Arsacal
button
button
button
button


Pastoor Michi Costa ontvangt Bavopenning bij 60-jarig priesterfeest

Eerste rector van Redemptoris Mater en oud-pastoor van Naarden

Overweging Preek - gepubliceerd: zondag, 27 juni 2021 - 1289 woorden

Op zater­dag 27 juni vierde pastoor Michi Costa de zes­tigste ver­jaar­dag van zijn pries­ter­wij­ding in de Sint Vitus­kerk in Naar­den, waar hij tot 2007 pastoor is geweest en nog steeds assis­te­rend pries­ter is. Ik was uit­ge­no­digd om de heilige Mis te komen vieren, waarbij de jubila­ris en pastoor-deken Carlos Fabril con­ce­le­breer­den. Aan het einde van de vie­ring mocht ik hem de Bavopen­ning uitreiken als erken­ning voor zijn bij­zon­dere inzet.

Een bij­zon­der leven...

Want bij­zon­der is het allemaal inder­daad geweest: pastoor Costa werkte bij Siemens , ik meen als ingenieur, voordat hij als late roe­ping naar het semi­na­rie ging. Dertig jaar oud werd hij pries­ter gewijd. Hij bleek over bij­zon­dere cateche­tische gaven te be­schik­ken en werd auteur van de handlei­ding voor de catechese van de initiatie-sacra­menten in Italië en van ander catechese-ma­te­ri­aal, dat in ver­schil­lende talen is ver­taald. Vanwege zijn be­trok­ken­heid bij de neo­ca­te­chu­me­nale Weg kwam hij na een kort verblijf in Duits­land naar Neder­land waar hij na een pioniersfase eerste rector werd van het Re­demp­to­ris Mater semi­na­rie. In het jaar 2000 werd hij pastoor van de H. Vitus in Naar­den, terwijl hij spi­ri­tu­aal bleef voor de pries­ter­oplei­ding. In 2007 werd hij assis­te­rend pries­ter in Naar­den en begeleidde hij de Missio ad Gentes in Almere, met name Missie­ge­zinnen die naar Neder­land komen met een missio­naire opdracht, alsmede de ge­meen­schap die daar omheen ontston­den. Dit jaar wordt pastoor Costa 90 jaar, maar hij is nog steeds actief als pries­ter op ver­schil­lende terreinen.

De vie­ring

Als teken van de dank mocht ik hem aan het einde van de vie­ring dus het ere­te­ken van ons bisdom opspel­den als erkente­lijk­heid voor deze vele ver­diensten. Ook de vice-voor­zit­ter hield een dank­woord en kon­digde een groter feest aan wanneer pastoor Costa 90 zou wor­den en hope­lijk alles weer vrijer kan en mag. Pastoor-Deken Carlos Fabril opende de vie­ring met een harte­lijk woord van welkom en dank aan zijn voor­gan­ger in de Naar­dense pa­ro­chie.

De Eucha­ris­tie­vie­ring was fees­te­lijk ver­zorgd, met een mooi versierde kerk en een koor dat weer op iets grotere sterkte kon zingen en wat meer mensen in de kerk, al wer­den de regels ook voor de ze vie­ring netjes gehandhaafd.

HET GELOOF EN DE VREUGDE

DERTIENDE ZONDAG DOOR HET JAAR B


Beste jubila­ris, beste pastoor Michi Costa,
broeders en zusters,

De blij­heid

Één van de eigen­schappen
die me in de jubila­ris van vandaag
altijd bij­zon­der hebben aan­ge­spro­ken,
is de blij­heid, de vreugde.
De vreugde, de blij­heid en het optimisme
die we in pastoor Michi Costa mogen zien,
komen voort uit zijn geloof;
het is de vreugde van het geloof
die hij ons laat zien.
Voor dat geloof
en de vreugde waar­mee hij ons
dat geloof heeft voor-geleefd en doorge­ge­ven
in de pries­ter­lijke dienst
die hij nu al zes­tig jaar mag vervullen,
willen we de goede God
vandaag bij­zon­der danken.

Het is uitzon­der­lijk
dat hij deze 60e wij­dings­dag
als rela­tief late roe­ping
zo met ons mag vieren.

Ge­schon­ken

Maar pastoor Costa zou niet willen
dat de eer vandaag naar hem zou gaan;
het is voor ons een gelegen­heid
om God, de gever van alle goeds,
te bedanken
voor alle talenten en gaven,
voor de vreugde, de wijs­heid
en alles wat Hij
aan pastoor Michi Costa heeft ge­schon­ken.

Wat voor vreugde?

De vreugde die de Heer ons schenkt
is onze kracht.
Dat is geen wereldse vreugde.
Men­se­lijk gezien zijn
vreugde en optimisme
voor een gelo­vi­ge mens
vandaag de dag niet zo van­zelf­spre­kend:

we lezen en horen
over kerken die sluiten,
over kwaad
dat mede door mensen van de kerk is geschied,
over ongeloof dat toeneemt,
over ver­vol­ging van chris­te­nen,
over haat en geweld,
uiteen­val­len van gezinnen...

