Hoe Jezus wil dat we Hem gedenken...

Witte Donderdag

Hoe wil Jezus dat we Hem gedenken? Op Witte Donder­dag ston­den we daarbij stil in de vie­ring van de her­den­king van het laatste Avondmaal en de Eucha­ris­tie­vie­ring.

HOE HIJ WIL DAT WE HEM GEDENKEN

WITTE DONDERDAG

Afscheid

Het is de laatste avond van Jezus’ aardse leven
die we vandaag gedenken.
Hij neemt afscheid van Zijn leer­lin­gen
en vraagt hen
om Hem willen blijven gedenken.
Hoe wil Hij her­dacht wor­den?
We zullen daar van­avond bij stil staan.

Hoe wil jezelf her­dacht wor­den?

Maar: hoe zou je zelf graag herinnerd willen wor­den?
Hoe zou je het spoor om­schrij­ven
dat je zelf graag achter zou willen laten?

Hoe gedenken we dier­ba­ren?

Of denk aan dier­ba­re over­le­de­nen,
ouders, groot­ouders of iemand die je goed hebt gekend.
Wat komt er het eerst naar voren als je aan hen denkt?
Hoe gedenk je hen?
Mis­schien dat we ooit iets moei­lijk hebben gevon­den
in onze relatie met hen,
mis­schien zelfs ergens onder hebben gele­den.
Toch kan het zijn dat later, met meer afstand
en als je het geheel van hun leven overziet,
de her­in­ne­ring weer anders is.
De dank­ba­re her­in­ne­ringen
die we aan hen bewaren
hebben meestal vooral te maken
met de liefde die zij ons hebben gegeven.

Wat moei­lijk was

Zo was het ook met de apos­te­len van Jezus.
Zij had­den dagen gehad
waarop zijn hun Heer niet had­den begrepen,
er waren ook momenten geweest
van angst en men­se­lijke zwak­heid
- denk bij­voor­beeld aan de storm op het meer
en na deze avond kwam de lij­densweg van Jezus -,
maar er waren ook gebeur­te­nissen geweest
die hen had­den vervuld met ver­won­dering en bewon­dering,
met dank­baar­heid en vreugde.

Bij­zon­dere lading

De avond die wij nu gedenken was dus de laatste avond,
een bij­zon­dere avond
waarop ieder woord dat Jezus spreekt
een bij­zon­dere lading heeft,
ongeveer zoals wij zelf mis­schien enigszins
hebben ervaren
vlak voor het sterven van een dier­baar iemand.

Het gesprek van Jezus met de leer­lin­gen

Hoe gedenken ze Hem?
Waar spreken ze over op die avond?
Het Johannes evan­ge­lie verhaalt meer uit­ge­breid
over de gesprekken die Jezus toen had.
Hij spreekt over liefde, over vrede en ver­bon­den­heid,
ver­bon­den­heid als ranken aan een wijnstok,
over een­heid met Hem en met elkaar, spreekt Hij.

Drie tekens

En dan laat Hij drie tekens na,
die tege­lijker­tijd drie opdrachten zijn.
De eerste opdracht betreft de aller­hei­ligste Eucha­ris­tie:
die moeten ze blijven vieren
om Hem te gedenken.
Met die woor­den stelt Jezus tege­lijk het pries­ter­schap in,
waar­van de apos­te­len de dra­gers zullen zijn
en degenen die dat door­ge­ven.
Dat is het tweede sacra­men­tele teken en opdracht
dat Hij ons toen naliet:
Hij geeft her­ders aan Zijn kerk
en hun centrale en meest wezen­lijke opdracht
zal de vie­ring zijn van de heilige Eucha­ris­tie,
waarin wij het le­vens­of­fer van Jezus vieren.
Wij brengen ons te binnen dat Jezus uit liefde voor ons
Zijn leven heeft gegeven:
‘dit is mijn lichaam voor U gegeven,
mijn bloed voor U vergoten’.

Dienst­baar­heid: Eucha­ris­tie en Pries­ter­schap 

De Eucha­ris­tie is dus een vie­ring, dé vie­ring
van de dienst­baar­heid van God, van Jezus aan ons.
Pries­ter­schap en Eucha­ris­tie
zijn heel nauw met elkaar verbon­den
en om in de persoon van Jezus Christus,
als een andere Christus
te leven en te vieren,
moet een pries­ter zelf ook heel dienst­baar zijn.
Een leer­ling staat niet boven zijn meester!

Dienst­baar­heid: Caritas

De derde opdracht hebben we zojuist
in het evan­ge­lie gehoord:
het is de opdracht tot dienst­baar­heid.
Wij moeten elkaar de voeten wassen,
zoals Hij dat bij Zijn apos­te­len heeft gedaan
op die laatste avond.
Dat was een teken van de naasten­liefde
die Hij ons opdraagt.
Elkaar de voeten wassen
is niet het­zelfde als elkaar de oren wassen.

Verbin­den

Elkaar de oren wassen wil zeggen
dat je elkaar kritiseert en stevig com­men­taar geeft.
Daar­van is er al genoeg in onze samen­le­ving.
Jezus is juist geko­men
om mensen tot elkaar en tot God, Zijn Vader te brengen.
We brengen mensen tot elkaar en tot God
door die­naar te zijn,
de minste te kunnen zijn,
dienst­baar aan anderen.

Voeten wassen

Het wassen van de voeten
van gasten die aan tafel zaten
was een teken van gast­vrij­heid
tegen­over mensen die over stoffige wegen
naar de maal­tijd waren geko­men.
Het was een werkje dat ge­woon­lijk
door slaven of hoogstens door dienaren
werd gedaan.
Dat was de taak
die Jezus zelf op zich nam,
Hij de Aller­hoog­ste, hun Heer,
werd hun die­naar, hun slaaf!

Eucha­ris­tisch leven

De bete­ke­nissen van de drie gebeur­te­nissen
die vandaag door ons wor­den her­dacht,
gaan allemaal in dezelfde rich­ting
en nodigen ons uit:
wees een eucha­ris­ti­sche mens;
je roe­ping is het
niet om te nemen
en jezelf op een troon
of in het middel­punt te plaatsen,
maar om dienst­baar te zijn
en je leven te geven...