Arsacal
button
button
button
button


We missen gemeenschappelijke basis-waarden

Kerstviering bisdom-medewerkers

Overweging Bezinning - gepubliceerd: vrijdag, 22 december 2017 - 888 woorden

Op vrij­dag­mid­dag 22 de­cem­ber werd de kerst­vie­ring gehou­den voor de bisdom-mede­wer­kers. Voor de eerste keer vond die plaats in het bis­schops­huis naast de Haar­lemse ka­the­draal. In de bis­schop­pe­lijke sacristie werd een be­zin­ning gehou­den, daarna was er een hapje en een drankje in de zaal van het bis­schops­huis.

Tijdens de bezinnende kerst­vie­ring zongen de Sorelle - Lisanne Bosman, Emma Algie en Caroline Heller, afkoms­tig vanuit het ka­the­drale koor, enkele mooie kerst­lie­de­ren. Mgr. Jan van Burg­ste­den las het evan­ge­lie van de aan­kon­di­ging voor. Ik heb on­der­staan­de gebe­den uit­ge­spro­ken en mgr. Jozef Punt sprak een bezinnende kerstge­dachte, waarbij hij ook ver­schil­lende hoogte­pun­ten en diepte­pun­ten in het leven van de bisdom-curie her­dacht en allen de zegen gaf.

De kerst­bij­een­komst werd daarna tot in de vroege avond voort­ge­zet in het bis­schops­huis.

WE MISSEN EEN GEMEENSCHAPPELIJKE OVERTUIGING

Toch vieren we Kerst­mis...

De grote wereld zit vol span­ningen

- zoals eigen­lijk ieder jaar -

oorlogen zoals in Syrië en Irak,

waar in sommige gebie­den mensen terug kunnen keren,

span­ningen rond Jeru­za­lem, Libanon en Noord-Korea,

toe­ne­mende slaven­handel, mensen­handel, mis­bruik

en de drei­ging van terrorisme.

Ondanks alles vieren we kerst­mis

en zingen de engelen toch weer

over vrede op aarde,

omdat we blijven geloven

dat dit alles niet hopeloos is,

dat er per­spec­tief is

en uit­ein­delijk alles is geborgen in Gods hand.

Respect

Daarom willen we bid­den

om vrede op aarde

en een mens­waar­dig bestaan voor iedere mens.

Dat niet de macht van wapens of geld regeert,

maar respect voor de on­aan­tast­bare waar­dig­heid van iedere mens,

wie die ook is of waar die zich ook bevindt

- de arme, de zwakke, de zieke, de onge­bo­re­ne, de oude,

ja, wer­ke­lijk ie­der­een -

en dat dit respect mag groeien en steeds meer gedeeld zal wor­den.

Vredesini­tia­tie­ven

Laten we bid­den om zegen

over de vredesini­tia­tie­ven

die door de katho­lie­ke kerk

in Congo, Venezuela, Cuba, Colombia

zijn ondernomen

of die door anderen

zijn be­gon­nen,

dat die vruchten mogen dragen

Ver­plich­tingen

Wij wor­den vaak heel erg bezig gehou­den:

de maat­schap­pij is druk,

je moet hard werken,

alles moet snel

eigen­lijk moest je gis­te­ren al klaar zijn.

En naast ons werk

hebben we vaak allerlei ver­plich­tingen.

Voor veel mensen blijft er

weinig tijd over voor re­flec­tie

of tijd die ze in vrij­heid in kunnen vullen.

Ons leven is vaak als een TGV

die aan het land­schap voorbij raast.

Geen tijd

Ook de samen­le­ving als zodanig

wordt daardoor ge­ken­merkt,

er is geen tijd meer en geen rust

voor een be­zin­ning op de waar­den

die aan ons mens-zijn ten grond­slag liggen

en de maat­schap­pij

is heel seculier gewor­den.

Gedeelde waar­den?

We kunnen inder­daad de vraag stellen

of er nog gedeelde, gemeen­schap­pe­lijke

over­tui­gingen en waar­den zijn.

Zeker, er zijn zaken die niet mogen,

zoals terecht wordt aange­ge­ven bij

“nix < 18” en “#me too”,

maar tege­lijk lijkt in dezelfde dis­cus­sie

porno of blowen wel aanvaard­baar te zijn.

Ik denk dat er niemand meer is

die kan uitleggen waarom dat zo is,

omdat we geen gedeelde

waar­den en normen meer hebben,

omdat er geen gemeen­schap­pe­lijke

basis-over­tui­ging is,

zoals de chris­te­lijke die zoveel eeuwen is geweest.

Dat we stil mogen staan...

Daarom willen we bid­den

dat we niet overal aan voorbij zullen leven,

dat we echte vreugde kunnen ervaren,

dat we stil mogen kunnen staan

bij wat ons leven waarde­vol maakt,

bij wat de zin van dit alles is en het doel

en wat de kracht­bron van waaruit we leven.

En dat vragen we na­tuur­lijk niet alleen voor ons­zelf,

maar voor alle mensen

in onze vluch­tige, wegwerp­maat­schap­pij.

Ja, laten we bid­den om zorg voor het milieu,

ook voor het gees­te­lijk milieu

en dat het licht van Christus daarin mag schijnen.

Laat ze niet weg waaien...

Na­tuur­lijk zullen er in iedere mens (of bijna iedere mens),

hoe druk hij ook is,

op bepaalde momenten

toch reli­gi­euze gevoelens opkomen,

gevoelens van dank­baar­heid,

van een schreeuw om hulp,

van ver­wach­ting of ver­won­dering,

van verdriet om gemis.

Laten we bid­den dat die gevoelens

niet weg zullen waaien

in de drukte van het bestaan,

dat mensen de tijd nemen

om ze toe te laten en te verdiepen,

dat mensen een gericht­heid mogen bewaren

op gees­te­lij­ke rijkdom, inner­lijke vreugde,

wer­ke­lijke liefde.

Simpel

Alles in het kerst­ver­haal is een­vou­dig, simpel,

ver weg van de grote poli­tieke gebeur­te­nissen van die tijd:

een voederbak in een stal,

een man en een vrouw zonder maat­schap­pe­lijk aanzien,

heel gewone mensen

uit een heel gewoon en onbekend dorp,

die een Kind krijgen.

Dit was niet op het jour­naal geko­men;

CNN had geen cameraploeg gestuurd;

het bericht was de wereld niet inge­gaan.

Daar was het allemaal veel te simpel voor.

De geest van het kerst­feest

Laten we bid­den dat die geest van het kerst­feest,

die een geest is van eenvoud, liefde, harmonie,

van een leven zonder opsmuk,

zonder indruk-maken-op-anderen,

een geest van geloof en ver­trouwen,

dat die geest

onze wereld opnieuw mag binnen gaan.

Ons bisdom

Laten we ook bid­den voor ons bisdom Haar­lem-Am­ster­dam,

om zegen over onze bis­schop,

over alle pries­ters, diakens, pas­to­raal werkers, cate­chisten,

alle vrij­wil­li­gers en alle mede­wer­kers van onze dio­ce­sane curie.

Dat er een goede inzet en samen­wer­king mag zijn,

dat er een goede geest mag heersen,

dat er liefde en inzet mag zijn voor het evan­ge­lie,

voor Christus en de Kerk

 

En laten we bid­den

dat dit Kerst­feest

velen mag in­spi­re­ren

om Jezus beter te leren kennen

en Zijn levens­wij­ze te volgen.

Terug