Arsacal
button
button
button


Streven naar vrede en verzoening

Afscheid diaken Theo van Stiphout - 2e Adventszondag A

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 8 december 2019

Op de tweede zondag van de Advent werd in de Sint Urbanus­kerk in Duivendrecht afscheid genomen van diaken Theo van Stiphout. In een mooie viering waarbij ook wijdingsgenoot Ton Welling als diaken assis­teerde en pater Marianus Jehandut con­ce­le­breerde, werd hartelijk afscheid genomen van de diaken die bijna zeventien jaar er was en vele pastoors 'overleefde'.

Ik was blij erbij te kunnen zijn temeer omdat ik als administraotr van de parochie ver­schil­lende jaren nauw met Theo van Stiphout heb samen­ge­werkt. Aan het einde van de heilige Mis werd voor diaken Theo van Stiphout een speciaal feestlied gezongen en werden alle aanwezige gelovigen uitgenodigd met hem op de foto te gaan.

Homilie

Theo, bedankt!

Broeders en zusters,
Het is vandaag een bijzondere dag.
We nemen afscheid van diaken Theo van Stiphout
die bijna zeventien jaar
als diaken in deze parochie heeft gewerkt.
We willen hem daarvoor
heel hartelijk bedanken,
want hij heeft dit met geloof en liefde,
met hartelijkheid en eenvoud gedaan.
Hij heeft veel mensen bijgestaan,
is hun in lief en leed nabij geweest,
hij heeft de mensen bezocht,
hij heeft kinderen gedoopt,
uitvaarten en huwelijken gedaan,
gepreekt, catechese gegeven
en nog veel meer!
Ik heb dat zelf een aantal jaren
van nabij mogen meemaken
toen ik admini­strator van deze parochie was.
Graag, Theo, wil ik m’n grote waardering uitspreken
voor de wijze waarop je in al die jaren
gestalte hebt gegeven aan het diaconaat.
Je hebt nu wel een leeftijd
waarop je het wat rustiger aan mag doen,
maar de mensen zullen je missen!
Van harte wens ik je Gods zegen toe!

Harmonie en vrede

Op deze tweede zondag van de Advent
kregen we een prachtig visioen te horen
van de profeet Jesaja (Jes. 11, 1-10).
We hoorden iets waar we
allemaal weleens over dromen:
vrede en verzoening.
De eerste lezing ging daarover
met woorden die in feite over Jezus gaan,
want met die twijg die ontspruit
aan de stronk van Isaï,
met die persoon die vol is
van de Geest van de Heer,
wordt Jezus aangeduid.
Isaï is de vader van koning David
en uit die familie komt Jezus voort.
Ik weet niet of de profeet Jesaja al besefte
wat de woorden die God hem ingegeven had
precies betekenden,
maar het is dus een visioen vol harmonie en vrede:
de wolf ligt rustig naast het lam,
de panter naast het geitje,
kalf en leeuwenjong,
koe en berin
alles ligt daar rustig bij elkaar,
ze eten elkaar niet op,
ze doen elkaar geen kwaad,
er is liefde en vrede,
recht en gerechtigheid.
Dat is wat Jezus op aarde komt brengen.

Vreedzaam samenleven?

Zo’n visioen kunnen wij ook weleens hebben,
maar dan toch meestal in de zin van:
Was het maar zo!
Was het maar zo
dat er geen ruzie was in onze families,
geen tweedracht op het werk,
geen geweld in ons land en in de wereld,
maar begrip en vreedzaam samenleven
met respect voor ieder mens,
maar helaas zijn er wel voortdurend
talloze conflicten.
En we krijgen er allemaal
op z’n tijd mee te maken!
En toch: het visioen blijft
en die toekomst blijft:
we zijn geroepen - allemaal -
om stappen te zetten naar vrede,
de vrede waarvan de engelen
op het kerst­feest zullen zingen,
de vrede die we elkaar
in iedere Eucha­ris­tie­vie­ring toewensen,
de vrede in onszelf,
de vrede met elkaar,
de vrede met God!

Gewetste gevoelens?

Dat betekent in ieder geval
dat we altijd weer
stappen naar vrede en harmonie moeten zetten.
Heeft U iemand kwaad gedaan?
Vraag vergeving!
Ook al zat die ander ook een beetje fout,
zet de eerste stap!.
Heeft iemand je kwaad gedaan?
Zeker, we hoeven en moeten
het kwade niet goed noemen,
wat waar is, is waar,
het is goed - als we kunnen -
te erkennen wat er is gebeurd,
het niet weg te stoppen,
maar daarna is het belangrijk
dat ons leven niet beheerst gaat worden
door onze gekwetste gevoelens,
door onze haat en ons zinnen op wraak.
Die gevoelens maken ons leven stuk.
We kunnen op den duur
niet mens­waar­dig leven
met haat in ons hart.
Laten we streven naar vrede in ons eigen hart.
Praat eens met een priester
of een wijs en vredelievend mens.

Johannes de Doper

Mensen die anderen hebben gekwetst
vragen heel vaak geen vergeving
of handelen niet om goed te maken
wat zij hebben misdaan.
Het is moeilijk te buigen, de minste te zijn.
Daarover hoorden we al in het evangelie:
Johannes de Doper treedt daar op.
Hij preekte in de woestijn en riep op tot bekering.
Blijkbaar had hij een grote aantrekkings­kracht,
want iedereen kwam daar op af:
heel Jeruzalem, Judea
en de mensen uit de Jordaanstreek,
kortom: dat mocht je niet missen!
Dus ook de Farizeeën en de Sadduceeën liepen daartussen:
trotse mensen, die zich vaak flink wat verbeeldden,
zich lieten eren door de mensen,
ze deden alsof ze geweldig waren,
fijne, godsdienstige, keurige mensen,
maar hun mentaliteit
was trots en zelfvoldaan.
Johannes de Doper pakt hen stevig aan:
“Adderengebroed”, noemt hij hen
en hij houdt hen voor
dat ze vruchten van bekering
moeten voortbrengen, niet trots maar klein.

Jezus 'Diakonos'

Jezus Christus koos die andere weg:
Hij maakte zich klein en eenvoudig,
werd geboren in een stal, uitgestoten,
hij is dienaar geworden,
stond er in de tweede lezing uit de brief aan de Romeinen.
En weet U wat voor woord daar staat
in de Griekse taal waarin het Nieuwe Testament is geschreven?
Daar staat: “diakonos”, “diaken”,
wat dus letterlijk “dienaar” betekent:
Jezus is “diaken”, dienaar geworden.
En zo zijn we weer terug bij diaken Theo van Stiphout:
bedankt, Theo, dat je hier
temidden van deze gemeen­schap
diaken, dienaar hebt willen zijn,
want niet de zelfvoldaanheid, de hoogmoed en de trots,
maar de eenvoud en de dienst­baar­heid
brengen de vrede dichterbij!
Maak ons allen dienstbaar, Heer, en vergevingsgezind
naar het voorbeeld van Jezus!


Fotoserie

Klik op een foto voor een uitvergroting.
Terug