachtige geschiedenis van vele jaren hartelijke zorg voor vele zieken in de wijde regio door talrijke vrijwilligers. Ook dit jaar was de kerk gevuld met bedden en rolstoelen.

Ik was er gekomen voor de Eucha­ris­tie­viering en om - voor en na de Mis - de zieken te begroeten en een praatje te maken. De Eucha­ris­tie werd gevierd door pastoor Samuel Marcantognini, kapelaan Mario Agius in concelebratie met mij. Ook oud-pastoor Herman Helsloot concelebreerde. Hij was 37 jaar eerder in diezelfde kerk priester gewijd. Diaken René Visser en diaken (nog maar enkele weken...) Maciej Gradzki assis­teerden. Maciej wordt zaterdag na Pinksteren tot priester gewijd, samen met Eric Fennis. Lector was mw. Afra van Kleef, die al vele jaren een steunpilaar is in het parochiegebeuren.

Het koor Marcanto o.l.v. de heer Gerard Arendsen zong en M. Habets bespeelde het orgel. De heer Arendsen gaf me de pauselijke onderscheiding - nog uit de tijd van paus Pius XII - van zijn overleden vader. In de kerk waren veel vrijwilligers bezig om alles voor de zieken in goede banen te leiden. Voor de Mis had ik al veel zieken aan zien komen; om hen te rijden en op te vangen voor de kerk en het verkeer te regelen stonden ook weer allerlei mensen klaar. Een mooi gebeuren!

In de Mis was het evangelie van de barmhartige Samaritaan (Lc. 10, 25-37), ook de overige teksten waren uit de Mis voor de zieken.

 

Homilie

Broeders en zusters,

Proficiat en dank!

Ik ben blij dat ik U hier mag begroeten
en dat U aan dit mooie ziekentriduüm meedoet.
Wat mooi en goed
dat dit hier al 80 jaar plaatsvindt.
Dat is een felicitatie waard,
dus: van harte proficiat
en veel dank aan alle vrijwilligers
die zich hiervoor inzetten.
Dat is heel kostbaar,
zeker in een tijd als de onze
waarin mensen vaak best
heel druk en individualistisch zijn.
Lang niet iedereen weet
uit zijn eigen cocon te komen
om de medemens te zien staan.
Dus, veel dank voor al jullie inzet!

Pijnlijk snel weg

Ziek zijn en ouder worden,
is vaak niet gemakkelijk.
Er zijn allerlei dingen die niet zo goed meer gaan,
gezondheidsproblemen,
mensen die weg vallen.
En ook denk ik dat we allemaal we herkennen,
dat niet iedereen even goed
met ziekte om kan gaan.
Toen ik nog pastoor was
vertelde iemand die kanker had
en die een klein rondje buiten liep,
dat hij een goede bekende zag op straat,
dat hij zag dat die persoon hem ook zag
en dat die bekende gauw
een zijstraat in schoot, snel weg.
Pijnlijk!

Niet weten wat te zeggen

Niet dat ik denk
dat die man die zo gauw wegliep
iets tegen die zieke persoon had,
absoluut niet!
Maar hij wist gewoon niet
wat hij moest zeggen, hoe hij moest reageren.
Heel veel mensen weten niet goed
wat ze tegen een zieke moeten zeggen
en zeggen dan maar niks
of ze praten er gauw overheen
of ze proberen snel tot de conclusie te komen
dat het allemaal wel meevalt,
omdat ze het moeilijke ziek-zijn
gewoon té moeilijk vinden!

Luisteren

En ander mensen,
soms van wie je het niet verwacht,
nemen de tijd,
luisteren,
proberen niet alles meteen zelf te verklaren
of in te vullen en op te lossen,
maar zijn echt bij een zieke,
die gewoon zichzelf mag zijn.

Dat is iets moois
en in onze samenleving heel belangrijk,
omdat er toch al vaak
te weinig aandacht is voor elkaar.

