Arsacal
button
button
button
button
button


Onze ratio en een stuiterend ei

Pasen in Bussum

nieuws - gepubliceerd: zondag, 1 april 2018
De Mariakerk in Bussum
De Mariakerk in Bussum
Vier kosters zorgen voor de voorbereiding van alle vieringen
Vier kosters zorgen voor de voorbereiding van alle vieringen
Het maria-altaar in de Mariakerk
Het maria-altaar in de Mariakerk

Op Paas­zondag­ochtend was ik in de fraaie Mariakerk aan Bussum. Er waren veel mensen gekomen om de Paasmis mee te vieren. Door ieders mede­werking was het een feestelijk gebeuren.

De kosters telden goed 400 gelovigen, het koor zong niet onverdienstelijk een mooie Mis van Mozart, de kosters hadden alles keurig voorbereid en in de zaal naast de kerk was alles in gereedheid gebracht voor degenen die na afloop van de Eucharistie­viering kwamen koffie drinken. We begonnen de Mis met de besprenkeling met het in de Paas­nacht gewijde water, ter herinnering aan ons doopsel waardoor wij deel hebben gekregen aan het nieuwe leven van onze Heer.

HOMILIE

Pasen? Iets met eieren?

Zalig Pasen!
Bij Pasen horen eieren,
zoveel weet de gemiddelde Nederlander
nog nét van dit feest.
Want bij de vraag wat we met Pasen eigenlijk vieren
is de score in alle enquêtes heel erg laag.
En dat Jezus is opgestaan
geloven nog weer minder mensen.
Er waren afgelopen week
radio-spotjes van de Remonstranten,
die hadden het over de leerlingen
die op Pasen
weer grond onder de voeten voelden,
veel verder kwamen zij niet.

Wonderen en onze ratio

Uiteindelijk gaat het natuurlijk over de vraag:
Geloof je in wonderen
of geloof je alleen
in wat je rationeel kunt verklaren?
Geloven in wonderen
is voor ons niet zo gemakkelijk meer,
omdat we alles denken te kunnen verklaren.
In Lourdes was er eens een arts
die een vrouw bijstond die daar terminaal was geworden;
haar buik was helemaal opgezwollen.
Maar die zieke wilde per se naar de grot
waar Maria aan Bernadette was verschenen.
Daar zag die arts voor zijn ogen
het dunne dekentje dalen,
haar buik werd weer normaal
en zij was ineens gezond.
Die arts had een wonder gezien,
maar kon niet anders
dan het rationeel proberen te verklaren.
Vele jaren later is de man weer terug gegaan
en heeft hij in Lourdes
toch nog het geloof gevonden,
maar langs een heel andere weg:
zijn trotse hart begon te smelten
en hij werd er eenvoudig als een kind.
Het had niet in zijn wereldbeeld gepast,
dat God hier op aarde iets zou bewerken,
een wonder zou doen;
totdat hij zich over kon geven.

Ratio en hart

In het evangelie van vandaag
komt er één tot geloof
bij het zien van de tekenen
van het lege graf,
het is Johannes, de leerling die Jezus liefhad.
Hij had een sterke band met Jezus.
Bij die Johannes kwam er dus iets bij:
niet alleen de “ratio”, ook het hart.
Zonder hart, met louter “ratio”,
kom je niet tot geloof,
want geloof is altijd ook een verbinding
van hart tot hart met God. 

Een stuiterend ei

De meeste mensen komen dus niet verder
dan dat Pasen met eieren heeft te maken.
Maar die eieren zijn toch wel belangrijk.
Een paar jaar geleden was ik bij zusters te gast.
Na de Mis heb ik met de zusters ontbeten
en op mijn bordje
stond pontificaal een prachtig ei opgesteld
met een lepeltje ernaast,
maar hoe ik ook tikte,
dat ei gaf zijn geheimen niet prijs.
Toen kwam Moeder Priorin
pakte het ei en liet het op de tafel stuiteren.
Het was van rubber!
Het stuiterde flink en het leek wel echt
maar er zat natuurlijk geen leven in
en ook geen ei.

Dood als een steen

Als we naar een ei kijken,
zien we iets dat lijkt op een steen,
hartstikke dood.
Niets is doder dan een steen!

Ook op Pasen is er een grote steen:
de steen die de ingang van het graf bedekt.
Koud, zeer zwaar en zonder leven
was die steen
waarmee die onderstreepte
dat Jezus werkelijk dood en begraven was.
Maar de steen was weggerold
en het graf was leeg,
alleen de attributen van de begrafenis
waren achter gebleven:
de zwachtels en de zweetdoek.
Wie dat ziet kan er natuurlijk
allerlei redeneringen over opzetten:
dat is zus of zo, dat komt hierdoor.
Maar Johannes kwam tot geloof in de verrijzenis:
De Heer is verrezen, Hij leeft, Hij is opgestaan!

Opgestaan, uit het ei gekropen

Zo’n ei is wel een heel mooi beeld
voor wat er met Pasen is gebeurd:
een ei ziet er dus uit als een steen, lijkt dood.
Als wij dat ei open tikken,
kunnen we de inhoud verorberen;
leven zit er dan niet in.
Alleen als het ei van binnenuit geopend wordt,
dan moet het wel een kuiken zijn,
nieuw leven dat te voorschijn kruipt,
mooi beeld van de Heer
die uit het graf komt, opgestaan ten leven.

Het kan allebei

Wie een leeg ei ziet,
kan dus nog twee kanten op:
is het leeg gegeten
of kwam er een kuiken uit?
We zullen geneigd zijn te denken
dat er ei gegeten is
als we geen kuiken zien lopen.
Maar het kan allebei...

Loslaten

Wie kan geloven in een wonder,
die mogelijkheid in zijn geest
niet uitgesloten heeft,
die kan een dimensie beleven
die het leven waardig en waardevol maakt;
het is een daad van nederigheid,
een beetje loslaten dat onze redenerende ratio
het centrum van alles zou zijn,
het is openstaan voor een wonder....

Iets van een wonder

Ook in iedere relatie tussen mensen
speelt dit een rol;
je kunt niet alleen afgaan op ratio,
niet alles berekenen en uittellen;
het gaat om inleven, om liefde,
om iets wat twee mensen overstijgt.
De mooie, diepere dingen
hebben eigenlijk altijd iets van een wonder...

Méér

Op Pasen worden we inderdaad uitgenodigd
ons te openen voor zo’n wonder,
dat er méér is
méér dan wat onze ratio kan berekenen...
We worden genodigd
het wonder te zien, te geloven
in de Heer
die de dood overwint,
die in ons leven wonderen kan bewerken
en allen laat delen
in Zijn nieuwe leven.

tags: PasenPaaszondagverrijzeniswonder
Terug