Las buenas semillas de Dios...

De goede zaden die God zaait...

Tijdens een korte vakantie in de regio van Málaga, was ik voor de heilige Mis een aantal keren in de kerk van La Virgen del Carmen de Carihuela. Hier­on­der de preek die ik heb gehou­den op de vijf­tien­de zon­dag door het jaar A (11 juli) met daar­on­der de Neder­landse vertaling. Hoe valt het goede zaad, Gods Woord, in onze harten? We horen in de kerk allen het­zelfde Woord, we zijn gemeen­schap, maar we ont­van­gen het op onze eigen wijze, want we zijn allemaal anders...

Feest

Rond het feest van Onze Lieve Vrouw van de berg Carmel was er groot feest. Veel mensen kwamen bloemen brengen voor de versie­ring van het beeld van Onze Lieve Vrouw dat er normaal in het hoogaltaar staat, maar op het feest door de straten gaat en naar de zee wordt gebracht om zegen te vragen voor bewoners en vissers.
Op de foto's het altaar, de versie­ring van de praal­wa­gen met het Maria­beeld en de drukte bij het brengen van de bloemen.

Las buenas semillas de Dios

QUINCEA DOMINGO DEL AÑO A

Hermanos y differentes

Juntos formamos una comunidad de creyentes. Así lo sentimos cuando podemos celebrar juntos aquí, en la iglesia, la Euca­ristía que Jesús nos ha legado
para celebrar su alianza con nosotros.
Al mismo tiempo, todos somos diferentes y cada uno vive la celebración eucarística a su manera.

Gratitud o triste...

A veces, alguien entra en la iglesia y enseguida se siente como en casa y satisfecho, acogido en el amor de Dios como hijo suyo. Otras veces, quizá todo parezca árido y frío, sin alegría. ¡Incluso los grandes santos pasaron por eso!
Quizá sientas en tu corazón gratitud y alegría por lo que Dios te ha dado; quizá te sientas triste, o vacío y frío.

Estar con el Señor

Nadie sabe exacta­mente lo que hay en el interior de las personas, salvo Dios mismo. Alguien que está sentado a unos asientos de distancia de ti en la iglesia, siente una tristeza o una alegría que tú no puedes imaginar. Pero lo que nos une es que todos hemos venido para estar aquí con el Señor, para honrarle, para pedirle su apoyo y su fuerza.

La parábola

Hoy Jesús nos cuenta la parábola del sembrador, ese hombre que salió a sembrar la buena semilla. Esa semilla es la palabra de Dios. Esa semilla cae por todas partes: en el camino, en terrenos pedregosos, entre cardos o también en tierra buena y fértil, donde brota y da fruto. En nuestra vida hay algo de todos esos lugares: a veces la palabra de Dios es para nosotros como cardos punzantes, a veces como una hermosa flor; otras veces cae espiritual­mente en buena tierra, cuando nos damos cuenta de que una palabra significa mucho para nosotros.

Buena tierra 

Hay palabras que oímos y que nos pasan de largo, que oímos pero no comprendemos; hay palabras que nos cuesta poner en práctica; y hay palabras de Dios que calan hondo en nuestro interior, que nos conmueven y que darán fruto a lo largo de toda nuestra vida.
Pero si quizá te sientes espiritual­mente árido y seco, puede que aún haya buena tierra, pues la aridez y la sequía espirituales, una lucha espiritual que debemos librar, pue­den hacernos más fuertes espiritual­mente. Puede ser un camino para crecer espiritual­mente. Piensa entonces en ese grano de trigo que cae en la tierra y primero morirá, pero dará mucho fruto.

Unidos y differentes

Todos somos diferentes, nuestros pensamientos y sentimientos, las personas que somos: somos pequeños mundos en sí mismos; pero también estamos unidos entre nosotros, hermanos y hermanas, hijos de Dios, y hemos venido aquí con la buena intención de ser tierra fértil para las buenas palabras de Dios.

Las personas que no creen

También hay personas que no creen y que no honran a Dios. Sin embargo, incluso en el corazón de esas personas surgirá de vez en cuando un anhelo de Dios y de conocer el sentido de la existencia. El ser humano es, por definición, un ser religioso. El padre de la Iglesia, San Agustín, ya lo dijo: «Inquieto está nuestro corazón hasta que descansa en Ti». En momentos de profunda angustia o de gran alegría, incluso las personas no creyentes suelen sentir ese anhelo de Dios. He podido presenciarlo en numerosas ocasiones. Si su corazón está un poco abierto, eso puede suce­der sin más. No es de extrañar, pues la vida y nuestro espíritu nos han sido dados por Dios.

