Arsacal
button
button
button
button


Je hebt alles ontvangen....

Zes diakens gewijd in de Haarlemse Sint Bavokathedraal

Overweging Preek - gepubliceerd: zaterdag, 31 oktober 2026 - 1630 woorden

Op zater­dag 31 ok­to­ber vond in de ka­the­drale basiliek van Sint Bavo in Haar­lem de diaken­wij­ding plaats van zes kan­di­da­ten, één per­ma­nent diaken (Marcel van Lochem), vijf in voor­be­rei­ding op het pries­ter­schap (Stefan Doss, Richard Numan, Melle Punter, Emil Serpa de la Ossa, Eric Venneker). Een kort ver­slag van een bij­zon­dere plech­tig­heid in een volle ka­the­draal.

De diaken­wij­dings­vie­ring kan nog wor­den gezien op ka­the­draal tv: Diaken­wij­ding
De foto­se­rie onderaan is weer gemaakt door Wim Koopman.

Met velen...

De ka­the­draal was inder­daad meer dan vol, ook in de zij­ka­pellen en op bijge­plaatste stoelen en staande achterin waren gelo­vi­gen uit de pa­ro­chies van de wij­de­lin­gen, fami­lie­le­den en vrien­den te vin­den. Mooi dat zoveel mensen met deze fees­te­lij­ke dag meeleven. Er waren ook heel wat kin­de­ren, baby's zelfs die zich tij­dens de preek lieten horen. Maar het is na­tuur­lijk alleen maar fijn dat ook zij erbij zijn!

De wij­dings­plech­tig­heid

De Bavo­can­to­rij heeft gezon­gen onder lei­ding van Rick Muselaers, met titulair organist Maarten Wilmink aan het orgel. Onno Baneke was hoofdceremonia­ris, bijgestaan door de andere ceremoniarii. Patrick Gunther en Philip Weijers assis­teer­den als diakens. De nieuwgewijde diakens reikten de heilige communie uit. Ook mgr. Jozef Punt was bij de plech­tig­heid aanwe­zig. Tot besluit werd het Sub tuum prae­si­dium (Onder Uw bescher­ming) gezon­gen op een plech­tige of bene­dic­tijnse toon, en het lied "Gij die­naars aan de Heer gewijd...". Heel toepas­se­lijk! Er waren veel pries­ters en diakens geko­men om de wij­dings­plech­tig­heid mee te vieren en de nieuwe diakens in hun kring op te nemen. Dat waar­deer ik zeer!

Benoe­ming

Aan het einde van de vie­ring heb ik in de sacristie de wij­dings­brie­ven en de benoe­mings­brie­ven uit­gereikt aan de nieuw-gewij­den. Stefan Doss heeft parttime een studie-opdracht (moraal­theo­lo­gie) en werkt in de regio van Purmerend. Ook Eric Venneker is in dat dekenaat en helpt daarbij in Volen­dam. Emil Serpa de la Ossa is in Hoorn e.o. aan­ge­steld en is deels werk­zaam in het semi­na­rie Re­demp­to­ris mater. Richard Numan woont in Schagen en is werk­zaam in die pa­ro­chies van het noor­den van ons bisdom. Marcel van Lochem is de per­ma­nent diaken die werk­zaam zal zijn in Hoofd­dorp-Nieuw Vennep. Melle Punter blijft in de pa­ro­chies van Heems­kerk, Castricum, Uitgeest, Beverwijk en Wijk aan Zee.

Van harte fe­li­ci­te­ren we de nieuwe diakens!

Je hebt alles ont­van­gen...

H. DIAKENWIJDING, Stefan Doss, Richard Numan, Melle Punter, Emil Serpa de la Ossa, Eric Venneker, 31 ok­to­ber 2026

Broe­ders en zusters, beste wij­de­lin­gen,

Alles is gave

De basis, het grote fun­dament voor ons geloof is het besef, ja de diepe over­tui­ging dat we alles hebben gekregen. Ja, wees je ervan bewust dat je alles hebt ont­van­gen. Zie je leven en de mens die je bent als een gave, een geschenk. Dat is zo wezen­lijk voor hoe je in het leven staat en het is reëel. Maar dat dit niet van­zelf­spre­kend is, horen we dage­lijks om ons heen.

