De heilige Eucharistie en ons leven.... Houdt Hij wel van jou?

Sacramentsprocessie langs de grachten van Amsterdam

Zondag 7 juni, Sacra­ments­dag, was ik in de O.L. Vrouwe­kerk voor de heilige Mis en de pro­ces­sie. Mgr. Jan Thomas Limchua, tij­de­lijk zaakgelas­tigde van de H. Stoel en mgr. Christiaan van der Ploeg, regio­naal vica­ris van Opus Dei, con­ce­le­breer­den. De kerk was vol en de pro­ces­sie had prima weer: droog en niet te warm.

De homilie hier­on­der in het Neder­lands en Engels/ after the text of the homily in dutch down below you'll find a translation of the homily in English.

Before the homily you find the text of words spoken by mons. Limchua/ Voor de preek vindt U hier­on­der xde tekst van de woor­den van mgr. Limchua

Ook in andere plaatsen zijn sacra­ments­pro­ces­sie gehou­den, bij­voor­beeld in Heems­kerk. Kape­laan Jaider Chantre Sanchez stuurde enkele foto's daar­van, die ik even­eens bij dit bericht plaats (onderaan, bovenste drie foto's).

De O.L. Vrouwe­kerk

De O.L. Vrouwe­kerk is één van de kerken in ons bisdom met veel jon­ge­ren die katho­liek wor­den en op zon­dag­avond een Engelse H. Mis die zeer druk wordt bezocht. Daar­naast zijn er vele ac­ti­vi­teiten, zoals de cursus ter voor­be­rei­ding op het huwe­lijk en bij­een­komsten van het sut­denten­pas­to­raat, om maar iets te noemen. Sinds kort zijn er schermen in de kerk aan­ge­bracht waarop de teksten en soms ver­ta­lin­gen voor ieder­een zicht­baar zijn.

H. Mis

Om 11.15 uur begon de Eucha­ris­tie­vie­ring met fraaie zang van het Alphonsus­koor en vele mis­die­naars en acolieten, waar­on­der enkele se­mi­na­risten. Rector kanun­nik Rafael de Ojeda was aanwe­zig om alles in goede banen te lei­den, samen met ceremonia­ris Onno Baneke.

Pro­ces­sie

Na de H. Mis was de pro­ces­sie over de grachten van Am­ster­dam waarbij mgr. Limchua en ik om beurten het H. Sacra­ment hebben gedragen. Een bij­zon­der moment rij­dens de pro­ces­sie is onderweg de ze­ge­ning van de stad, mid­den op één van de bruggen. Tientjes van de rozen­krans in allerlei talen (Spaans, Portugees, Italiaan, Engels, Latijn en... Neder­lands) wer­den afgewisseld door passende lie­de­ren in het Engels en Neder­lands, begeleid door de fanfare uit Volen­dam. Kleine kin­de­ren, begeleid door ouder, liepen mee met mandjes met bloem­blaadjes die ze voor het H. Sacra­ment op de grond strooi­den.

Toespraak mgr. Limchua

Bij terug­komst in de kerk heb ik de zegen gegeven met het h. Sacra­ment en hield mgr. Limchua een toe­spraak waarin hij het bij­zon­dere karakter van Am­ster­dam bena­drukte, stad waarin zoveel natio­na­li­teiten samen­ko­men en we­reld­wijde bekend­heid geniet, onder meer om haar open­heid, die ook een open­heid voor Jezus Christus moge zijn.
Na de H. Mis en pro­ces­sie was er een ont­moe­ting in de zaal naast de kerk, waar ik gelegen­heid had om vele mensen te spreken, behalve de gelo­vi­gen die verbon­den zijn met de O.L. Vrouwe­kerk ook een groep die met een bus uit Rotter­dam was geko­men.

Hier­on­der de homilie die ik tij­dens de Mis heb gehou­den, na de toe­spraak van mgr. Limchua.

ADDRESS OF REV. MONS. JAN THOMAS LIMCHUA,
AT THE END OF THE CELEBRATION

Your Excellency, Bishop Jan Hendriks,
Bishop of Haar­lem-Am­ster­dam,
My dear brother priests,
Dear brothers and sisters in Christ,

Today, in a particular way, we accompany the Holy Father, Pope Leo XIV, who at this very moment is presi­ding over the Eucha­ristic procession in the heart of Madrid. Although separated by distance, we are united with him in prayer and in our common faith in the Eucha­ristic Lord present in the Blessed Sacra­ment.

