Arsacal
button
button
button
button


Bert Glorie priester gewijd in Haarlemse kathedraal

Kruispunt-uitzending over een bijzondere roepingsweg

Overweging Preek - gepubliceerd: zaterdag, 31 oktober 2020 - 1184 woorden
Na de priesterwijding
Na de priesterwijding
Het team van KRO-kruispunt aan het werk
Het team van KRO-kruispunt aan het werk
Bert Glorie priester gewijd in Haarlemse kathedraal

Zater­dag 31 ok­to­ber werd Bert Glorie in de ka­the­draal in Haar­lem tot pries­ter gewijd. Een bij­zon­dere wij­ding, niet alleen omdat die plaats vond in de relatieve lockdown, maar ook omdat de wij­de­ling blind is. Het evan­ge­lie was Jo. 20, 19-33 en die tekst is wel het beste ant­woord op de aan­slag in Nice.

De wij­ding is te zien op ka­the­draal TV:

Onderaan dit bericht staat weer een foto­se­rie, gemaakt door Wim Koopman.

Kruis­punt

KRO-NCRV maakt een reportage over de roe­pingsweg en de wij­ding van Bert Glorie voor het pro­gram­ma Kruis­punt dat op 16 no­vem­ber wordt uitgezon­den.

The Bishops Singers ver­zorg­den de zang met onder meer een prach­tige Missa Brevis in G van J. Rhein­berger. Titulair organist dr. Ton van Eck bespeelde het orgel.

In de kerk kon alleen een beperkte selectie van vrien­den en fami­lie­le­den aanwe­zig zijn en in de altaar­ruim­te enkele pries­ters die bij zijn oplei­ding betrokken waren, pries­ter-vrien­den en de directe collega's van samen­wer­kings­ver­band De Water­kant (De Goorn, Obdam e.o.) en de Emmaüspa­ro­chie (Nib­bix­woud, Wognum).

Nice

Het evan­ge­lie was de ver­schij­ning van Jezus aan Zijn apos­te­len na de ver­rij­ze­nis. Jezus was door kwaadwillige samenzwe­ring aan het kruis gebracht, maar Zijn eerste bood­schap aan Zijn leer­lin­gen is niet dat die wraak moeten nemen, maar een vredewens en de opdracht om zon­den te ver­ge­ven. Ver­zoe­ning, geen wraak! Dat die bood­schap toch het hart zou mogen raken van Islamisten die menen dat het een goede daad is als zij bele­digingen van hun profeet geweld­da­dig wreken...

Homilie

Wat jou­zelf voedt, geef je door...

Lange weg

Beste Bert (en U allen),
De grote genade
die je vandaag mag ont­van­gen
vormt de vol­tooi­ing van een lange weg.
Want het is niet pas in recente jaren
dat de roe­ping tot het pries­ter­schap
in je is gegroeid.
Die was daar al decennia lang,
soms sluimerend, soms meer uit­ge­spro­ken
en allerlei factoren
hebben bij het uitstel
van de verwer­ke­lij­king daar­van
een rol gespeeld.

Blind­heid

Daarbij was je blind­heid een factor,
ook omdat de Bis­schop eerst wilde zien
hoe het in de pas­to­rale praktijk
zou kunnen gaan.
Dat bleek heel goed te gaan,
met hulp van goede mensen.
En je bent er zelf naar toe gegroeid
in het gebed,
de bele­ving van de sacra­menten
en een pries­ter­lijke iden­ti­teit.
In die geest ben ik vandaag dank­baar
aan alle mensen die je op deze weg
tot steun zijn geweest,
je hebben bijgestaan,
je hebben gevormd en begeleid.

De kerk is je bruid

De diaken­wij­ding was al de gave van je leven:
in de celi­baats­be­lof­te heb je je toen verbon­den
om je totaal aan Christus en de Kerk te geven.
De Kerk is je bruid
en de trouwe vervulling van die belofte
- met Gods hulp -
laat zien dat je als diaken en pries­ter
niet een functie komt vervullen,
maar dat je jezelf geeft, heel je persoon:
“Ik ben er voor U, Heer,
met het kost­baarste wat ik U te bie­den heb:
mijn onver­deelde liefde.
Laat mij nooit van U ge­schei­den wor­den!
Mijn leven is voor U”.
Iedere keer
dat je de consecratiewoor­den uit zult spreken
- dit is mijn lichaam, dit is mijn bloed, voor U,
een altijd­du­rend verbond -
herhaal je daar­mee ook
die trouw­be­lof­te
aan Christus en Zijn Kerk,
dat volk van God.
De Eucha­ris­tie is vie­ring en ge­dach­te­nis
van het offer van Jezus Christus
en roept in her­in­ne­ring dat jij
als “andere Christus”
je leven hebt gegeven.

Een "zijn"

Het gaat dus in het pries­ter­schap niet
om een functie die je vervult,
maar om een “zijn”, om wie je bent:
je zult pries­ter zijn
en dat pries­ter-zijn bepaalt je leven
in al zijn facetten.

