Haarlemse penning van verdienste voor Ton van Eck

Bij afscheid als titulair organist

Burge­mees­ter Jos Wienen was deze zon­dag in de Haar­lemse ka­the­draal want daar werd stil­ge­staan bij een be­lang­rijk en ingrijpend moment: dr. Ton van Eck nam afscheid als titulair organist. Het betekent niet dat hij nooit meer te horen zal zijn in de Sint Bavo, maar wel dat hij ge­pen­sio­neerd wordt. Aan het einde van de Eucha­ris­tie­vie­ring reikte burge­mees­ter Wienen hem de Haar­lemse pen­ning van ver­dienste uit.

Applaus

Het voltallige ka­the­drale koor was er onder lei­ding van Rick Muselaers als magister cantus en van dr. Laine Tabora en voor de Mis hul­digde zij Ton van Eck met een toe­spraak en een harte­lijk en langdurig applaus. Dat applaus klonk ook na het eerste deel van de homilie hier­on­der waar­mee Ton van Eck door mij werd bedankt. Aan het einde van de Mis sprak de ple­baan-deken enkele harte­lijke woor­den en gaf aan dat we Ton van Eck voor­taan ook honorair titulair organist mogen noemen, waarna burge­mees­ter Wienen zijn toe­spraak over de rijke loop­baan van Ton van Eck begon die uitmondde in de meded­de­ling dat Burge­mees­ter en wethou­ders, het college had besloten aan Van Eck de Penning van Verdienste uit te reiken.

Keuzes maken en ons gevoel

DOOP VAN DE HEER - KATHEDRAAL - AFSCHEID VAN TON VAN ECK

Broe­ders en zusters,

Afscheid

We nemen vandaag afscheid van Dr. Ton van Eck
als titulair organist van deze ka­the­draal.
Of eigen­lijk is het niet helemaal een afscheid
want hij zal graag be­schik­baar blijven
om ook in de toe­komst
als ver­van­ger van de nieuwe titulair organist,
de mooie orgels van deze ka­the­drale basiliek
te bespelen.
Maar dit is wel een be­lang­rijk marke­rings­punt
en daarom wil ik,
voor het begin van de homilie,
graag nog enkele woor­den zeggen.

60 jaar kerkmusicus

Beste Ton,

Ruim een jaar gele­den hebben we gevierd
dat je vijfen­twin­tig jaar
als titulair-organist aan deze ka­the­draal verbon­den was;
in sep­tem­ber zal het zes­tig jaar gele­den zijn
dat je als organist, als kerkmusicus bent be­gon­nen,
toen in de Brandt­straat in Den Haag,
de HH. Engelbe­waar­ders,
later in de Park­straat, de dekenale St. Jacobus­kerk
bij pastoor Wüst.
Maar ook al is nu het moment van je emeritaat geko­men,
kerkmusicus blijf je in hart en nieren.

Niet helemaal weg

Het is dan ook niet omdat je het zat bent
dat je vandaag als titulair organist vertrekt.
Integen­deel! Dit is een ver­stan­dige beslis­sing,
een rationeel besluit,
gezien de leef­tijd die toeneemt,
maar het hart heeft er zeker moeite mee
om vandaag dit prach­tige ambt los te laten,
ook al ben je heel gelukkig met je uitstekende op­vol­ger;
toch zullen we je zeker nog gaan zien,
je zult concerten blijven geven
en we mogen een beroep op je blijven doen;
dat toont weer eens dui­de­lijk aan:
je bent altijd kerkmusicus geweest en organist
met hart en ziel
en dat ben je nu nog.

Dank!

Van harte dank ik je
voor je weerga­loze spel,
zo vele jaren in deze ka­the­draal
en daarvoor in Haagse kerken
en voor je inzet voor de kerk­mu­ziek
in de katho­lieke klokken en orgelraad,
voor de concerten, je orgelpubli­ca­ties,
het César Franckconcours en de stich­ting
en je bijdragen op tal van andere manieren!
Ton, dank je wel,
dank je wel voor alles!

Kiezen

Tja, ver­stan­dige keuzes maken en je gevoel
dat is niet altijd een ge­mak­ke­lijke combinatie.

Wat moet ik doen?
Dit is een van de betere vragen
die we ons­zelf kunnen stellen.