"Ik, ik, ik..."?

Hoe vaak horen we niet zeggen: “Ik ben trots op mijn pres­ta­ties”, “Dit hebben we mooi voor elkaar gekregen” of ook zeggen veel mensen: “We nemen een kind” of “ We zijn er nog niet aan toe om aan kin­de­ren te beginnen” en in het verlengde daar­van: “Zo hoeft het voor mij niet meer, ik vraag de arts er een eind aan te maken”. Dit zijn na­tuur­lijk heel ver­schil­lende uit­spra­ken, die over heel ver­schil­lende zaken gaan, maar het gaat mij hier om de gedachte, de manier van omgaan met het leven, die daarin wordt ver­woord.

Niet reëel

Hoe sta je in het leven? Heb je het leven in eigen hand? Doe je alles zelf, is het je eigen succes, of is het je fun­da­men­teel gegeven? “Ik doe dit of dat”, “ Ik bepaal dit of dat..”, dat is in feite totaal niet rea­lis­tisch. Denk aan het verhaal van de rijke dwaas in het Lucas-evan­ge­lie (Lc 12,20): die maakte plannen om nog grotere schuren te bouwen, maar nog die nacht was het tijd om van deze aarde te ver­trek­ken en kwam hij voor God in de eeuwig­heid te staan. Wat je kunt, de vermogens die je hebt, je leven zelf: het is je gegeven. Als je intel­li­gent bent, of gevoel voor taal hebt of voor techniek, voor IT of wat dan ook, dat hebben we met het leven mee­ge­kre­gen.

Meewerken

Na­tuur­lijk, wij hebben wel of niet gewoekerd met die talenten en allerlei mensen hebben ons geholpen om onze gaven tot ont­wik­ke­ling te laten komen, maar de basis is wat we met het leven zelf, door onze na­tuur­lijke ouders hebben mee­ge­kre­gen.

In Gods hand

En we hebben na­tuur­lijk ons leven ook niet in de hand. Wanneer we zullen sterven en hoe we zullen sterven, dat is niet aan ons. Dat kan vandaag zijn of morgen of nog een lange tijd duren. De paus had ineens een kanker-knobbeltje en zo kan ons allemaal iets over­ko­men. Wat een geluk als de basis van je leven dan de over­tui­ging is dat alles is gegeven en dat je uit­ein­delijk altijd en in alles in Gods liefde­volle Vaderhan­den geborgen bent.

Roeping

Mis­schien denkt U nu: wat heeft dit allemaal met een diaken­wij­ding te maken? Wel, ik ben ervan overtuigd - en ik heb dat ook gelezen in de brieven die de kan­di­da­ten voor hun wij­ding aan me hebben ge­schre­ven - dat de wij­de­lin­gen staande voor dit moment waarop zij een grote genade gaan ont­van­gen, die van de wij­ding tot diaken, dat zij zich nu heel erg en dank­baar bewust zijn dat zij inder­daad alles hebben ont­van­gen, dat God hen ge­roe­pen heeft.

Zelfgave

Na­tuur­lijk geven de wij­de­lin­gen vandaag zich­zelf aan de Heer, hun leven stellen zij in Zijn dienst en zij nemen de ver­plich­tingen op zich die bij het ambt van diaken horen. Plech­tig zullen zij daartoe in deze vie­ring de beloften afleggen, waar­on­der die van de toe­wij­ding aan de dienst aan Christus en de Kerk en voor de transeunte diakens de belofte van het celi­baat.

