Wanneer gaan mensen God en elkaar weer verstaan?

Pinksteren in de kathedraal

Op Pinkster­zon­dag heb ik de heilige Mis gevierd in de goedgevulde ka­the­draal met zang van het hele ka­the­drale koor. Pink­ste­ren opende de apos­te­len voor het vuur van de heilige Geest die op hen neerdaalde en de mensen die waren toege­stroomd kon­den elkaar en de apos­te­len verstaan, al spraken zij ver­schil­lende talen. Een nederdaling van de Geest zal in onze tijd dus ook veel goed kunnen doen...

Het ka­the­drale koor zong onx­der lei­ding van Rick Muselaers een fees­te­lij­ke Mis die nog te volgen is op ka­the­draal TV: Heilige Mis - Zondag 24 mei - Pink­ste­ren

Aan het orgel zat dr. Ton van Eck, die hoewel emeritus nog altijd gelukkig be­schik­baar is om in te vallen. Diaken Philip Weijers assis­teerde. Marita van Velsen was de lector. Aan het einde van de vie­ring dwarrel­den de bloem­blaadjes uit de koepel naar bene­den, ter her­in­ne­ring aan het Pinkster­ge­beu­ren (vlammen van vuur zou weer iets te ris­kant zijn...).

Moge de heilige Geest ons allen verlichten en be­ge­lei­den. Zalig Pink­ste­ren!

GEEF, HEER, EEN PINKSTERWONDER!

PINKSTEREN Ka­the­draal 

Waarom lukt het niet?

Waarom kunnen mensen elkaar
vaak zo moei­lijk bereiken?
Als er eenmaal iets is mis­ge­gaan tussen mensen,
lukt het vaak maar niet
om weer een basis
voor weder­zijds respect en ver­trouwen te vin­den.
In de wereld zien we ook dit probleem
nu er zoveel oorlog is en drei­ging.
Waarom komen de macht­heb­bers
maar niet tot een vredesak­koord,
terwijl je toch zou zeggen
dat het in het belang is van ieder
dat we als mens­heid goed en in vrede
samen werken
en er geen hon­derd­dui­zen­den sterven
door wapen­ge­weld?

Theorie

Na­tuur­lijk hebben alle macht­heb­bers
ook wel hun theorie
achter waar zij mee bezig zijn,
over hoe de wereld en hun land
eruit zou moeten zien,
maar dan blijft nog de vraag
waarom ze dit doel
met wapen­ge­weld willen bereiken
en hun visie met over­macht en strijd
aan anderen willen opleggen?

Kijk naar jezelf

Uit­ein­de­lijk speelt hier
de trots en de hoogmoed
van mensen een rol.
Kun je tenminste iets van een weg vin­den
om goed met elkaar om te gaan?
Ook in onze relaties met anderen?
Na­tuur­lijk moeten we dan altijd kijken
naar wat we zelf kunnen doen,
niet naar wat die ander zou moeten doen.
We zijn nu eenmaal geen baas
over het spreken en han­de­len
van anderen...

Babel

De Bijbel, het boek Genesis, heeft het hierover
in het verhaal van de toren van Babel.
Dat gaat over mensen
die één en dezelfde taal spreken,
maar met de bouw van een enorme toren
God zelf willen overtroeven.
Die hoogmoed brengt ver­deeld­heid
en hun taal raakt verward,
ze kunnen elkaar niet meer verstaan.
Ze raken vervreemd van elkaar
en verspreid over de aarde,
in een Babelse spraakver­war­ring.

Pink­ste­ren

Pink­ste­ren is precies het tegen­deel:
mensen uit allerlei lan­den en culturen
kunnen de leer­lin­gen verstaan.
Ze horen de apos­te­len spreken
in hun eigen moe­der­taal.
Er komt ver­bon­den­heid,
een­heid onder mensen.

Het grote Pinkster­won­der dat we
ook dit jaar weer mogen vieren,
maakte dus dat de mensen elkaar
en Gods grote daden
kon­den verstaan en begrijpen.
De uiter­lijke tekenen
die de apos­te­len zagen,
willen ons dui­de­lijk maken
wat er gebeurde,
want de leer­lin­gen hoor­den een gedruis
alsof er een hevige wind opstak
en zij zagen tongen als van vuur.

De wind en de schep­ping

Die wind herinnerde hen aan de schep­ping.
Aan het begin van het schep­pings­ver­haal
in het boek Genesis
staat het he­breeuwse woord “Ruach”,
wat Geest én wind kan betekenen,
het is de wind of de Geest van God
die over de wateren zweefde,
dat was het begin van leven, van de schep­ping.
Het is de Geest die levend maakt.
Ook Jezus zelf had tij­dens Zijn leven,
in een gesprek met Nicodemus
de heilige Geest al met wind vergeleken (Jo. 3, 7-8).
De heilige Geest is als de wind,
die je niet kunt zien, maar wel kunt voelen
en die alles in bewe­ging brengt;
Hij is als een frisse wind
die je nieuwe gedachten geeft en inspireert,
die je weer vurig maakt,
nieuw leven geeft.

Geef, Heer, een frisse wind!

We hebben het nu meer dan ooit nodig
dat die Geest als een wind, als een storm
over de aarde gaat
en de lei­ders van de volkeren,
maar ook ons allen,
bezielt en inspireert
om een hand uit te steken naar elkaar,
om ver­zoe­ning en vrede na te streven,
om de armste lan­den niet te laten stikken,
er te zijn voor elkaar
en Gods wet te verstaan.

Wie heeft er gelijk?

Nu is dat ge­mak­ke­lijk gezegd,
maar vaak denken wij:
Ik heb gelijk
en die ander niet.
Als ik dus buig voor die ander,
buig ik voor het kwaad.

Welnu, als je zeker wilt weten
of het de heilige Geest is die je inspireert,
kijk dan wat er gebeurt:
want de Geest brengt mensen bij elkaar,
werkt verzoenend
en maakt bovenal
dat we een open oog en oor en hart krijgen
voor de weg die God ons wil laten zien.
Dat gaat niet direct over de vraag
of er bij­voor­beeld meer of min­der
asiel­zoe­kers moeten zijn,
maar wel over het beoor­de­len van die vraag
vanuit de afwe­ging van wat goed is en dienend,
niet in het licht van onze eigen emotie,
maar in het licht van de heilige Geest.
De heilige Geest vervult ons
met liefde tot God en de naaste.
Die heilige Geest maakt
dus dat ons ego kleiner wordt
en onze liefde groter, wij­der
en meer dienend, God en de naaste.
Dan kunnen we God en elkaar weer bereiken...

De Geest on­der­schei­den

Is dat wat je verlangt
dan is het de Geest van God
die in je aan het werken is!
Laten we leven en werken
in die lijn van dienst­baar­heid, dienend leven
en bid­den tot God om de kracht van Zijn Geest.