Niet om 't op te lossen

En van wie een zieke bezoekt
wordt niet verwacht
dat hij alles oplost en de ziekte geneest.
We mogen in iedere medemens
het beeld van God herkennen.
Die persoon die we ontmoeten
is een kostbaar schepsel van God,
een wondermooie schepping
en we mogen die persoon
als zodanig bewonderen!
Mens, je bent een parel,
een parel in Gods hand!

De weg van Jezus

En die parel die we zijn
is in Gods ogen alleen maar kostbaarder,
als we ziek zijn of gebrekkig,
niet zoveel meer kunnen.
Want God zelf is mens geworden
en heeft ons leven gedeeld
in Jezus Christus
en Die heeft juist de weg van
het zwak en gebrekkig worden,
de weg van lijden, niets meer kunnen
uitgekozen als Zijn eigen weg
en zo heeft Hij ons verlost.
En tijdens Zijn leven
heeft Jezus vooral veel aandacht gehad
voor de mensen die ziek waren,
gebrekkig en uitgestoten.
Dus juist de armen en de zwakke en zieke mensen
zijn de kostbaarste parels in Gods ogen!

Mede-verlossers

Maar het valt vaak niet mee om ziek te zijn
en niets te kunnen;
ik wil daarom vandaag ook bijzonder bidden
om mensen met begrip voor zieken,
mensen met aandacht en hartelijke liefde
en om kracht en zegen voor de zieken zelf:
ja, mogen jullie allen de genade krijgen
om de ziekte met Jezus samen te lijden
en aan te bieden aan de Vader:
dat daar iets goeds uit mag voortkomen
en dat jullie mede-verlossers mogen zijn
met Jezus Christus!

Zij liepen door...

We hoorden de parabel van de barmhartige Samaritaan.
Een lijdende mens ligt langs de weg.
Hij heeft geen naam gekregen,
ieder mag zijn eigen naam invullen.
En daar gebeurt wat u als zieke ook weleens ervaart:
mensen lopen langs
zonder aandacht te geven;
het zijn mensen van wie je dat juist niet zou verwachten:
een priester en een leviet.
Een Leviet was iemand uit de stam Levi,
die diende in de tempel, een soort diaken dus.
Dat zijn nota bene mensen
van wie je vanwege hun beroep
zou mogen verwachten dat zij stilstaan
en aandacht geven.
Maar zij lopen door.
En dan komt iemand van wie je het niet zou verwachten:
een Samaritaan, geen echte Jood,
een ander volk,
gewoonlijk vijandig tegenover de Joden.
En die persoon staat stil, heeft medelijden
en doet alles om de pijn en het lijden
van die gewonde mens langs de weg
te verzachten.

Ziek en er toch voor anderen zijn

Natuurlijk geldt het ook andersom:
als we, terwijl we ziek zijn,
toch aandacht aan anderen kunnen geven,
met belang­stel­ling en liefdevolle aandacht,
met geloof en gebed,
ja dan kunt U zo’n barnhartige Samaritaan zijn,
ook als U op bed ligt
of niet uit de voeten kunt.

Een echte vriend

Ik denk dat het ook uw eigen ervaring is
dat we pas goed leren
wie onze echte vrienden zijn
als we in nood zijn.
Een echte vriend:
iemand die niet wegloopt,
die niet alleen over zichzelf praat,
die er voor je is,
dat wens ik iedereen toe.
Toon Hermans dichtte het al:
“Je hebt iemand nodig
stil en oprecht
die als het erop aan komt
voor je bidt of voor je vecht
pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
dan pas kun je zeggen:
'k heb een vriend”.

In nood leren we onze vrienden kennen;
onze echte vrienden zijn degenen
met wie we ook
de diepere dingen van het leven kunnen delen,
die naast ons blijven staan
als het allemaal niet zo vanzelf gaat...
Dat is een vriend.

Zulke vrienden wens ik U van harte toe
en ik wens U toe dat u zelf weer
zo’n vriend, zo’n barmhartige Samaritaan
voor anderen kunt zijn!

Amen.

Terug