Al dat onkruid! Maar laat je niet ontmoedigen!

De Zondag 19 juli was ik in Den Burg opTexel voor de heilige Mis en ont­moe­ting met de pa­ro­chi­anen, in het bij­zon­der met de PCI (Parochiële Caritas In­stel­ling), want de caritas, de zorg voor de armen en mensen in nood, is een be­lang­rijke taak van onze pa­ro­chies.

Het evan­ge­lie was Mt. 13, 24-43, waarbij we vooral bij de parabel van de zaaier stil ston­den die moet con­sta­te­ren dat er onkruid tussen de tarwe is gezaaid.

Naar Texel moet je met de boot. Dat is op zich een mooie over­tocht, van ongeveer een kwar­tier. Ik was al goed op tijd bij de boot in Den Helder, want de mis begon om 10:00 uur. Bij de pa­ro­chie aange­ko­men, was het kerk­bestuur al aanwe­zig, zodat we voor de mis nog een behoor­lijk poosje met elkaar kon­den praten. We maakten een foto (hiernaast) Dankzij alle vrij­wil­li­gers, was er een goede organi­sa­tie van de mis met zang van het koor, met kosters, koffiezetters enzo­voort en voor de mis was er nog iemand bezig om het altaar prach­tig te versieren. Diaken Henk Schra­der assis­teerde bij de mis. de kerk was bij deze gelegen­heid goed gevuld met gelo­vi­gen.

De kosters maken gere­geld een tafel met voorwerpen rond een ker­ke­lijk thema. Op de foto onder de twee kosters met de tafel ter ere van de heilige Johannes de Doper. Na de H Mis was er ont­moe­ting met de pa­ro­chi­anen en lunch en gesprek met de Parochiële Caritasin­stel­ling.

Texel is in de zomer heel erg druk met 1 miljoen toe­risten en veel ac­ti­vi­teiten, waar­on­der het Duitse toe­risten pas­to­raat en deze zon­dag een motorcross. Maar het is dan ook een prach­tig eiland!

ONZE VERANTWOORDELIJKHEID

ZESTIENDE ZONDAG DOOR HET JAAR A TEXEL

Broe­ders en zusters,

Ergernis

Vandaag gaat het evan­ge­lie over iemand die goed zaad zaait, maar tot zijn verdriet en ergernis moet merken dat er ook allerlei onkruid opkomt. Als U zelf een tuintje heeft, weet U wel wat dat inhoudt.

Geen doen

En na­tuur­lijk is het geen doen als je onkruid moet uittrekken in een veld vol korenaren. Op het einde, bij de oogst, zo zegt de parabel, zal het in orde wor­den gebracht, dan kun je het kaf van het koren schei­den, het onkruid apart hou­den van de goede opbrengst van het zaad dat de zaaier heeft uitgezaaid, maar als je gaat uittrekken terwijl het staat te groeien, trek je met het onkruid ook de tarwe uit.

Even zo laten

Dit is een mooi beeld van iets wat we allemaal wel meemaken. Het is wáár op allerlei terreinen van het leven. Als je kin­de­ren op een gegeven moment aan het puberen zijn en niet altijd erg ver­stan­dig bezig zijn, moet je als ouders geduld hebben en het soms even wat tijd geven. Als je in je familie of onder kennissen meningen of keuzes tegen komt, waar je het echt niet mee eens bent, kun je vaak beter toch rus­tig en wel­over­wo­gen rea­geren, omdat je anders meer kapot maakt dan je lief is. Soms moet je onkruid en tarwe even samen laten groeien.

Mooie zaadjes zaaien

Nu zijn wij als mens, en zeker als christen en katho­liek, ge­roe­pen om tij­dens ons leven allemaal mooie zaadjes uit te zaaien, zaadjes van geloof, hoop en liefde, waar­mee we deze wereld mooier maken, waardoor we iets zicht­baar maken van de liefde van God, van de naasten­liefde van Zijn Zoon Jezus Christus, die door het offer van Zijn leven voor ons mensen tot het einde is gegaan.

Voeding

Dat is de kern van ons leven: de liefde tot God en de liefde voor de naaste en die hebben allebei voe­ding nodig, anders verdorren ze. Door liefde te geven, krijgen we meer liefde. Door niet lief te hebben - God en de mede­mens - sterft de liefde af. En zo is het eigen­lijk met alle goede, mooie dingen: het goede dat we doen, maakt ons tot betere mensen. En de niet zo goede dingen die we zeggen, denken of doen, kunnen soms het goede dat er ook is, overschaduwen.