Het verlangen in je hart

Dat doen zij dus zelf, maar het is de Heer, het is de goede God zelf die in hun hart het verlangen heeft gelegd om deze weg te gaan (want dat is roe­ping); en terug­kij­kend op de weg die zij zijn gegaan, is het bewust­zijn heel sterk dat God dit alles heeft geleid, zoals Jezus dat vandaag in het evan­ge­lie zegt, bid­dend tot Zijn hemelse Vader: “dit zijn de mensen die Gij mij uit de wereld hebt gegeven, Mij hebt Gij hen gegeven...”. Hoor je dat? Hij heeft het gegeven, alles is gegeven.

Het voor­beeld van Jezus

In dit bewust­zijn heeft Jezus Zijn lij­den aangekund, dat kunnen dragen. “Gij hebt het mij gegeven”; en die moei­lijke en pijn­lijke weg, die weg van verwer­ping, van mar­teling en dood, die heeft Hij kunnen vol­bren­gen vanuit het ver­trouwen dat Hij in de harte­lijke liefde van Zijn Vader geborgen was van wie de Zoon alles ont­vangt. Het bracht Hem er daardoor niet toe om te zeggen: “Als me dit over­komt dat moet ik niets meer van die God hebben die zoiets doet”, maar Hij zei: “ Vader, in uw han­den beveel ik mijn geest”. Wat ben je arm als je geen geloof hebt en op dwaze wijze denkt dat je alles kunt plannen en maken en dat je met de schep­ping om kunt gaan alsof jij zelf heer en meester bent. Nee, je bent een die­naar en het is gave!

Hij is altijd bij je

Ja, het is een gave, een geschenk, dat de Heer jullie ge­roe­pen heeft en jullie heeft geleid langs allerlei wegen om tot deze dag te komen. Het was een groot cadeau, ja ook die momenten toen het je duister was, toen je niet wist hoe het ver­der moest, toen je je mis­schien weleens afvroeg of God er wel voor jou was. Hij is er voor je, altijd! Hij is bij je, altijd, in het duister en bij zonneschijn, op hoogte­pun­ten en in dalen...

De bete­ke­nis van het gebed

Als we dit over­we­gen dan kan het na­tuur­lijk niet anders of wij allen, en heel speciaal de diakens en pries­ters, moeten mensen van gebed zijn. Jij kunt het alleen als je alles steeds weer als gave ont­vangt en dat doe je in je gebed. Vergeet dus nooit te bid­den en je steeds weer opnieuw te her­bronnen bij die enige bron die Jezus Christus is. Dat bid­den is niet alleen een formulier­ge­bed, zelfs niet alleen het brevier, hoe mooi de psalmen ook zijn die daar zo’n be­lang­rijk onder­deel van vormen. Bidden is aller­eerst: contact met God, van hart tot hart, ook in stille over­we­ging; dat is juist zo be­lang­rijk voor ons allen, niet alleen omdat we God moeten eren door ons gebed - dat is na­tuur­lijk een grote plicht voor ons tegen­over de Gever van alle goeds - maar ook omdat we dus alles ont­van­gen. Als je een cadeautje ont­vangt, kijk je de schenker aan en zeg je: dank je wel. Dat is al bij een klein cadeautje het geval. Wat moet het dan zijn als je staat tegen­over de Gever van je leven, van je talenten, van je roe­ping en alles.

Dienend, ont­van­gend en gevend...

Beste wij­de­lin­gen, zo dade­lijk mag ik jullie tot diaken wij­den door gebed en handopleg­ging. Diaken komt van het Grieks en betekent let­ter­lijk: die­naar. Wees de gave die je ont­vangt waar­dig door naar het voor­beeld van Jezus Christus en door Hem geïn­spi­reerd, die­naar te zijn. Juist de diaken is er niet om zich­zelf op de borst te slaan: Ik ben trots, ik heb dit voor elkaar gekregen, ik doe dit en ik doe dat. Nee, Hij doet het in ons, Hij werkt door ons, wij werken mee, wij ont­van­gen en wij geven...

Moge de heilige Maagd Maria, de moe­der van God, jullie voor­spraak zijn!

post deze webpagina op: Facebook X / Twitter

Fotoserie

Klik op een foto voor een uitvergroting.
Terug