Een geestelijke strijd in een wereld vol oorlog

Leden van het Legioen van Maria vernieuwen hun toewijding

Op zater­dag 28 maart was ik bij de O.L. Vrouwe­kerk aan de Keizers­gracht in Am­ster­dam. Daar vernieuw­den de leden van het Legioen van Maria hun toe­wij­ding aan Maria in de "Acies"-vie­ring. De term "acies" (slagorde) en "vexillum" (veldteken) zijn leger-termen en ver­wij­zen binnen het Legioen naar de gees­te­lij­ke strijd die we moeten voeren. Daarover heb ik meer gezegd in de homilie.
Er was meer aan de hand daar bij de O.L. Vrouwe­kerk...

Rector Rafael Ojeda had het allemaal weer op kunnen lossen. De acies-vie­ring was op een andere datum inge­boekt en de kapel waar die vie­ring zou zijn, was ook ver­ge­ven aan een gebeds­groep, terwijl in de zaal naast de kerk de Engels­ta­lige huwe­lijks­voor­be­rei­dings­cur­sus zou beginnen met 27 bruidsparen. In de kerk kwamen de Syrisch-Orthoxen bijeen. Kortom, er was volop leven en de gebeds­groep was op het vrien­de­lijk verzoek van de rector zo goed naar een andere ruimte te gaan.

De leden van het Legioen van Maria be­gon­nen met aanbid­ding en de rozen­krans, waarna de Eucha­ris­tie­vie­ring volgde. Na de Mis vernieuw­den de leden hun toe­wij­ding bij het Maria­beeld en het vexillum. Na afloop van de vie­ring was er een gezel­lig samen­zijn met iets te eten en heb ik ook de bruidsparen nog even gegroet en gezegend.

EEN GEESTELIJKE STRIJD...

ZATERDAG IN DE VIJFDE WEEK VAN DE VEERTIGDAGENTIJD

Beste leden van het Legioen van Maria, beste legionairs,

Acies

We zijn bijeen voor de jaar­lijkse Acies-vie­ring waarop U Uw toe­wij­ding vernieuwt en uitspreekt: “Ik ben geheel de Uwe, mijn koningin, mijn moe­der, en alles wat ik heb behoort U toe”.

Bete­ke­nis van de toe­wij­ding aan Maria

Deze woor­den maken het al dui­de­lijk: de toe­wij­ding aan Maria gaat niet alleen over bescher­ming vragen aan Maria, zich onder de bescher­ming van Maria plaatsen. De toe­wij­ding gaat ook om een wijze van leven, over de manier waarop we in het leven willen staan, name­lijk helemaal verenigd met Maria, onze koningin en moe­der. De toe­wij­ding wil zeggen: ik wil als Maria zijn, met haar Jezus in de wereld brengen, ik verlang dat Maria, de moe­der Gods, door mij kan leven en werken en ik wil alles wat ik doe en spreek en denk aan haar aanbie­den en ik wil me door haar naar Jezus laten brengen.

Vexillum

U spreekt die vernieu­wing van uw toe­wij­ding uit terwijl U het vexillum vasthoudt. Het vexillum is het veldteken of een vaandel. Het werd gehesen of geplaatst bij de tent van de legeraan­voer­der in een veld­slag als teken dat de strijd was be­gon­nen.

Deze strijd is gees­te­lijk!

Wij voeren een gees­te­lij­ke strijd. We gebruiken geen geweld; oorlog en geweld zijn er al veel te veel in onze samen­le­ving en in de wereld, waar oorlogen escaleren. We kunnen alleen maar bid­den dat gedachten en verlangens van vrede de harten van de macht­heb­bers zullen vervullen.

Onze tegen­stan­der

Maar juist om de vrede te kunnen bewaren, in ons eigen hart en in onze naaste omge­ving en uit­ein­delijk in heel de wereld, is het nodig dat we een gees­te­lij­ke strijd voeren. Die gees­te­lij­ke strijd gaat op de eerste plaats tegen ons­zelf en tegen de Satan die ons tot het kwade, tot onrust en geweld, tot zonde probeert te verlei­den. Die gees­te­lij­ke strijd die we moeten voeren houdt in dat we niet de emoties en gevoelens willen volgen die in ons opkomen. We kunnen geraakt zijn door iets of door iemand, gekwetst, we kunnen de kwaad­heid of somber­heid soms in ons voelen opborrelen. Maar dat eigen gevoel heeft ons niets goeds te brengen, we moeten er afstand van nemen.

