Veel belangstelling voor uitvaart van kanunnik Hendriks

Op woens­dag­avond 14 januari en don­der­dag 15 januari hebben we de overle­den pastoor Guus Hendriks, ere-kanun­nik van het ka­the­draal kapit­tel van ons bisdom in een gebeds­wake en bij de ponti­fi­cale uit­vaart aan de Heer toe­ver­trouwd. In de homilie stond ik stil bij zijn leven en pries­ter­lijk werken in het licht van het evan­ge­lie geno­men uit de Eucha­ris­ti­sche rede in het zesde hoofd­stuk van het Johannes-evan­ge­lie.

Avond­wake

Woens­dag­avond waren er al veel gelo­vi­gen aanwe­zig bij de avond­wake die door de pries­ters van Haar­lem, zijn naaste collega's, werd gehou­den. Ik was bij het altaar aanwe­zig. Pastoor Hendriks had niet veel familie, zijn zus en schoonzus, weduwe van zijn overle­den broer, waren aanwe­zig. We baden de rozen­krans met bij ieder tientje een over­we­ging rond be­lang­rijke gees­te­lij­ke aspecten van het leven van de over­le­de­ne en er waren lezingen en gebe­den. Aan het einde kon ieder per­soon­lijk afscheid nemen van pastoor Hendriks, die voor het altaar lag opge­baard.

Uitvaart

Ook bij de uit­vaart waren er veel mensen geko­men. De heilige Mis met de mooie zang van de schola cantorum o.l.v. Erik Jan Eradus was waar­dig. De Gre­go­ri­aanse gezangen wer­den gezon­gen, evenals een Ave Maria en aan het begin een lied gezon­gen door Carla, de zus van de overle­den pries­ter. Mgr. Jozef Punt en mgr. Jan van Burg­ste­den waren bei­den "coram" aanwe­zig, een heel aantal pries­ters con­ce­le­breer­den of was even­eens in koorkle­ding present, waar­on­der na­tuur­lijk degenen die met hem samen­werkten in de regio Haar­lem.

Latijn

Van het ordinarium van de Mis heb vee gezon­gen en ook het gebed van de Absoute was in het Latijn. Het was een taal die de over­le­de­ne goed mach­tig was en waarin hij me regel­ma­tig mailde. Sinds kort is er een jonge pries­ter die dat ook weleens doet.

Een leven trekt voorbij...

In de kerk veel mesnen die op een of andere manier met pastoor Hendriks van doen hebben gehad in Haar­lem, Heem­ste­de, Warmen­hui­zen of Leidschen­dam. Som­mi­gen waren van ver geko­men, waardoor de uit­vaart ook iets had van een reünie. Na de begrafenis op een (nat) Sint Barbara­kerkhof, was er gelegen­heid om elkaar te ont­moe­ten in de zalen van de iets ver­der op gelegen Maria­kerk (O.L. Vrouw van zeven smarten|).
In die kerk viert momen­teel de Russisch Ortho­doxe kerk de Litur­gie. Na­tuur­lijk is tevoren be­spro­ken dat er geen pli­tiek in gemengd mag zijn en zo gebeurt het ook. De pries­ters waren aanwe­zig (zie foto) om me te begroeten.

Terug­blik op een pries­ter­le­ven

UITVAART KANUNNIK AUGUSTINUS JOSEPHUS MARIA HENDRIKS - St. Joseph­kerk Haar­lem, 15 januari 2026

Broe­ders en zusters, beste Carla en Dineke, Excellentie, U allen,

De H. Mis

‘Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt,
heeft eeuwig leven”,
hoor­den we onze Heer Jezus
in het evan­ge­lie zeggen.
Dat heeft pastoor, kanun­nik Guus Hendriks
vele malen gedaan.
Het was verdrie­tig voor hem
dat hij in de laatste maand
zoveel dagen niet kon celebreren;
dat was hem zo nog nooit over­ko­men,
hij had iedere dag in grote trouw
de heilige Mis gevierd.
Tege­lijk was hij er heel dank­baar voor
dat hem iedere dag
de heilige communie werd uit­gereikt.

Associé

Hij was als associé verbon­den met de Con­gre­ga­tie
van het Aller­hei­ligst Sacra­ment
en ook op die manier
bracht pastoor Hendriks
zijn liefde voor de Eucha­ris­tie tot uiting.
Die liefde voor de Eucha­ris­tie,
de eerbied daarvoor,
uitgedrukt in de litur­gie en de litur­gische aankle­ding,
de liefde voor het geloof van de kerk en de traditie
ston­den in het hart van zijn pries­ter­schap,
samen met de ver­kon­di­ging.
Hij was een toegewijd predi­kant.