Keuze en emotie

Soms kan het zijn
dat we met de han­den in het haar zitten,
je weet niet wat je nu moet doen,
dan stel je jezelf die vraag auto­ma­tisch;
andere keren is het zo
dat we gedach­te­loos geneigd zijn
om dit of dat te doen
omdat we ons ertoe aange­trok­ken voelen,
we vin­den het fijn, het ligt voor de hand
of het kan bij­voor­beeld zijn
dat een emotie ons ertoe brengt
maar dan zou het toch nog
goed zijn eerst wat afstand te nemen
en jezelf af te vragen:
Wat zal ik doen? Wat is beter?
Zal ik dit doen of dat?
Want als we te snel, te on­mid­del­lijk rea­geren
kan het goed zijn
dat er te veel emotie in zit,
ook zon­der dat we het zelf door­heb­ben.

Bij kwaad­heid...

Soms snappen we ge­mak­ke­lijk
dat je eerst wat afstand moet nemen,
bij­voor­beeld als je kwaad bent;
dan zeggen we al gauw: tel eerst tot tien:
je zou anders in je emotie
veel te ver kunnen gaan
of gewoon in je kwaad­heid
de ver­keerde dingen kunnen zeggen.

Andere emoties

Maar ook in andere gevallen
en bij andere emoties
is het niet zo gek om je eerst af te vragen:
Wat zal ik doen?
Welke weg is voor mij bestemd?
Wat wilt U dat ik doe?
En: zal ik dít doen of dát?

Kind van God

We vieren vandaag de doop van de Heer.
Jezus werd door Johannes
gedoopt in de Jordaan.
Jezus heeft het niet nodig om gedoopt te wor­den.
Hij alleen is al ten volle Zoon van God,
ook zon­der gedoopt te zijn.
Wij zijn kind van God
door aanne­ming,
Hij is dat van nature.

Waarom laat Jezus zich dopen?

Nee, Hij heeft het doopsel niet nodig.
Toch laat Hij zich dopen. Waarom?
Zelf zegt Jezus in het evan­ge­lie
dat Hij dat wil doen,
dat Hij deze keuze maakt:
“om alle ge­rech­tig­heid te vervullen”.
Dat betekent met andere woor­den:
Het is om de wil van God te doen.
Hij zegt in feite:
Ik word gedoopt om Gods wil te doen.

Leer­ling zijn en voor­beeld geven

Waarom dit de wil van God is,
wordt er niet bij aange­ge­ven,
maar we zou­den het kunnen raden,
want even ver­der op in het evan­ge­lie
zal Jezus Zijn eerste leer­lin­gen roepen,
met de woor­den: “Komt, volgt Mij”.
Dat gaat na­tuur­lijk zeker let­ter­lijk erover
dat de leer­lin­gen met Jezus mee moeten gaan,
Hem moeten volgen op Zijn tochten door het bijbelse land,
maar we moeten niet vergeten
dat die eerste leer­lin­gen
wor­den ge­roe­pen om leer­ling te zijn:
leer­ling van de Heer;
ze moeten en ze mogen
alles van hun Rabbi Jezus leren,
Hij is hun voor­beeld,
ze mogen Hem navolgen in hun eigen leven.
Door zich te laten dopen door Johannes
geeft Hij dus aan ons een voor­beeld
en laat Hij ons weten:
“Wil je Mijn leer­ling zijn,
laat je dan dopen”.

De keuze om leer­ling te zijn

Het gaat bij die leer­lin­gen en bij Jezus
om het maken van keuzes:
Wil ik dat, wil ik die weg gaan?
En dus eigen­lijk nog dieper:
Is het goed, is het beter
om die keuze te maken
en leer­ling van Jezus te wor­den?

Ons doopsel is een uit­no­di­ging
om als leer­ling van Jezus Christus
achter Hem aan te trekken
en jezelf uit te laten zen­den,
om de werken van Jezus te doen,
Hem han­den en voeten te geven
in deze wereld.

Ook dat komt neer op het maken van keuzes.
Wat zal ik doen?
Wat zou Jezus hebben gedaan?
Hoe zou Jezus met deze situatie omgaan,
waarin ik me nu bevindt?

De Geest daalde neer

Bij het doopsel van Jezus
daalde de Geest op Hem neer,
die Hem bekend maakte en sterkte
voor de taak die Hem te wachten stond.

Voor ons is het niet zoveel anders:
die Geest daalt neer, ook over ons;
in het heilig vormsel ont­vingen we Hem.
Hij is degene in wiens kracht
we de goede dingen kunnen doen
die ons leven in deze wereld
tot een stralend ge­tui­ge­nis kunnen maken
van Jezus Christus die in ons leeft.
Kom, heilige Geest!
Daal op ons neer,
steeds weer...