Het beest dat we voe­den...

Niet dat we dat altijd halen, niet dat we inder­daad altijd maar alleen die zaaiers van perfecte, mooie zaadjes zijn. Soms vergeten we te bid­den en ons geloof te voe­den. Soms zit er in onze woor­den afkeer, afgunst, han­de­len we een beetje vanuit egoïsme, gebrek aan geloof en ver­trouwen, zaaien we wat haat en ver­deeld­heid, enzo­voorts. Het beest dat we voe­den, gaat groeien.

Verlei­ding

Wat Jezus met de parabel, het verhaal over het goede zaad en het onkruid, wil zeggen, is eigen­lijk ook dat die ver­keerde dingen niet helemaal alleen maar uit ons­zelf komen: de vijand van onze ziel, de duivel, maakt gebruik van onze emoties en begeerten, onze zwakke plekken en wij zijn nu eenmaal maar gewone mensen en we vallen ge­mak­ke­lijk voor iets dat we aan­trek­ke­lijk vin­den maar dat toch niet helemaal zo goed is. God heeft daar wel begrip voor en Hij heeft geduld, ook dat wil die parabel ons zeggen.

Je mag groeien...

We mogen groeien. We mogen gees­te­lijk groeien, daarom is gees­te­lij­ke voe­ding zo be­lang­rijk.
Het goede en het min­der goede in onze leven is er, zoals het goede en min­der goede er ook in de hele wereld is. We vragen ons vaak af: waarom kan al dat kwaad, het lij­den van on­schul­dige mensen maar door­gaan? Waarom maakt God er geen einde aan?

Biecht

God grijpt niet in om het onkruid tussen de tarwe uit te halen, Hij wacht af tot de tijd van de oogst. Maar Hij heeft ons wel een speciaal sacra­ment gegeven om ons te helpen dat onkruid in ons leven niet de boven­toon te laten voeren. Het sacra­ment van de biecht is speciaal daarvoor: om ons - telkens als we toch weer de fout in gingen - de genade te geven om een nieuw begin te maken, met meer barm­har­tig­heid, meer liefde, meer geloof, om met meer hoop en ver­trouwen naar de situaties van ons leven te kijken.

Wat gaat er veel fout!

En dan zijn wij na­tuur­lijk ook best vaak als die zaaier die naar zijn veld staat te kijken en ziet hoeveel onkruid er tussen de tarwe groeit. Wat gaat er veel fout! Zo is het ook met ons. Kijken jullie het nieuws op TV, in dag­bla­den of in­ter­net? Som­mi­ge mensen kijken niet meer omdat ze al die ellende niet kunnen verdragen. En we vragen het ons allemaal weleens af: Heer, waarom is er zoveel onkruid tussen de tarwe? Je kunt soms het goede zaad, de tarwe, niet meer zien door al het onkruid, al het kwaad dat er is in de wereld, ook al omdat het goede vaak in stilte gebeurt en verborgen blijft. Het goede dat gebeurt is geen nieuws. Het goede maakt meestal geen lawaai..! Kunt u, Heer, al dat kwaad, al dat onkruid, niet weg­ne­men, zodat alleen het goede en mooie overblijft?
Maar zo werkt het helaas niet! Want ja, dat zegt God ook tegen ons: mensen, waarom maken jullie daar geen einde aan? Wij mensen moeten keuzes maken.

Gods geduld

Mensen kunnen denken: er is geen straffende God die je met de bliksem slaat, als je ver­keerde keuzes maakt. Nee, het kwaad weg­ne­men, doet Hij niet; ons met de bliksem slaan als we ver­keerde wegen gaan, doet Hij ook niet. God heeft geduld, maar we hebben wel een verant­woor­de­lijk­heid, Hij heeft ons een verant­woor­de­lijk­heid gegeven. Dit leven hebben we gekregen om een verant­woor­de­lijk­heid, een roe­ping wáár te maken. En Hij gunt het ons allemaal dat we aan het einde van ons leven, met voldoe­ning terug kunnen kijken omdat we een waarde­vol leven hebben geleid, tot eer van God, tot wel­zijn van onze mede­mensen. Kijk niet teveel naar het onkruid, blijf goede zaadjes zaaien...