Is dat onze Kerk, is dat onze wereld?

Weten hoe het écht zit...

Maar een pries­ter die ook biecht­va­der was
en veel huis­be­zoek heeft gedaan,
weet wat zich in de harten en de levens
van mensen afspeelt.
Hij kent de zon­den en de zwak­he­den,
de verlei­dingen en de problemen
waar mensen mee worstelen.
Hij weet wat er omgaat
in de harten van mensen
die in het grootste ver­trouwen
met een pries­ter kwamen spreken
omdat ze ver­trouw­den dat hun verhaal daar veilig was.
Die pries­ter weet: de wereld ziet er in het echt
anders uit dan hoe ze aan ons verschijnt.

Er komt daar­van niet veel naar buiten

En het kwade schreeuwt
maar het goede fluistert.
Van wat God bewerkt in de harten van mensen
komt niet veel naar buiten;
soms wél,
bij­voor­beeld als zij een pries­ter ontmoeten
als pastoor Michi Costa
die hen helpt om daar­van te getuigen.

Laat het horen!

Want dat is wel be­lang­rijk:
dat we getuigen
van de wonderda­den van God,
van hoe we op het spoor
van onze lieve Heer zijn geko­men,
van de zegen die God ons geeft
en van de manier waarop Hij ons heeft gesterkt
als we door een dal van lij­den moesten.

Laat het horen!
Laat horen wat God
aan je heeft gedaan!

Woeste golven

Zo helpen we elkaar op onze levensweg,
die vaak wordt vergeleken
met een scheepje temid­den van woeste golven
of met een tocht door de woes­tijn,
zo helpen we elkaar
om in het geloof te blijven
en in de vrede te zijn,
die Jezus ons toewenst.
We kunnen het niet alleen!

Wij zijn de tij­den!

Het zijn slechte tij­den!
Het zijn moei­lijke tij­den'.
Dat zeggen de mensen.
Maar de grote heilige kerk­va­der Aiugustinus
zei het al:
 “nos sumus tempora”,
“Wij zijn de tij­den”;
'Zoals wij zijn, zo zijn de tij­den'.
De kern is in de mens,
in zijn hart
en de intenties van de mensen
en dat hart is zwak en wankelt,
wordt beïn­vloed
soms ten kwade, soms ten goede.
Het zijn de slechte mensen
die de wereld slecht maken
en de goede mensen
die haar goed maken.
Laten we - met de hulp van God -
goede mensen proberen te zijn.

Twee hope­loze gevallen

Het evan­ge­lie van deze dag
laat ons twee hope­loze gevallen zien:
een vrouw die aan bloedvloeiing lijdt,
een dochtertje dat op sterven ligt
en dat even later inder­daad gestorven is.
De hopeloos­heid van die beide gevallen
wordt door het evan­ge­lie onder­streept:
het is al twaalf jaar dat die vrouw ziek is,
een hele serie dokters was met haar bezig geweest
en het was alleen maar erger gewor­den.
Niets had geholpen!
En over dat meisje dat ziek is en op sterven ligt,
komt het bericht binnen
dat zij inder­daad gestorven is.
Nu is er niets meer aan te doen,
het heeft geen zin meer
om Jezus nog las­tig te vallen.

Het ant­woord van Jezus

Het ant­woord dat Jezus geeft
is in beide gevallen het­zelfde.
Tot de vrouw zegt Hij,
nadat Hij haar genezen heeft:
“Dochter, uw geloof heeft u genezen,
ga in vrede”.
En tot de overste van de synagoge
die net het bericht krijgt
van het over­lij­den van zijn dochtertje,
zegt Jezus:
“Wees niet bang, maar blijf geloven”.
Jezus wijst dus naar het geloof, het volhar­dend geloof.

Is de situatie hopeloos,
zonder men­se­lijk per­spec­tief?
Is er niets meer aan te doen,
is alles zo slecht
dat het niets meer kan wor­den?
Blijf geloven, wees niet bang,
het geloof zal onze angst genezen,
het geloof zal ons vrede geven.

Wat moet je doen?

Au­gus­ti­nus geeft als ant­woord
aan de mensen die klagen
dat de tij­den zo slecht zijn:
“Bid zoveel je kunt”
en: “Laten we goed leven,
dan wor­den de tij­den van­zelf goed. (...)
Doe wat God je beveelt
en verhoop wat Hij belooft”.

Je geloof voe­den,
van je geloof getuigen,
naar het Woord van God luis­te­ren
en luis­te­ren naar de erva­ringen
van anderen, broeders en zusters,
die verhalen
wat God heeft gedaan in hun leven.

Gelukwens

Wat een mooie dag!
Pastoor Michi Costa, van harte proficiat
met deze dag van grote dank­baar­heid
om wat God via U heeft gedaan!
Heel veel dank
dat U een vreug­de­volle getuige bent
en de blijde bood­schap brengt met kracht;
dank u dat U ook de bemidde­laar was
voor vele anderen van wie het ge­tui­ge­nis
door uw boeken en publi­ca­ties
dóór kon klinken en kon in­spi­re­ren!

Terug