Arsacal
button
button
button


Broeders van het stille leven: Leven in stilte en gebed in Haarlemmerliede

Een teken in de geestelijke nood van onze tijd

overweging_bezinning - gepubliceerd: zondag, 6 oktober 2019

Zondag 6 oktober, feestdag van de heilige Bruno, stichter van de Kartuizers, mocht ik in Haarlemmerliede het klooster van de Broeders van het Stille Leven inwijden voor mannen die een contemplatief leven willen leiden van stilte en gebed, gecombineerd met een aantal uren arbeid in huis of in de omgeving. Zij zijn "monniken in de stad", in de verstedelijkte leefomgeving van de randstad. Maar heeft dat wel zin, die stilte en afzondering?

In de overweging voorafgaand aan de inzegening van het huis, heb ik geprobeerd daar op in te gaan (zie onder). Maar het is duidelijk dat het belang van een dergelijk initiatief door velen spontaan wordt ingezien: er was de afgelopen tijd de nodige belang­stel­ling van de pers, fondsen waren in korte tijd bereid om hieraan bij te dragen en de belang­stel­ling voor de inwijding was onverwacht groot, zodat het klooster volgepakt stond met mensen. Gelukkig was er in de kerk wat meer ruimte en daar vonden de vespers plaats. Aan het einde van de vespers, na de overweging, ben ik met initiatiefnemer, monnik in de stad en pastoor Bernard Zweers, na het zegengebed rond gegaan om alle vertrekken te besprenkelen met het gewijde water.

Aan het einde van de vespers werd aan alle aanwezigen het door Berne media uitgegeven boekje van de Broeders van het Stille Leven uitgereikt: "Wordt even stil. 60 eigentijdse vaderspreuken". Het bevat korte stukjes in de geest van de woestijnvaders, soms anekdotisch, altijd met een wijze monniksraad.

Meer info over dit initiatief: http://broedersvanhetstilleleven.nl/

OVERWEGING

Ik ben dankbaar
dat ik vandaag dit nieuwe initiatief mag inwijden.

Teken en oase

De broeders van het stille leven
en dit contemplatief spiritueel centrum
vormen een teken en een oase.
Dit gebied hier rond Haarlemmerliede
is al letterlijk een oase in “Amsterdam area”.
We zijn hier op fietsafstand
van Haarlem en Amsterdam
en tegelijk in de rust van het platteland
en in de stilte.
En dat is de uit­no­di­ging van Jezus
die zelf steeds weer
de stilte en de afzondering zocht
om te bidden,
niet een kort, afgeraffeld gebed,
maar het langdurig stil zijn
voor het aanschijn van de Heer:
“Komt nu eens zelf mee
naar een eenzame plaats
om alleen te zijn
en rust daar wat uit” (Mc. 6, 31).

Wat ons ontbreekt

In onze samenleving
ontbreken vooral twee zaken
en die zijn van niet-materiële aard.
Want er is wél geld
en hoewel er natuurlijk
ook in onze tijd serieuze problemen zijn
en mensen in nood verkeren,
ook in onze maat­schappij,
is die samenleving toch zo rijk,
dat het materiële
eigenlijk geen probleem zou moeten zijn.
Veel mensen zijn rijk, materieel gezien,
maar er ontbreken, mijns inziens, vooral twee zaken,
die een bron zijn van heel veel goeds:
stilte en gemeen­schap.

Misschien lijken die twee zaken
op het eerste gezicht tegenstrijdig,
maar ze zijn dat absoluut niet, integendeel,
ze zijn complementair.

 

Koptelefoon op, geluid aan


De mens met zijn koptelefoon of oordopjes,
zijn smartphone
en zijn zelfbeschikkingsrecht,
leeft in een eigen, zelfgekozen,
op de mens als individu gerichte wereld.
De mensen die wij op straat zien lopen
zijn wereldjes op zich,
maar ieder is apart
en zij zijn niet in de stilte.

Er is vaak geen gemeen­schap

De keerzijde hiervan
is dat sociale verbanden
in onze samenleving onder druk staan,
zoals het huwelijk, verenigingen, kerken, enzovoorts.
Zorg voor de buren,
open staan voor anderen,
goed samen leven,
geven en nemen:
ik kan het in dit verband niet uitwerken,
maar ik denk dat het herkenbaar is
als ik zeg dat dit alles
in onze samenleving onder druk staat.
Eenzaamheid is het grootste sociale probleem
van onze samenleving.
We kunnen mensen niet altijd kwalijk nemen
dat zij verkeerde keuzes maken,
omdat de samenleving
de goede, mens­waar­dige keuzes
vaak niet faciliteert.