De ware vreugde...

Ook de geest van gebed
en de belofte het getij­den­ge­bed te ver­rich­ten,
kwamen in de diaken­wij­ding al aan de orde,
evenals de ge­hoor­zaam­heid aan de bis­schop
en de belofte het geloof te bewaren
en je dienst­werk in trouw te vervullen.

Toen, op die mooie dag van de diaken­wij­ding,
heb je de Heer dus al
alles gegeven wat je te bie­den hebt.
Je hebt dat met vreugde gedaan:
Laetus obtuli universa,
blij heb ik U alles gegeven.
Dat is de ware vreugde!

De beloften die je vandaag zult doen,
zijn dus niet meer helemaal nieuw,
maar ze staan nu wél helemaal
in het teken van wat aan jou
in de pries­ter­wij­ding wordt toe­ver­trouwd:
de taak om herder te zijn van Gods volk,
voor hen de sacra­menten te vieren,
het geloof te ver­kon­di­gen,
voor hen te bid­den
en jezelf als offergave aan de Heer aan te bie­den.

Wat jezelf voedt geef je door

Na­tuur­lijk, we zijn zwakke mensen,
met onze fouten en gebreken;
de pries­ter die de biecht van anderen hoort,
weet zich zelf ook zon­daar
die neer moet knielen
en vrij­spraak, absolutie, nodig heeft.
Wat je aan anderen geeft
is waar je zelf van leeft.
De sacra­menten die we voor anderen vieren,
zijn er ook voor ons­zelf,
contemplata aliis tradere,
wat je zelf hebt overwogen,
wat je zelf voedt,
dát geef je door.

Zo word je nu tot pries­ter gewijd
en uitgezon­den,
zoals de apos­te­len in het evan­ge­lie
dat we zojuist hebben gehoord.

Lockdown

De apos­te­len waren in “lockdown”
uit vrees voor een gemeen virus
dat zich onder de mensen
van hun eigen volk had verspreid:
het virus van kwaad­spre­kerij, ver­dachtma­king,
om de goede naam en de populari­teit
van een goede Persoon
onderuit te halen.
Die persoon was Jezus Christus,
onze Ver­los­ser en Heer
en het virus had zich verspreid
vanuit de vooraanstaan­den
en reli­gi­euze leiders van het volk:
Fari­zeeën en Schrift­ge­leer­den.
Jezus was door dit uiterst gemene, gif­tige virus
om­ge­ko­men, in een dood op het kruis
en Zijn vrien­den en volgelingen
had­den zich afgezonderd, opgesloten
om niet ook door de geheim­zin­nige kracht
van roddel en kwaad­spre­kerij
te wor­den uitgeschakeld.
Maar de verrezen Heer komt bij hen binnen
en zendt hen
met de macht om zon­den te ver­ge­ven.
Hij zendt hen dus niet om wraak te nemen,
maar om te verzoenen!

Zielen lei­den

We hoor­den dus hoe de Heer Zijn apos­te­len uitzond
met de macht om zon­den te ver­ge­ven;
dat is de macht die ook aan jou wordt toe­ver­trouwd
door pries­ter­wij­ding en biechtfacul­teit.
Je zult biecht­va­der zijn,
in Gods naam ver­ge­ving schenken,
zielen lei­den
opdat zij in plaats van kwade virussen
door­ge­ven wat opbouwt en verbindt,
wat verbetert en heiligt.
Je zult dat doen met een speciaal cha­risma,
verbon­den met de persoon die je bent.
Wie niet kan zien,
hoort bij­voor­beeld anders, beter.
Bert, ik wens je toe
dat je de zielen van de mensen
zult begrijpen en verstaan;
spreek tot de zielen
van Gods barm­har­tige liefde
en leer hen zelf zo goed en barm­har­tig
als God te zijn.

Doopnamen

Zojuist wer­den bij de oproep
je drie doopnamen vermeld:
Bernardus, monnik en prediker was hij
met een grote liefde voor Maria;
Johannes, dat is de apostel
die bij het Laatste Avondmaal
rustte aan de borst van Heer,
die Zijn Heer wilde leren kennen
met een inner­lijke kennis, van hart tot hart;
en Petrus, de apostel die staat
voor de kerk en haar een­heid,
de eerste paus.
Van harte wens ik je toe, beste Bert,
dat deze heilige patronen
je voor­spre­kers zullen zijn
en je zullen in­spi­re­ren
tot ver­bon­den­heid met de maagd Maria,
tot trouw aan de Kerk,
zoals die door onze paus wordt geleid
en tot verlangen naar gebed en medi­ta­tie,
naar een inner­lijke kennis
van Jezus Christus onze Heer .

Bert, van harte Gods zegen
voor je pries­ter­lijke weg!


Fotoserie

Klik op een foto voor een uitvergroting.
Terug