We vieren een wonder!

Openingsmis mirakelweek in Begijnhof Amsterdam

In de Begijnhof­ka­pel in Am­ster­dam is op woens­dag­mid­dag de Mirakelweek geopend, ter ere van het Mirakel van Am­ster­dam, het Eucha­ris­tisch won­der dat daar in het jaar 1435 heeft plaats­ge­von­den. In de Mis, gecon­ce­le­breerd door pater Pieter van Wijlick en pater Aad van Ruiten, ston­den we stil bij de Eucha­ris­tie maar ook bij het over­lij­den van pater Gerard Wijers sss.

Aanstaande zater­dag 21 maart is de jaar­lijkse Stille Omgang ter ere van het Sacra­ment van Mirakel.

Pater Wijers

Pater Gerard Wijers was afgelopen zater­dag­mid­dag, iets na 15.00 uur overle­den. Hij was een trouwe pries­ter, een man van geloof, verde­diger van de waar­heid en de natuurwet. Hij was woo­nach­tig in de commu­ni­teit van de paters Sacra­men­tijnen van het Begijnhof, maar de laatste jaren heeft hij deel ge­zond­heids­pro­ble­men gehad. Toen de artsen niets meer kon­den doen, kwam hij thuis in zijn ge­meen­schap waar hij na drie dagen is overle­den. In ons bisdom was pater Wijers werk­zaam in Am­ster­dam Nieuw West, in het gezins­pas­to­raat en in het hei­lig­dom van Heiloo. Moge hij nu rusten in vrede!

Opening van de Mirakelweek

De ope­ning vond dit keer plaats met alleen de plech­tige Eucha­ris­tie­vie­ring. Omdat kort gele­den het symposium was geweest over de mirakeldichters (zie eer­der bericht), was er nu geen lezing van het Gezel­schap van de Stille Omgang. Naast de pries­ters bij het altaar en andere gelo­vi­gen was ook mgr. Jan van Burg­ste­den in de kapel aanwe­zig, evenals pater Stefan Lippert en zusters van de de Familie van Maria en van Moeder Teresa.

Tijdens de heilige Mis heb ik de volgende homilie gehou­den

ER ZIJN WONDEREN!

OPENING VAN DE MIRAKELWEEK - BEGIJNHOF

Onze wereld

Wat maakt het onge­loof­lijk veel uit
hoe je in het leven staat!
De samen­le­ving verhardt,
deze week hoorde ik zorgen
over het groeien van een “warrior”-mentali­teit
in onze krijgs­macht;
de wereld is geweld­da­diger gewor­den,
het geloof binnen onze samen­le­ving werd juist min­der.
Afgelopen vrij­dag kwamen de nieuwe cijfers
van het CBS naar buiten:
nog slechts 42% van onze land­ge­no­ten
noemt zich gelovig,
alleen het percentage moslims groeit.

Een andere erva­ring

Maar pries­ters en leraren ervaren iets anders:
er komen meer jon­ge­ren,
de aantallen jon­ge­ren die zich bekeren, stijgen
en straks met Pasen zullen ook in ons bisdom
meer dan hon­derd jon­ge­ren toetre­den tot de kerk.
Leraren op school zien
meer open­heid en belang­stel­ling
voor levensbeschouwe­lijke vragen,
al zijn er na­tuur­lijk ook
die van gods­dienst en geloof niets moeten weten.

Kritisch en afwijzend

In een bekend praat­pro­gramma op TV
zei iemand vorige week
dat hij voor een bepaalde intentie bad,
maar daar kwamen meteen
twee uiterst kri­tische opmer­kingen op
één van iemand die niet gelooft
en van een ander die zich wel christen noemt.
Waarom moesten ze daar meteen
kri­tisch en afwijzend op rea­geren?
Die reacties gingen in deze rich­ting:
ik geloof niet in een won­der.
Je moet het zelf doen, er is geen God,
of althans niet Één die op ons betrokken is.
Ik hoop en bid
dat ook voor hen het moment mag komen
dat ze Gods aanwe­zig­heid mogen ervaren.
Het kan, want won­de­ren gebeuren!

Wij vieren een won­der!