De toe­wij­ding herhalen

Het is goed om op zulke momenten, wanneer ons dat over­komt, de woor­den van de toe­wij­ding te herhalen: “Ik ben geheel de Uwe...”. Laat niet mijn emoties, mijn kwaad­heid of neer­slach­tig­heid, mijn gebrek aan evenwicht de door­slag geven, maar moge de toe­wij­ding mij be­scher­men en me steeds weer ingeven om van daar uit te han­de­len en met Maria, alles toe te ver­trouwen aan God: “Mij geschiede naar Uw woord...”.

Het complot tegen Jezus

We staan aan het begin van de Goede Week. We gaan het lij­den en sterven van Jezus gedenken. We zullen weer beleven hoe Jezus Christus, die toegejuicht was en gevolgd door enorme menigten, werd verra­den door gruwe­lijke complotten en helemaal alleen kwam te staan.
Vandaag is het de dag waarop we het maken van plannen gedenken om Hem uit de weg te ruimen. De drei­ging voor de hoge­pries­ters en Fari­zeeën was dat steeds meer mensen in Hem gingen geloven en dat Jezus onweerleg­ba­re won­de­ren deed.

Een men­se­lijke "recht­vaar­di­ging"

Hun men­se­lijke recht­vaar­di­ging is dat als ieder­een in Jezus gaat geloven dan de Romeinen zullen komen en het volk en de heilige stad Jeru­za­lem zullen wegvagen. Maar dat is een heel men­se­lijke redene­ring, die vermoe­de­lijk niet klopt - zou­den de Romeinen wer­ke­lijk komen en alles verwoesten als mensen in Jezus zou­den gaan geloven? Uit de H; ; Vrede bewaren; toe­wij­ding aan Mariaan­de­lin­gen van de apos­te­len blijkt dat de Romeinen zich er juist liever buiten wilde hou­den, buiten deze gods­diens­tige kwesties - en trouwens: ze hebben Jezus uit de weg geruimd om verwoes­ting te vermij­den, maar veer­tig jaar later, in 70 na Christus, kwamen de Romeinen wél en werd Jeru­za­lem alsnog met de grond gelijk gemaakt, maar dat had niet met de chris­te­nen te maken.

Geen kwaad doen om iets goeds te bereiken

Daaraan moeten we toe­voe­gen: het is nooit geoorloofd, het is nooit aanvaard­baar om iets kwaads te doen om iets goeds te bereiken. Je kunt geen on­schul­dige mensen offeren voor je zoge­naamde goede zaak.

De oorlogen

Helaas gebeurt dat op grote schaal: in oorlogen vallen hon­derd­dui­zen­den on­schul­dige mensen ten offer aan de machts­po­li­tiek van de grote heersers. De gevaren van escalatie van deze con­flic­ten wor­den volstrekt on­vol­doen­de in aanmer­king geno­men.

De embryowet

En in ons eigen land is in de tweede kamer al een embryowet aan­ge­no­men die toe­staat om men­se­lijk leven te creëren en dat te gebruiken voor weten­schap­pe­lijke experi­menten en dat men­se­lijk embryo ver­vol­gens weer te vernie­tigen. Ook dat is een uiting van erns­tig gebrek aan respect voor de men­se­lijke waar­dig­heid en het over alle grenzen gaan om bij­voor­beeld kin­derloos­heid of bepaalde ziekten te verhelpen.

Niet alles is maak­baar

Uit­ein­de­lijk zal ieder mens het leven moeten aan­ne­men, het leven is een gave. De gedachte dat alles maak­baar moet zijn, leidt tot onmen­se­lijk­heid. Een absoluut zelfbeschik­kings­recht van volwassen mensen, leidt ertoe dat de zwaksten het onderspit delven.

De overgave van Maria

Daartegen­over staat de overgave waar Maria ons in voorgaat. Niet alles beheersen - dan staat het “ik” in het middel­punt -, maar dienen - dan staan God en de mede­mens centraal -.

Onze wapens

We moeten dus een gees­te­lij­ke strijd voeren. Onze wapens zijn de wapens van Jezus Christus: het kruis, de nagels, de won­den en de doornen­kroon. Zijn verlossend lij­den heeft de wereld red­ding gebracht.

Onze geest

En de geest waarin wij die strijd voeren is de geest die Maria bezielde en waar­mee zij ook ons wil bezielen: zij overwoog alles, bewaarde het in haar hart, zij sprak haar “ja” tot God: Mij geschiede naar Uw woord, zij wees de mensen naar Jezus: “Doe maar wat Hij u zeggen zal”; zij was er onder het kruis van haar Zoon. Zij was trouw aan haar zen­ding, zij was er, zij is er voor Jezus, voor de Kerk, voor de mensen.

Moge de Moeder van God, Maria, onze koningin en moe­der, aan wie wij ons vandaag toewij­den, onze voor­spreek­ster zijn.