My dear brothers and sisters, it has been a joy to walk together through the streets of Am­ster­dam behind the Blessed Sacra­ment. Every year, this procession reminds us that our faith is not something hid­den away. Christ belongs not only in our churches but also in the heart of our cities, in the midst of ordinary life, among the people He came to save.

Am­ster­dam is a unique city. People come here from every part of the world. Some arrive full of hope, others full of questions. Some come searching for freedom, others for work, friendship, beauty, or a new begin­ning. It is a city known throughout the world for its openness, its creativity, and its rich cultural heritage. It is also a home of the arts, where generations of painters, musicians, writers, and creators have sought to express something of the truth and beauty that inspire the human spirit. There is a great vitality in this city, but there is also a great searching.

And perhaps that should not surprise us.

The human heart is always searching. Even when life is good, we know there is something in us that no success, no possession, and no experience can comple­tely satisfy. We are capable of many things, but we cannot give ourselves the deepest things we need. We cannot manufacture mea­ning. We cannot create hope by ourselves. We cannot satisfy the lon­ging that lies at the centre of every human life.

That is why the words we pray every day are so important: "Give us this day our daily bread."

Those words remind us that everything is gift. Life is a gift. Faith is a gift. And the greatest gift is the Lord Himself, who continues to remain with His people.

Here in Am­ster­dam, we know this in a particular way because of the Miracle of Am­ster­dam. For centuries, pilgrims have come to this city because they believed that Christ had left a sign of His presence here. The miracle has never really been about the past. It has always pointed to a present reality: the Lord is still with His Church.

That is why generations of Christians have drawn strength from the Eucha­rist.

The first Christians understood this so deeply that they could say, Sine Dominico non possumus — "Without the Lord's Day, we cannot live."

Not because they were defen­ding a custom.
Not because they were attached to a tradition.
But because they knew that without the Lord, life loses its centre.

And perhaps that is the witness we are called to give today.

The Eucha­ristic Miracle that happened here in Am­ster­dam reminds us that the Lord remains with His people. And today, as we have carried Him through these streets, we have placed Him once again before this city.

Borro­wing the words of Pope Leo XIV: "Together, we will feed on the Blessed Sacra­ment, adore him and carry him through the streets. In doing so, we will present him before the eyes, the consciences, and the hearts of the people. To the hearts of those who believe, so that they may believe more firmly; to the hearts of those who do not believe, so that they may reflect on the hun­ger present within them and the bread that alone can satisfy it." (Corpus Christi, 2025)

May this community of faith in the heart of Am­ster­dam continue to be a living witness to that hope. And may the Lord whom we have accompanied through these streets today bless this city, bless its people, and draw many hearts closer to Himself.

HOUDT HIJ WEL VAN JOU?

SACRAMENTSDAG EN PROCESSIE OL VROUWEKERK AMSTERDAM

Broe­ders en zusters,

Het grootste cadeau

We vieren vandaag de heilige Eucha­ris­tie en we eren en aanbid­den de Eucha­ris­ti­sche Heer. We zullen dat straks ook doen door in pro­ces­sie langs de grachten van de stad te gaan. De heilige Eucha­ris­tie met de heilige communie is het grootste en meest waarde­volle dat de Heer ons als gedoopte chris­te­nen heeft gegeven om ons te steunen en te be­ge­lei­den op onze levensweg. Zo gaat Hij zélf met ons mee.

Wie is God?

Onze God is een verborgen, barm­har­tige en nederige God. Hij is niet geko­men met over­macht, niet met geweld, Hij heeft geen legers op de been gebracht en Hij slaat mensen niet met de bliksem als zij zon­den begaan. Hij is een God van vrede en ver­zoe­ning: “Mijn vrede geef ik U”. Hij wil herkend en aanvaard wor­den, Hij verlangt naar onze liefde, Hij wil aan ons Zijn liefde geven, Hij verlangt naar een relatie van ons met Hem, van hart tot hart. En Hij wil ons ver­ge­ven, keer op keer. Zo zijn biecht en Eucha­ris­tie nauw met elkaar verbon­den.

Hij gaat verborgen voorbij...

Zo zullen we straks door de straten gaan. De mensen die we passeren weten mis­schien niet wie Jezus Christus is, zij zien iets voorbij komen, maar weten niet wat het is. O zeker, er zullen er ook zijn die meetrekken in geloof of knielen langs de route, maar de Heer komt verborgen voorbij, Hij legt zich niet op, want het gaat om liefde en liefde laat zich niet dwingen, niet opleggen. Liefde is per de­fi­ni­tie een vrije gave van je hart.

