De zin van het pelgrimeren

Afsluiting van het H. Jaar Pelgrims van Hoop

Zoals in alle bis­dom­men van de wereld werd ook in het bisdom Haar­lem-Am­ster­dam het Heilig Jaar af­ge­slo­ten op zon­dag 28 de­cem­ber met een Ponti­fi­cale heilige Mis in de ka­the­draal, vooraf­ge­gaan door een concert en samen kerst­lie­de­ren zingen en besloten door een geanimeerde receptie. Ook was er gelegen­heid de won­dere kerst­we­reld in de crypte van de ka­the­draal te bezoeken.

Mede­wer­kers in de vie­ring

Het koor van de Larense basiliek, die dit jaar hon­derd jaar bestond, gaf het concert en ver­zorgde de zang bij de heilige Mis en deed dat op heel fraaie wijze. Mis­die­naars waren se­mi­na­risten en uit ver­schil­lende pa­ro­chies, dat gold ook voor de lectoren. Er waren de nodige pries­ters geko­men om te con­ce­le­breren of ‘coram’ aanwe­zig te zijn of in de kerk, waar­on­der na­tuur­lijk de stafle­den - vica­rissen - en de meeste dekens.

Fees­te­lijk verloop

De kerk was goed gevuld, in de transepten was nog wat plaats. We sloten af met een fees­te­lijk Te Deum en na­tuur­lijk met het lied van het Heilig Jaar. Bij de intocht had­den we al dat andere lied van het H. Jaar gezon­gen, dat pries­ter Jan Duin van ons bisdom heeft gemaakt. Voor de gedele­geerde van het H. Jaar, pastoor Eric van Teijlingen was dit zijn laatste grote vie­ring: hij zal voor vijf jaar taken voor de bede­vaart rond de Sint Pieter gaan vervullen in Rome, als lid van het kapit­tel daar, op verzoek van de H. Stoel.

We kijken terug op een mooi jaar en een mooie af­slui­ten­de vie­ring en receptie!

DE ZIN VAN PELGRIMEREN

SLUITING VAN HET HEILIG JAAR KATHEDRAAL FEEST VAN DE H. FAMILIE

28 DECEMBER 2025

Broe­ders en zusters,

Besluit van het heilig jaar

We sluiten vandaag dit heilig jaar in ons bisdom af,
zoals de paus dat voor de hele kerk zal doen
op 6 januari, feest van de Open­ba­ring des Heren,
feest van Drie­ko­nin­gen.

Peregrinantes in spem,
pelgrims van hoop,
dat was het thema van dit heilig jaar.
Wees een pelgrim, was de uit­no­di­ging,
een pelgrim van hoop!

Moge het heilig jaar
veel vruchten dragen,
vruchten van hoop
in de harten van velen.

We sluiten mis­schien op zich
niet zo’n hoop­vol jaar af:
er was veel mis in de wereld
door de groeiende drei­ging van con­flic­ten,
van klimaat­pro­ble­men
en wat al niet meer.
Kunnen we dan wel pel­gri­meren met hoop?

De populari­teit van pel­gri­meren

Pel­gri­meren is best populair.
Vele mensen uit ons bisdom zijn dit jaar
van­wege het heilig jaar,
op bede­vaart naar Rome gegaan.
We hebben een natio­nale bede­vaart gehad,
begin no­vem­ber is een grote groep naar Rome gegaan
en ook nog op allerlei andere momenten;
en ieder jaar gaan er bede­vaart­groepen
uit ons bisdom onder meer naar Kevelaer, Banneux
of Lourdes, dat voor zoveel mensen een gees­te­lijk thuis is.
En talrijke mensen lopen een keer in hun leven
een lange pelgrims­tocht
naar Santiago de Com­pos­tel­la bij­voor­beeld,
de “Camino”.
Koning Filip en koningin Mathilde,
het Belgische koningspaar,
hebben dit jaar met hun gezin
de Camino voltooid;
bekende Neder­lan­ders,
zoals Claudia de Breij of Herman Finkers
zijn die weg gegaan,
net als vele veteranen
nadat ze in een oorlogs­si­tua­tie
op uitzen­ding waren geweest,
veel te ver­werken had­den,
en inner­lijke vrede zochten.
Hun aantal is stijgend,
vorig jaar liep bijna een half miljoen mensen
de Camino.

Waarom doe je zoiets?
Waarom zou je zo’n pelgrims­tocht lopen
of met een groep op bede­vaart gaan?