Wij hebben dus nood aan mensen
die getuigenis geven
door in gemeen­schap te leven,
vanuit het evangelisch ideaal .

Alles opgevuld met geluid

Het andere aspect is de stilte.
Wij zijn eraan gewend geraakt
- en dat geldt zeker voor de stedelijke mens -
dat iedere stilte wordt opgevuld
met een voortdurende stroom aan input
- muziek, vele media, een voortdurend beroep
om altijd bereikbaar en be­schik­baar te zijn.
We zijn druk en we worden steeds bezig gehouden.
Maar stilte en een zekere afstand
- een afgezonderde plaats -
zijn noodzakelijk
voor de reflectie, bezinning en meditatie
en die zijn onmisbaar
voor een mens­waar­dig leven.
Want de kern van een mens­waar­dig leven
bestaat erin
dat we onszelf leren kennen
en dat we God leren kennen.
Kennis van God is ook de weg naar ons zelf
en de kennis van onszelf,
brengt ons tot God.

Stilte en gemeen­schap


In de stilte staan we in een ruimte
waardoor alles een andere waarde
en een ander perspectief krijgt.

Ik ben daarom dankbaar
dat we vandaag dit nieuwe initiatief mogen inwijden,
dat ik zie als een gave van de Geest:
in de randstad, in de regio van Amsterdam
- in die zin zullen de broeders hier
‘monniken in de stad’ zijn -,
is een stille plek gecreëerd
als een uit­no­di­ging
en als een teken
van wat werkelijk waarde heeft.
Hier wordt de lof gezongen van God
aan wie uiteindelijk alleen
de lof en eer toekomt.
Hier moge
een gemeen­schap van broeders ontstaan,
die elkaar willen dragen en verdragen,
die niet langs elkaar heen leven,
maar samen­ge­voegd door een gemeen­schap­pe­lijk ideaal,
waarachtig broeders zijn.
Het zullen broeders zijn die - contemplatief -
hier midden in de wereld van de randstad staan.

Dat leven speelt zich in de stilte af,
niet de stilte van de eenzaamheid,
maar een stilte die gevuld is
van Gods te­gen­woor­digheid
- en dat is die stilte ook
als een broeder door een periode
van dorheid en leegte moet gaan -.

Gemeen­schap en stilte.
Moge dit teken
herkend worden in onze samenleving,
moge de gebeden en offers van deze gemeen­schap
vruchtbaar zijn,
moge Gods goedheid dit initiatief zegenen!

H. Bruno: "Stat crux..."

Vandaag is het de feestdag van de heilige Bruno,
stichter van de Kartuizers,
de meest beschouwende en afgezonderde orde
van de katholieke kerk.
Stat crux, dum volvitur orbis”,
was zijn devies:
“Het kruis blijft staan,
terwijl de wereld draait”.
Het is een uit­no­di­ging
om niet op te gaan
in alle nieuwtjes en ont­wik­ke­lingen,
het vluchtige van de wereld.
Alles gaat voorbij,
alleen het kruis
- als teken van de liefde
waarmee God
alle mensen naar zich toe wil trekken,
als symbool ook van de verlossing
die Jezus ons heeft gebracht
en van de toekomst die Hij ons belooft -
dat kruis blijft, altijd;
het is een lichtgevend kruis,
want het omvat lijden en ver­heer­lij­king.
Dat kruis is onze enige hoop
als het moment komt
dat we moeten sterven.
De stilte haalt dat moment van sterven
als het ware al naar voren:
ieder ingaan in de stilte
is een stukje sterven;
en in die stilte ontvangen we de genade
om ons leven te zien
en alles te beleven
in het licht van de liefde - Gods liefde -
die komt en altijd op ons wacht.

Gods zegen!


Van harte wens ik broeder Bernard
en allen die hier zullen verblijven
in de schaduw Gods
een mooie en allen verrijkende
tocht naar binnen toe!


Fotoserie

Klik op een foto voor een uitvergroting.
Terug