Inner­lijke gesteltenis

Nu gaat het er na­tuur­lijk niet alleen om
of je als pries­ter inder­daad wel dage­lijks de Mis hebt gevierd
en of je wel steeds fysiek
de heilige communie hebt ont­van­gen,
want dat uiter­lijk ont­van­gen van de Heer
is vrucht­baar doordat het een uitdruk­king is
van onze inner­lijke gesteltenis:
van het verlangen de Heer in je leven toe te laten
van ons geloof en onze eerbied
dat we willen leven vanuit Zijn liefde,
met Zijn offerbereid­heid ook,
dat we een andere Christus willen zijn.

Gods ver­ge­ving

Dat is na­tuur­lijk een roe­ping voor ons allen.
Tege­lijk zijn we allen zon­dige, zwakke mensen,
ook pastoor Hendriks was niet volmaakt,
ook hij had Gods ver­ge­ving nodig,
zoals wij allen.
Daarom stond voor pastoor-kanun­nik Hendriks
het sacra­ment van de biecht zo centraal,
daar ont­van­gen we sacra­menteel
Gods barm­har­tig­heid
die ons telkens weer opnieuw
met een schone lei laat beginnen.

In­spi­ra­tie

Een in­spi­ra­tie­bron voor zijn pries­ter­lijk leven
was Pastoor Vree­burg geweest,
met wie hij sinds zijn tijd in het klein-semi­na­rie Leeuwenhorst
verbon­den was
en die hem ook naar Maria, Troos­te­res der Bedroef­den
in Kevelaer geleidde,
maar ook zijn eigen gelo­vi­ge ouders en Paul
die hem steun­den en die we vandaag
met eerbied gedenken.

Andere Christus

Pastoor Hendriks was een andere Christus
op bij­zon­dere wijze door zijn pries­ter­schap.
Want de pries­ter mag Jezus zelf te­gen­woor­dig stellen
en ter wereld brengen in de heilige Mis;
Hij mag Gods ver­ge­ving schenken
in het bij­zon­der in het sacra­ment van de biecht;
en Jezus zelf is een zieke nabij
wanneer die pries­ter de zie­ken­zal­ving geeft.
Pastoor Hendriks heeft dat tal­loze malen gedaan.
En hij zal ook tal­loze malen hebben gevraagd en gebe­den:
laat mij, Heer, een andere Christus zijn.
Laat mij in de persoon van Christus, “in persona Christi”
leven en han­de­len,
laat mij geheel de Uwe zijn.

Tegen de stroom in...

Hij is daar ook in gegroeid.
Er was meer rust en vrede in hem geko­men,
deze laatste jaren.
Vele jaren van zijn men­se­lijk bestaan
waren ge­ken­merkt door een zekere strijd,
tegen de stroom in roeien:
want iemand die pries­ter wilde wor­den,
die achter het katho­lieke geloof ging staan,
werd in zijn jon­gere jaren
met argwaan bekeken,
je telde niet mee,
het was niet meer van deze tijd;
hij moest zich verde­digen
met kracht vast­hou­den
aan zijn principes en zich ver­zet­ten,
als een forel moest hij tegen een stroom in zwemmen
die de andere kant op ging.
“Maar God zij gedankt,
die ons de over­win­ning geeft
door Jezus Christus onze Heer”,
zei Paulus in de eerste lezing.

Een hemel op aarde...

Juist deze laatste jaren waren voor hem
in zekere zin al een voorproefje van de hemel:
de pa­ro­chie­ge­meen­schap van de St. Joseph
(en ook van de Johannes de Doper en de Pastoor van Ars toen),
de jon­ge­ren van het Joseph-huis
en de collega pries­ters, diakens,
mede­wer­kers en vrij­wil­li­gers met wie hij zich
verbon­den voelde
en waar­mee hij zo pret­tig samen­werkte;
de associé’s en de reli­gi­euze ge­meen­schap
van de Sacra­men­tijnen
waarbij hij zich zo thuis voelde:
dit alles maakte dat hij meer pries­ter kon zijn
in ge­meen­schap met anderen
om samen het geloof te beleven en te delen.

Dank aan U!

Pastoor Hendriks was U allen zeer dank­baar:
de pries­ters voor hun col­le­giali­teit,
diakens, mede­wer­kers en U allen
voor Uw ver­bon­den­heid met hem
voor de vriend­schap en de harte­lijk­heid,
voor de een­heid in het geloof
en voor deze mooie kerk en de geest die er heerst.

Hij moge rusten in vrede

Velen gedenken hem met dank­baar­heid.
Wij moet hem nu afstaan, over­ge­ven
in de han­den van een liefde­volle Vader.
“Dood, waar is Uw angel?”
Moge hij die het Brood des levens
zo menig maal gegeten heeft,
in eeuwig­heid leven.

Kanun­nik Hendriks,
pastoor, docent, biecht­va­der en leidsman.
Bestuurslid van de begraaf­plaats sint Barbara,
associé van de Con­gre­ga­tie van het Aller­hei­ligst Sacra­ment
beste Guus,
Ga in vrede, moge de Heer, die je hier op aarde hebt gediend,
je in Zijn ko­nink­rijk opnemen,
moge je Hem zien van aang­zicht tot aange­zicht.
Rust in vrede!