Kun je geloven?

Geloven is nooit alleen maar het re­sul­taat van een redenerend zoeken naar de waar­heid, hoe be­lang­rijk dat ook is. Geloven is ver­vol­gens een stap ver­der: geraakt wor­den en je over­ge­ven; geloven is Gods genade en jouw ant­woord. Genade heeft altijd met liefde te maken: Gods genade is een liefde­vol gees­te­lijk cadeau, waardoor je zelf door Hem bewogen wordt en goede, mooie stappen kunt zetten. Hoe weet je dat wat je ervaart Gods genade is? Je weet het door een diepe vrede in je hart, al is er mis­schien ook tege­lijk een “heilige onrust”.

Levensweg als pro­ces­sie

Dan wordt je eigen levensweg een pro­ces­sie, met Jezus in je hart, met Hem als centrum van wat je doet en wat je beoogt. Je wordt missio­nair, dat wil zeggen dat je vanuit je geloof de blijde bood­schap met anderen wilt delen.

Dat hun hart geraakt mag wor­den

Dus, veel mensen straks op straat zien in feite niets dan een kleur­rijke stoet die voorbij komt; ze weten mis­schien niets, maar onze mani­fes­ta­tie van geloof is een eerbe­toon aan Jezus Christus en kan door Gods genade iets in hen wakker maken. Dat hopen we, want onze samen­le­ving heeft er zo’n grote nood aan om veran­derd en vernieuwd te wor­den door de liefde van God.

Ver­rij­ze­nis en kruis

Hoe meer je Hem leert kennen, hoe meer je ook zult beseffen dat het niet alleen maar gaat om een God die je mooie cadeautjes van Zijn liefde geeft en je vult met gees­te­lij­ke rijkdom en blij­schap. De Heer die voorbij komt in de pro­ces­sie, de Heer die wij hier vieren en te­gen­woor­dig stellen, is verrezen uit de doden, dat zeker, en daarom vieren we in vreugde met de zeker­heid van de over­win­ning. Maar het is ook de Heer die in Zijn lij­den tot ons komt: we vieren het kruisoffer van Jezus Christus waardoor we zijn verlost en dat ons een teken geeft: je pelgrims­tocht is niet alleen maar rozengeur en maneschijn, maar het is ook geen tocht naar de afgrond.

Langs het kruis...

Onze levensweg is een opgang naar het Leven. Langs het kruis ga je naar het licht en het leven. Niet eutha­na­sie is een “goede dood”, maar overgave en ver­trouwen, leven en sterven met Christus, wél.

Niet het laatste woord

Veel mensen vragen zich af hoe er een God kan bestaan als de wereld zo ellen­dig is. Dat blijft voor ons een groot mysterie. Het kwaad is een versto­ring van het evenwicht, van de wereld zoals God die heeft gewild. Maar het heeft niet het laatste woord. Daar geeft de Heer ons het Brood des levens. De Eucha­ris­tie nodigt ons uit om voorbij het kruis te kijken: de Heer is verrezen en wij zullen met Hem opstaan uit de dood. Je zult leven!

Houdt hij van mij?

Mensen die erg verliefd zijn, pakken soms een bloempje en beginnen één voor één de bloem­blaadjes eraf te halen: “Hij houdt van mij... hij houdt niet van mij, zij houdt van mij... zij houdt niet van mij”. Soms kan het zo ook gaan in onze relatie tot de Heer. Af en toe krijgen we tekens van Zijn liefde, denk je: wat bij­zon­der en mooi dat mij dit over­komt; dan weer zit het leven tegen en ben je geneigd om te denken: Heer, waarom helpt U mij niet? Soms is je communie vurig en vol verlangen, soms is die vlak en een beetje koud.

Op de proef gesteld

Dat is de manier waarop we allemaal op de proef wor­den gesteld. Zo ging het al bij het Joodse volk op hun tocht door de woes­tijn. In de eerste lezing zei Mozes tot het volk: “Blijf denken aan heel die tocht van veer­tig jaren ... Hij heeft U verne­derd en u hon­ger laten lij­den, maar U ook het manna te eten gegeven”. Zo is het ook met ons. Je wordt beproefd en er zijn genadegave. Er zijn kruisen en er is licht. We gaan de weg die Jezus Christus ons is voor­ge­gaan. De aller­hei­ligste Eucha­ris­tie, bewust gevierd en met eerbied ont­van­gen, is onze grootste “power­bank”. De Eucha­ris­tie is een bron van leven en kracht. De Heer gaat met ons mee...
Moge deze Sacra­ments­dag en de pro­ces­sie het vuur van de liefde van Jezus Christus in ons vernieuwen.

