De hoogste onderscheiding...

Aswoensdag in de kathedraal

Som­mi­ge mensen ont­van­gen een onder­schei­ding - een ko­nin­klij­ke of ker­ke­lijke -; aan de ver­diensten van andere mensen is die aan­dacht niet gegeven. Zit je er mis­schien toch een beetje mee? Op Aswoens­dag ont­van­gen we een bij­zon­der ereteken: het kruis met as getekend op ons voor­hoofd herinnert ons aan de ver­gan­ke­lijk­heid van ons aards bestaan en aan de verloss­sing door het kruis van Jezus Christus.

Een over­we­ging bij Aswoens­dag

We vier­den de H. Mis in de ka­the­draal in Haar­lem met mooie zang van de heren van het ka­the­drale koor onder lei­ding van Laine Tabora, met Maarten Wilmink titulair organist aan het orgel. De ka­the­draal was goed gevuld. De ple­baan Floris Bun­scho­ten con­ce­le­breerde en diaken Philip Weijers assis­teerde.

EEN BLIJK VAN WAARDERING...

ASWOENSDAG KATHEDRAAL

Een onder­schei­ding

Mis­schien hebt U ook ooit
een onder­schei­ding gekregen
- een bur­ger­lijke of een ker­ke­lijke -,
waar­mee Uw mooie inzet en goede werken
wer­den geëerd,
maar mis­schien ook niet ,
want heel veel goeds dat wordt gedaan,
krijgt geen onder­schei­ding,
niet omdat dát min­der is
dan de inzet van iemand die wél
een onder­schei­ding heeft gekregen,
maar vaak simpelweg
omdat niemand eraan heeft gedacht
om die persoon voor te dragen
of omdat er zich geen speciale gelegen­heid voordoet,
of omdat het niet is opgemerkt.

Erken­ning en waar­de­ring

Het is zeker mooi en goed
als de ver­diensten van iemand wor­den erkend,
als er een teken wordt gegeven van waar­de­ring,
als iemand eens in het zonnetje wordt gezet.
Het is mooi en goed
als anderen dat doen,
dat is dus erken­ning en waar­de­ring.
We zou­den eigen­lijk veel vaker
onder­schei­dingen moeten geven,
niet per se in de vorm van een medaille
- al is en blijft dat een mooi ereteken -
maar in de zin van dat we het werk
dat anderen doen appreciëren,
dat we laten horen dat we
de inzet van anderen als waarde­vol be­schou­wen.

Op zoek naar erken­ning?

Een schou­derklopje heeft ieder­een weleens ver­diend.
Aandacht en waar­de­ring hebben
voor al het goede dat anderen om je heen doen,
dat is in men­se­lijk en chris­te­lijk opzicht
zeer aan te bevelen.
Dus: ga er niet ach­te­loos aan voorbij!
Maar iets heel anders is het als je het zelf bent
die jezelf de schou­derklopjes geeft,
die gere­geld wil laten horen
hoe goed je zelf iets gedaan hebt.
Na­tuur­lijk, ieder­een vindt het fijn
om weleens erken­ning te krijgen.
Maar als je er steeds naar op zoek bent
neem je de glans weg
van je eigen goede daden.

Het goede zelf

Geniet gewoon van het goede zelf
dat je hebt mogen doen,
al wordt dat mis­schien te weinig gezien.
Als je iets goeds doet,
iets moois hebt bewerkt,
en je doet het in stilte,
dan heb je het echt
voor het goede zelf
en voor Onze Lieve Heer gedaan
en God zal je vergel­den.

Niet etaleren

Hoofd­regel voor een christen is:
etaleer je eigen goede werken niet
en als iemand ze wél ziet en onderkent,
blijf dan be­schei­den.
Zet jezelf niet op een troon.
Ook het goede dat je kunt doen,
heb je ergens gekregen.
Het is anders als anderen je een schou­derklopje geven,
dan wanneer je daar zelf naar op zoek bent.

Dit is de bood­schap die Jezus ons vandaag meegeeft
als Hij spreekt over het geven van aalmoezen
- dat is wat we doen voor de armen -,
over het bid­den en vasten.
Doe het, maar etaleer het niet;
zoek geen erken­ning, wees be­schei­den
ook met je goede daden,
maar verheug je over het goede zelf
dat je hebt mogen kunnen doen.

Bidden, vasten, aalmoezen

Bidden, vasten en het geven van aalmoezen
zijn inder­daad de drie centrale punten
van de levens­ver­nieu­wing
waartoe deze veer­tig­da­gen­tijd ons oproept
en wat we in het verborgene doen
heeft een grote méérwaarde.

In deze veer­tig­da­gen­tijd
wor­den we uit­ge­no­digd méér te bid­den
- daartoe wordt iedere vrij­dag­mid­dag om 15.00 uur
hier de kruis­weg aan­ge­bo­den -,
we wor­den uit­ge­no­digd om te vasten
 - Goede Vrij­dag en deze dag
zijn de algemene vasten­da­gen,
ver­der wordt het aan ieder van ons over­ge­la­ten
om daar een goede invulling aan te geven -
en we wor­den uit­ge­no­digd
om de armen te gedenken,
in ons land en in de wereld
- en daartoe wordt ook in deze kerk
de vas­ten­ac­tie gehou­den -.

Gees­te­lij­ke vernieu­wing

Maar het gaat boven alles in deze Veer­tig­da­gen­tijd
om een gees­te­lij­ke vernieu­wing,
een opfrissen, vernieuwen en ver­die­pen van ons geloof
en van onze liefde voor de naaste.
Wat kunnen we voor onze naaste doen?
Daarbij staat steeds centraal
het voor­beeld van onze Heer Jezus Christus:
Hij is op aarde geko­men,
een­vou­dig, dienend, zon­der eerbe­toon te zoeken.
Hij ont­ving geen onder­schei­dingen, geen ere­kruis,
maar een kruis waarop hij vast­ge­spij­kerd werd.
De aller­hoog­ste Heer werd een die­naar,
zon­der groot­heid te zoeken voor zich­zelf,
de laagste plaats nam Hij in,
die van een ver­oor­deelde crimineel.

Het askruisje: een ereteken

In ver­bon­den­heid met Hem
zullen wij ons askruisje
als een ere­kruis ont­van­gen.
Die geest van boet­vaar­dig­heid
is de hoogste onder­schei­ding voor een christen,
daar­mee gaan we binnen in de geest
waar­mee Hij tot ons kwam.

Ja, laten wij in die geest van eenvoud en dienst­baar­heid
binnentre­den in deze veer­tig­da­gentijd­tijd.
We willen niet rondbazuinen:
“Kijk mij eens, hoe goed ik ben”,
maar God ziet alles,
onze diepste intenties.
Eenvoud, inner­lijke eenvoud,
is de kenmerk van het ware.