De bete­ke­nis van een pelgrimage

Pel­gri­meren heeft na­tuur­lijk een gees­te­lij­ke bete­ke­nis,
je brengt eer aan God, aan de maagd Maria,
je geeft God als het ware je tijd, je dagen
en je maakt je los van de dage­lijkse drukte.
Ook een gees­te­lij­ke weg die je volgt
door vasten, gebed, een retraite,
is eigen­lijk een gees­te­lij­ke pelgrimage.

Wie op bede­vaart gaat
neemt afstand,
wordt gees­te­lijk gevoed,
krijgt nieuwe in­spi­ra­tie,
doet nieuwe erva­ringen op.
Daar dragen ook de ont­moe­tingen
met andere pelgrims aan bij.
Tege­lijk laat een pelgrim
de zorgen en problemen van thuis even achter zich;
die wor­den iets min­der dominant;
je ervaart daardoor je leven op een nieuwe manier,
er komt meer ruimte.
Een pelgrims­tocht, een bede­vaart
houdt ons dus ook een spiegel voor.
We zullen grenzen verleggen,
ons­zelf opnieuw ont­dek­ken,
we ont­van­gen nieuw licht
op onze levensweg.
als we op bede­vaart gaan,
in een zoek­tocht naar God
en Zijn genade;
dus In het klein of in het groot:
pel­gri­meren? Dat moeten we allemaal doen

Pel­gri­meren, op bede­vaart gaan,
geeft ons nieuwe en zin­volle indrukken
en helpt ons hoop­vol ver­der te gaan.

H. Familie - Onnozele kin­de­ren

Wij sluiten vandaag dit heilig jaar, dat pelgrims­jaar,
af op het feest van de heilige Familie,
en dit is tevens de gedenk­dag
van de onnozele kin­de­ren,
die kin­de­ren die koning Herodes liet ombrengen
omdat hij het kind Jezus wilde treffen.
We bid­den voor alle families, alle ge­zin­nen,
voor de kleine kin­de­ren
en het ongeboren leven:
om vei­lig­heid, beschut­ting, geborgen­heid,
dat de ge­zin­nen een fijne en veilige,
saamhorige plek mogen zijn.

Op de vlucht...

In het evan­ge­lie hoor­den we
dat Maria en Jozef
met het pas­ge­bo­ren kind
moesten vluchten naar Egypte
omdat Herodes het Kind dreigde te vermoor­den.
Zo wer­den zij vluch­te­lingen
en dat doet ons vandaag tevens denken
aan al die vele mensen die op de vlucht zijn,
we­reld­wijd zijn dat er meer dan 123 miljoen,
40% van hen is onder de acht­tien jaar oud.
Voor veel van deze vluch­te­lingen
speelt het geloof een grote rol.
Daar vin­den ze kracht en de moed om door te gaan,
steun in moei­lijke tij­den.
“Tijdens mijn vlucht”, zo zei één van hen,
“was God mijn enige steun”.
Met God werd hun vlucht,
van zomaar een barre tocht,
tot een pelgrims­tocht
zoals die reis van Maria, Jozef en het Kind
die door woes­tijnen, naar het land van Egypte
pel­gri­meer­den om Herodes te ontvluchten.

Pelgrims uit het Oosten

Paus Leo XIV zal het heilig jaar dus afsluiten
of het feest van de Drie­ko­nin­gen,
van de wijzen uit het Oosten.
Ook die waren pelgrims.
Zij volg­den een ster
die hen naar de nieuwe koning,
het pas­ge­bo­ren kind, zou lei­den.
Ook zij moesten vele obstakels over­win­nen:
hun tocht was lang
en ging door lan­den en woes­tijnen;
en soms verloren zij de ster uit het oog,
dan wisten ze niet hoe het ver­der moest,
maar uit­ein­delijk kwam alles goed
en kniel­den zij neer
aan de voeten van dit Kind,
Jezus, de Heer.

Dóórgaan als pelgrims van hoop

Zo is het ook voor ons:
het heilig jaar is afgelopen,
maar onze pelgrims­tocht gaat door!
Ook onze weg zal soms moei­lijk zijn
en de tij­den zijn mis­schien beroerd,
want er hangt drei­ging in de lucht,
maar het doel waarheen we op weg zijn
dát is mooi en verrijkend.
Dat is de moeite waard.
Laten we daarom dóórgaan, als pelgrim van hoop,
niet omdat alles meezit,
maar omdat God goed is
en Hij in Zijn Voor­zienig­heid
zorg voor ons draagt
en ons niet in de steek laat,
ook niet als alles donker is
en je geen ster kunt zien die je leidt.

En als U nieuwe in­spi­ra­tie zoekt,
denk dan ook eens aan een bede­vaart,
als moge­lijk­heid om gees­te­lijk ge­sterkt,
gevoed te wor­den.
Dat hebben we allemaal nodig!

Ja, ga door, als pelgrim van hoop!