Does He love me?

CORPUS CHRISTI AND PROCESSION AT OUR LADY CHURCH, AMSTERDAM

Brothers and sisters,

A precious gift

Today we celebrate the Holy Eucha­rist and we honor and adore the Eucha­ristic Lord. We will do so again shortly by wal­king in procession along the city’s canals. The Holy Eucha­rist, with Holy Communion, is the greatest and most precious gift the Lord has given us as baptized Christians to sustain and guide us on our life’s journey. In this way, He Himself walks with us.

A hid­den God

Our God is a hid­den, merciful, and humble God. He did not come with overwhel­ming force, nor with violence; He did not raise armies, and He does not strike people with light­ning when they sin. He is a God of peace and reconciliation: “My peace I give to you.” He wants to be recognized and ac­cep­ted; He longs for our love; He wants to give us His love; He longs for a relationship with us, heart to heart. And He wants to forgive us, time and again. Thus, confession and the Eucha­rist are closely connected.

An unknown God

So we will soon walk through the streets. The people we pass may not know who Jesus Christ is; they see something pas­sing by, but do not know what it is. Oh, certainly, there will also be those who join in faith or kneel along the route, but the Lord passes by in hid­denness; He does not impose Himself, for it is about love, and love cannot be forced or imposed. Love is, by definition, a free gift from your heart.

A step further

Faith is never merely the result of a rational search for the truth, however important that may be. Faith is a step further: being moved and surren­dering; faith is God’s grace and your response. Grace always has to do with love: God’s grace is a loving spiritual gift, through which you yourself are moved by Him and can take good, beautiful steps.

Was it grace?

How do you know that what you are experiencing is God’s grace? You know it through a deep peace in your heart, even though there may also be a “holy unrest” at the same time. Then your own life’s journey becomes a procession, with Jesus in your heart, with Him as the center of what you do and what you aim for. You become a mis­sio­na­ry, which means that, out of your faith, you want to share the good news with others.

Just a colourful procession?

So, many people on the street will in fact see nothing more than a colorful procession pas­sing by; they may know nothing, but our expression of faith is a tribute to Jesus Christ and, by God’s grace, may awaken something within them. That is our hope, for our society is in such great need of being transformed and renewed by the love of God.

Resurrection and suffe­ring

The more you get to know Him, the more you will also realize that it is not just about a God who gives you beautiful gifts of His love and fills you with spiritual riches and joy. The Lord who passes by in the procession, the Lord whom we celebrate and honor here, has risen from the dead, that is certain, and that is why we celebrate in joy with the certainty of victory. But He is also the Lord who comes to us in His suffe­ring: we celebrate the sacrifice of Jesus Christ on the cross through which we have been redeemed and which gives us a sign: your pilgrimage is not just a bed of roses, but neither is it a journey into the abyss. Our path in life is an ascent toward Life. Through the cross, you go toward the light and life. Euthanasia is not a “good death,” but surren­der and trust, living and dying with Christ, are.

The world is so miserable

Many people won­der how a God can exist when the world is so miserable. That remains a great mystery to us. Evil is a disruption of the balance, of the world as God intended it. But it does not have the final say. There the Lord gives us the Bread of Life. The Eucha­rist invites us to look beyond the cross: the Lord has risen, and we will rise with Him from the dead. You will live!

Does He love you?

People who are deeply in love sometimes pick a flower and begin pluc­king the petals one by one: “He loves me... he doesn’t love me.” Sometimes it can be like that in our relationship with the Lord as well. Every now and then we receive signs of His love, and you think: how special and beautiful that this is happe­ning to me; then again, life is tough and you’re tempted to think: Lord, why don’t You help me? Sometimes your Communion is fervent and full of lon­ging, sometimes it’s flat and a little cold. That is the way we are all put to the test.

Tests and grace

It was already like this for the Jewish people on their journey through the desert. In the first rea­ding, Moses said to the people: “Keep remembe­ring that entire forty-year journey... He humbled you and let you go hungry, but He also gave you manna to eat.” It is the same with us. You are tested, and there are gifts of grace. There are crosses and there is light. We walk the path that Jesus Christ has gone before us. The Most Holy Eucha­rist, celebrated with awareness and received with reverence, is our greatest strength. The Eucha­rist is a source of life and force. The Lord walks with us...
May this Feast of Corpus Christi and the procession renew the fire of Jesus Christ’s love within us.