Siempre nuevas opportunidades 

En lo más profundo, los seres humanos estamos orientados hacia Dios. A cada persona le llega en algún momento el toque de Dios. Cada persona recibe nuevas oportunidades para conocer y amar a Dios. Oremos por nosotros mismos, por nuestros seres queridos y por cada persona, para que pueda aferrarse a la mano que Dios le tiende.
Los seres humanos somos débiles, hay muchas tentaciones y, a menudo, estamos tan ocupados con todo tipo de asuntos que no son tan importantes. Pero Dios siembra sus buenas semillas, semillas espirituales. Que den fruto en los cora­zones de las personas y en nuestro propio corazón.

Vertaling: 

De goede zaden die God zaait...

VIJFTIENDE ZONDAG DOOR HET JAAR A

Samen vormen wij een gemeen­schap van gelo­vi­gen. Dat ervaren we als we hier in de kerk samen de eucha­ris­tie mogen vieren die Jezus ons heeft nagelaten
om Zijn verbond met ons te vieren.
Tege­lijker­tijd zijn we allemaal ver­schil­lend en ieder beleeft de eucha­ris­tie­vie­ring weer op zijn of haar eigen manier.
De ene keer komt iemand de kerk binnen en voelt zich meteen al thuis en tevre­den, opgeno­men in Gods liefde als kind van God. Een andere keer lijkt alles mis­schien dor en koud, zon­der vreugde. Ook de grote heiligen maakten dat mee!
Mis­schien voelt U dank­baar­heid in Uw hart en vreugde om wat God U ge­schon­ken heeft; mis­schien voelt U zich bedroefd, of leeg en koud.
Niemand weet precies wat er in de mensen omgaat, behalve God zelf. Iemand
die een paar plaatsen van je af in de kerk zit, heeft een droef­heid of vreugde die je niet kunt vermoe­den. Maar wat ons samenbindt is dat we allemaal geko­men zijn om hier bij de Heer te zijn, Hem te eren, Hem om Zijn steun en kracht te vragen.

Vandaag ver­telt Jezus de parabel van de zaaier, die man die uit­ging om het goede zaad te zaaien. Dat zaad is het woord van God. Dat zaad komt overal terecht: op de weg, op rotsach­tige plekken, tussen de distels of ook in goede, volle grond, waar het opschiet en vruchten draagt. In ons leven is iets van al die plaatsen: soms is het woord van God voor ons als scherpe distels, soms als een mooie bloem, soms valt het gees­te­lijk op goede grond, als we merken dat een woord voor ons veel te betekenen heeft.
Er zijn woor­den die we horen die aan ons voor­bij­gaan, die je hoort maar niet ver­staat; er zijn woor­den die we maar moei­lijk in praktijk kunnen brengen, er zijn woor­den bij die diep in ons vallen, ons raken, die vrucht zullen dragen
heel ons leven lang.
Maar als U zich mis­schien gees­te­lijk dor en droog voelt, kan er toch wel goede grond zijn, want gees­te­lij­ke dor­heid en droogte, een gees­te­lij­ke strijd die we moeten leveren, kunnen ons gees­te­lijk sterker maken. Denk dan aan die graan­kor­rel die in de aarde valt en eerst zal sterven, maar heel veel vrucht zal dragen.

We zijn allemaal ver­schil­lend, onze gedachten en gevoelens, de personen die we zijn: we zijn wereldjes op zich; maar we zijn ook met elkaar verbon­den, broe­ders en zusters, kin­de­ren van God en we zijn hier geko­men met de goede intentie om vrucht­ba­re bodem voor Gods goede woor­den te zijn.

Er zijn ook mensen die niet geloven en die God niet eren. Toch zal ook in het hart van die mensen af en toe een verlangen opkomen naar God en om de zin van het bestaan te kennen. De mens is per de­fi­ni­tie een gods­diens­tig wezen. De kerk­va­der Sint Au­gus­ti­nus zei het al: “Onrus­tig is ons hart, totdat het rust vindt in U”. In diepe nood of bij grote vreugde krijgen ook niet-gelo­vi­ge mensen vaak dat verlangen naar God. Ik heb dat vaak mogen meemaken. Dat is niet te ver­won­deren want het leven en onze geest zijn ons door God gegeven.
Ten diepste staan wij, mensen op God gericht. Ieder mens wordt weleens aan­geraakt door God. Ieder mens krijgt nieuwe kansen om God te leren kennen en beminnen. Laten we bid­den voor ons­zelf, voor onze dier­ba­ren en voor ieder mens, dat hij dan de hand die God naar hem uitsteekt, vast zal grijpen.
Wij mensen zijn zwak en er zijn veel verlei­dingen en we zijn vaak zo druk met allerlei zaken die niet zo be­lang­rijk zijn. Maar God zaait Zijn goede zaadjes, gees­te­lij­ke zaadjes. Mogen die vrucht dragen in de harten van de mensen en in ons eigen hart.