We zijn hier van­avond samenge­ko­men
om juist een won­der te vieren,
een grote en be­lang­rijke gebeur­te­nis,
die het hart van vele mensen
heeft geraakt en ge­sterkt
en de ge­schie­de­nis van deze stad
diep­gaand heeft beïn­vloed:
het is het “vierens­waar­dig won­der”,
het mirakel van Am­ster­dam,
ook “het sacra­ment van mirakel” genoemd,
waar­van we vandaag
de Mirakelweek mogen openen.

Zijn verborgen aanwe­zig­heid

Midden in die wereld
waarin zowel verhar­ding en geweld,
als zoeken en een zich openen
te vin­den zijn,
is er de verborgen aanwe­zig­heid
van de Eucha­ris­ti­sche Jezus.
De kern van dit won­der,
van het mirakel van Am­ster­dam,
 is nu juist precies:
dat de Heer in ons mid­den aanwe­zig is,
dat Hij onder de gedaante van het Brood
tot ons komt in de heilige Eucha­ris­tie,
dat Hij aanbid­dens­waar­dig is
en dat hij ons niet vergeet,
ook niet in ons lij­den en in onze nood,
zoals het gebeuren aan de Kalver­straat liet zien,
waar de Heer door een won­der
een teken van nabij­heid gaf
aan een arme zieke man en aan de stad.

Kun je het won­der zien?
Kun je geloven?
Bestaat alleen de hard­heid en de plat­heid
van deze wereld,
of is er ook een zachte, zoete aanwe­zig­heid
die alles en ieder­een door­dringt
en die deze wereld ver­an­de­ren kan
als die zich voor Gods aanwe­zig­heid open stelt?

Geloof je?

Het is een vraag die keer op keer
in deze weken van de veer­tig­da­gen­tijd
uit de lezingen naar voren komt.
“Geloof je in de Mensen­zoon?”,
was de vraag die Jezus
afgelopen zon­dag in het evan­ge­lie
aan de genezen blind­ge­bo­rene stelde.

Levend Brood

In die zin sluit de lezing van vandaag,
die hoort bij de Mis van het aller­hei­ligst Sacra­ment,
daar prach­tig bij aan:
Jezus Christus spreekt tot de menigte van de Joden
en Hij noemt zich­zelf levend Brood
dat uit de hemel neerdaalt,
in een ver­wij­zing naar het Manna
dat tij­dens de woes­tijn­tocht naar het Beloofde Land
uit de hemel neerviel,
zodat de Joden voedsel had­den:
“Ik ben het levende Brood
dat uit de hemel is neer­ge­daald.
Wie van dit Brood eet,
zal leven in eeuwig­heid”.

De reactie van de mensen

De reactie van de mensen is ver­schil­lend,
tenminste er staat
dat ze met elkaar in twist geraakten
over de woor­den van Jezus.
Maar de dominante reactie is er één
van ongeloof en afwij­zing,
uiterst kri­tisch, alleen maar
verstan­de­lijk redenerend:
“Hoe kan Hij ons Zijn vlees te eten geven?”

Is ook nu niet o, zo vaak
de seculiere, ongelo­vi­ge reactie dominant?
En toch gaat het door, het gaat rus­tig door:
de bood­schap van Jezus, de Kerk, het geloof...
Zelfs de poorten der hel
zullen dat niet overwel­digen,
Hij is verborgen aanwe­zig.

Redeneren of be­schou­wen?

Kúnnen geloven en ver­trouwen
is een grote genade,
dat is echt een geschenk.
Maar tege­lijk: je kunt alleen maar geloven
als je hart ervoor open staat.
Je kunt alleen maar geloven
als je ont­van­gend kunt zijn,
een­vou­dig van hart,
reflec­te­rend, niet alleen maar redenerend.
Wie slechts redeneert
stelt zich boven iets of iemand op,
het is een manier
om iets in de greep te krijgen.
Wie reflec­teert en beschouwt
stelt zich ont­van­gend op
en in feite dienend,
ont­vanke­lijk voor een geheimenis.
Wie zich opent voor het won­der,
kan het redeneren overstijgen
en God leren kennen.
Moge de vie­ring van dit won­der van de Eucha­ris­tie
en deze Mirakelweek daaraan bijdragen!