Feestelijke investituur Constantijnse Orde
in Haarlemse kathedraal
Tijdens de plechtige investituur van de Constantijnse Orde op 28 september om 15.00 uur in de kathedrale basiliek van Sint Bavo in Haarlem werden vier nieuwe leden in de Orde opgenomen. Daarnaast ontving een kandidaat de Orde van Francesco I.
De investituur in de Constantijnse Orde ontvingen de heer Peter van Haefte RA, Drs. Ed Nijpels, dhr. Ben Tax en mw. mr. Anne-Marie Vreman. De heer Dr. Loris Ditta ontving de Orde van Francesco I. Ik feliciteer allen van harte!
De Heilige Militaire Constantijnse Orde van Sint Joris is een orde met een lange geschiedenis. Daarover is meer te lezen op de website van de Orde: Constantijnse Orde
In aanwezigheid van de Gedelegeerde van de Orde, Ambassadeur drs. Paul van Hanswijck De Jonge en vice-gedelegeerde Otte Strouken ontvingen de nieuwe leden hun investituur in een prachtige plechtigheid die door het kathedrale koor prachtig werd opgeluisterd.
De Pontificale H. Mis en investituur is nog terug te zien op:
Heilige Mis - Zondag 28 september - Investituur Constantijnse orde
Homilie
IN DIT TEKEN ZUL JE OVERWINNEN!
INVESTITUUR CONSTANTIJNSE ORDE
Het verhaal van de narcis
Ik meen dat dit verhaal van Dostojewski is:
en vrouw bevindt zich in de hel,
een grote vuurzee in een afgrond.
Ze had nooit iets goeds gedaan,
nu onderging zij haar straf;
maar haar engel zag toch een uitzondering:
ooit, het was wel lang geleden,
had zij een narcis met bol en al
aan een bedelaar gegeven die voorbij kwam.
“Neem die narcis”, sprak de Heer,
“en tracht haar daarmee
uit het vuur en de afgrond te trekken”.
De engel ging naar de afgrond
en, jawel, de narcis bleek sterk genoeg
om haar omhoog te trekken.
Maar toen anderen in de afgrond
mee wilden profiteren
van die unieke gelegenheid
en haar voeten grepen,
begon de vrouw te trappen en te slaan
want die narcis, vond zij,
was alleen voor haar,
niet voor al die anderen.
Toen brak de stengel af
en viel zij terug
in die oneindige afgrond,
die zee van vuur.
Niet zonder...
De gedachte achter dit verhaal
van die grote Russische schrijver
zal duidelijk zijn,
zonder naastenliefde
kunnen we niet gered worden,
wie leeft voor zichzelf
zal alles verliezen.
We worden gered door Gods genade
en door de goede werken die wij doen.
God helpt
De rijke man in het evangelie
wordt niet bij naam genoemd,
de arme heeft een naam:
Lazarus heet hij.
Die naam betekent “God helpt”.
Zijn naam moet voor ongelovige spotters
aan aanfluiting en een reden tot sarcasme zijn geweest:
daar lag die arme man
vol zweren, aan de poort.
Ja, ja, “God helpt”, geloof je hetzelf?
Voorbijgangers
Zij vergaten wat ook die rijke was vergeten,
die gekleed in purper en fijn linnen
iedere dag zijn feesten vierde:
je bent een sterfelijke mens,
een voorbijganger op aarde,
niet je materiële rijkdom telt,
als je omziet merk je pas
hoe snel alles voorbij gaat.
Voor een oude man lijkt
wat tientallen jaren geleden gebeurde,
nog maar pas geweest...
De materie, geld en goed,
maakt je zwaar, trekt je naar de aarde,
maar het mooie spoor dat je achterlaat
leidt je naar de hemel.
Liefde tot God, liefde voor de naaste,
dat is het, dat is de kern.
Naamloos
De rijke mag geen naam hebben,
het belang en de naam die hij op aarde had,
tellen niet mee in de eeuwigheid,
bij God.
De arme heeft een naam,
want God ziet om naar de gebrekkige en arme,
zoals naar deze Lazarus die met zweren overdekt
voor de poort lag.
God zag zijn pijn, zijn honger, zijn armoede.
Die arme Lazarus wordt beloond
omdat hem eerder het kwade ten deel viel.
God helpt, hij droeg zijn naam terecht,
maar alle hulp, de verlossing
gaat door het kruis.
De aardse roem daarentegen
die de rijke man had vergaard
en die maakte dat zijn begrafenis
een eervol evenement was,
die verbleekte volkomen
aan de andere kant van de dood.
De reddende narcis
Het gaat om de inzet als dienst,
om het goede dat je niet voor jezelf hebt genoten,
aan deze kant van het graf.
Het goede dat we doen
is onze “reddende narcis”,
maar niemand kan zichzelf redden,
zoals niemand zichzelf
uit het water kan trekken
en van de verdrinkingsdood kan redden
of uit de modder kan trekken.
De parabel die Jezus vertelt
wijst ons dus op twee basis-houdingen
die absolute vooraarden zijn
voor een goed en godsdienstig leven:
dienstbare inzet en nederigheid.
Een christen kan niet anders in het leven staan
dan met ontvangende handen
en een open hart.
Eucharistie
De basis, het fundament is in de Eucharistie,
waarin we de Heer vieren en ontvangen
die zich uit liefde in nederigheid geeft.
De goede strijd
Beste Ridders en Dames
van de Constantijnse Orde,
in het bijzonder U die vandaag
de investituur hebt ontvangen,
U heb zojuist de gelofte afgelegd
om als trouwe en dappere soldaten
van Onze Heer Jezus Christus,
in woord en daad
getuigenis af te leggen van het evangelie.
Die gelofte duidt op strijd en vechten,
zoals ook de aanduiding “militaire orde” dat doet.
Maar niemand hoeft bevreesd te zijn
dat we aardse, fysieke wapens op zullen nemen.
Er is al veel te veel geweld,
wereldwijd en in onze samenleving.
We zien te vaak dat de mentaliteit zich verwijdert
van wat de christelijke boodschap voorhoudt.
Strijd de goede strijd”
hield de apostel Paulus ons vandaag voor.
Niet met wapengeweld
Die goede strijd
had niet met werelds wapengeweld te maken,
die is een geestelijke strijd,
waarin we zelf onze grootste vijand zijn,
want het gaat om een overwinning
op zelfgenoegzaamheid en egoïsme
Paulus omschreef het in de tweede lezing
uit de brief aan Timoteüs aldus:
“Streeft naar gerechtigheid, godsdvrucht, geloof,
liefde en volharding, zachtmoedigheid.
Strijd de goede strijd van het geloof”.
Vrijuit
Ridders, Dames, u allen,
heel bijzonder de nieuwe Ridders en Dame:
tot die vreedzame strijd wil ik jullie graag toe uitnodigen;
wees niet bang, vrees niet het kruis,
spreek vrij en open, ongehinderd,
opkomend voor je naaste, je medemens
in de dagelijkse omgang
en in de specifieke keuzes die je maakt,
voorop de liefde, tot God en de naaste, altijd.
Wees zo een Ridder, een Dame
in de beste Constantijnse traditie.
In dit teken zul je overwinnen!
